Zoeken

De zusjes Williams haalden ooit bij Oprah Winfrey herinneringen op aan vroeger. Hun vader zei toen eens tegen ze: ‘Vooruit, kies maar een toernooi dat je wilt winnen.’ Venus, die vijftien maanden ouder is dan haar zus, koos Wimbledon. Toen was Serena aan de beurt. ‘Wimbledon’, zei ze. Hun vader zei dat Serena een ander toernooi moest kiezen, maar het kwaad was al geschied.

De familie wist toen al wat er zou gebeuren: de meisjes zouden tegenover elkaar komen te staan in heel wat Wimbledon-finales. Zaterdag speelden ze hun derde; het was de eerste keer sinds 2003. Het is misschien wel het bizarste familiedrama in de sport, moeilijk voor de hele familie, maar het moeilijkste voor Venus. Maar al was de wedstrijd van zaterdag weer een voorbeeld van hoe je een conflict kunt omzeilen, toch verdienen ze een prijs als beste zusjes in de sport.

Geen vragen over Serena

Er zijn maar weinig mensen in de sportwereld die ze goed kennen. Ze hebben de reputatie snel geïrriteerd te zijn. Voor mijn eerste interview met Venus werd ik gewaarschuwd dat ik geen vragen over Serena moest stellen. Ze praatten niet graag over elkaar, werd mij verteld.

Het bleek dat Venus vrolijk was en een genot om te interviewen; bovendien wilde ze constant over Serena praten. Gedurende de 75 minuten die ik met haar doorbracht in de lobby van een Parijs’ hotel, vermeldde ze Serena achttien keer zonder dat ik daar om vroeg. ‘We zaten soms bij elkaar in de klas, vroeger,’ vertelde Venus. En als we niet bij elkaar in de klas zaten, zagen we elkaar wel in de middagpauze. Wat er ook aan de hand was en wat zij ook maar nodig had, daar zorgde ik voor en dat doe ik nog steeds. Zelfs als het om kleinigheden gaat; als ze bijvoorbeeld vraagt: Hé Venus, heb jij een haarband voor me?” Dan ben ik zo blij als ik die voor haar heb. Ik weet dat dat vreemd klinkt. Maar zelfs toen ze nog in de buggy zat, was ik degene die haar duwde. Dat is, denk ik, de rol die ik in onze relatie heb: ik zorg voor haar.’

Als ze terugdenkt aan die twee peuters in Compton, een getto in LA, wat ziet ze dan? ‘Twee kleine meisjes die net aan het leven begonnen en gelukkig waren samen. En ze zijn nog steeds gelukkig samen. Ze hebben elkaar, voor altijd.’

Venus is, kort gezegd, de ideale grote zus. Het was in het gezin Williams niet toegestaan om ruzie te maken met je broers en zussen. Toen ze nog jong waren, waarschuwde vader Williams de zusjes al dat ze tegen elkaar zouden moeten spelen in de finale van grandslamtoernooien en maar moesten zien hoe ze dat oplosten. Maar het lijkt wel alsof het Venus nooit gelukt is om Serena als tegenstandster te zien.

Serena was het door haar gekoesterde kleine zusje. Toen Venus ging meedoen met de tour zei Serena tegen me: ‘Ik leefde mee en bestierf het bij elke game die ze speelde. Ik leerde van elke fout die ze maakte. Het was bijna alsof ik via haar leefde.’ Serena leert nog altijd van Venus. Als ze met elkaar e-mailen of bellen voor belangrijke wedstrijden, vraagt Serena vaak hoe ze tegen een bepaalde tegenstandster moet spelen. Ze zegt: ‘Venus kent het spel van iedereen.’

Heel andere speelstijl

Hun natuurlijke talent maakt ze anders dan alle anderen. Daarom zeggen ze ook zo vaak dat als ze tegen elkaar spelen het net lijkt alsof ze ‘tegen zichzelf spelen’. Toch blijft Serena erbij dat hun speelstijl heel anders is. ‘Als je ons ziet spelen, zou je denken dat we heel verschillende trainers hebben. Ik vind dat we anders serveren en een andere backhand hebben. Zij is sneller, ik ben vlugger.’ Daarmee bedoelt ze dat Venus sneller is als het om een grotere afstand gaat, maar dat zij vlugger is in het hele korte werk.

Venus heeft me verteld over de modeopleiding die ze allebei volgden. ‘Ik ben heel precies,’ zei ze. ‘En ik werk langzamer, maar het resultaat is goed. Als Serena haar patronen moest maken, klopte het niet omdat ze te snel had gewerkt. Ik moest het dan in orde maken.’

Ik vroeg Serena of dat klopte van die verschillende persoonlijkheden en ze gaf toe dat er wel wat in zat: ‘Ze is heel precies. Ik ben spontaner.’ Serena leek, als jongste, altijd meer vrijheid te hebben om het op te nemen tegen haar zusje.

Vóór hun eerste professionele wedstrijd op de tennisbaan zei ze, half voor de grap: ‘Het heeft niks met onze band te maken, maar ik heb de tijd niet om langzaam beter te worden.’ Venus won hun eerste confrontaties, maar vader Williams zei: ‘Ik ben er altijd van overtuigd geweest dat Serena uiteindelijk de beste zou worden.’ In 2002 en 2003 versloeg Serena Venus vijf keer achter elkaar in een grandslamfinale. De familie wijst er op dat, als ze de uitslag van te voren hadden afgesproken, zoals veel mensen vaak denken, Serena nooit vijf wedstrijden achter elkaar zou hebben gewonnen.

Venus denkt met zichtbaar plezier terug aan die reeks overwinningen. ‘Weer die S. Williams!’ schaterlacht ze. ‘Ze kwam elke keer weer opdraven en speelde steeds beter dan ik. Wie is die meid?’

Botsing tussen waarden

Maar hun tamme finales irriteerden buitenstaanders. Het is ook een onmogelijke situatie en nooit meer voorgekomen in een-tegen-een-sport sinds de domineesdochter Maud Watson haar oudere zus Lilian versloeg in de eerste damesfinale op Wimbledon in 1884.

Sportwedstrijden zijn niet geschikt voor broers of zussen. En de Williamsen zijn niet eens zomaar zusjes. Omdat ze maar zo weinig in leeftijd schelen, zie je dat hun persoonlijkheden in elkaar overlopen, iets wat je meestal alleen bij een tweeling ziet. Een finale tussen de zussen Williams is een botsing tussen de waarden die hen het meest aan het hart gaan: familie en winnen. Ze houden van elkaar, van hun ouders, van God; ze zijn het tennis al tien jaar trouw; ze geven ook om andere dingen dan tennis alleen en zijn aardiger dan er beweerd wordt.

Iedereen die geprobeerd heeft een goede band met zijn familie en zijn broers en zussen te bewaren weet dat dat niet eenvoudig is, zelfs als je niet tegenover ze staat op Wimbledon.

Tennis

permalink | ga naar reacties |