Een hobbel op de weg van Cadel Evans

Tourfavoriet Cadel Evans droeg nog nooit de gele trui, maar was wel al eens leider in een grote ronde. In de Ronde van Italië van 2002 reed hij één dag in het roze. Op de Passo Coe kreeg hij bezoek van de man met de hamer.

De Giro

Zou Cadel Evans nog wel eens terugdenken aan 30 mei 2002, de dag van de zeventiende etappe in de Ronde van Italië? Het was de Giro die startte met een proloog onder de Martinitoren in Gironingen. De Giro ook waarin drie topfavorieten naar huis werden gestuurd. Leider Stefano Garzelli werd betrapt op probenecide, een dopingmaskerend middel. Gilberto Simoni testte positief op cocaïne.

Casagrande

De laatst overgebleven favoriet, de graatmagere Francesco Casagrande, was trouwens ook niet onbesproken op dopinggebied. Hij gooide zijn eigen glazen in door een Colombiaanse concurrent voor de bergprijs de berm en het ziekenhuis in te rijden. Italiaan of niet, de jury was onverbiddelijk. Casagrande werd gediskwalificeerd en kon vertrekken.

En zo reed een paar dagen voor Milaan ineens een outsider in de leiderstrui. Een stoere Australiër in het roze. De vijfentwintigjarige Cadel Evans van Mapei had al naam gemaakt als uitstekende mountainbiker, maar was als wegrenner bijna een onbeschreven blad. De eerste negen dagen van de Giro had hij nog met zijn neus in de wind gefietst voor kopman Stefano Garzelli.

Inzinking

Misschien was dat één van de redenen dat de roze truidrager in de Dolomietenetappe naar Folgaria krachten tekort kwam. Of was er sprake van de beruchte hongerklop? Toen Tyler Hamilton (wie kent hem nog?) aanviel op de Passo Coe, moest de Australiër lossen. De inzinking van Evans was legendarisch. Hij parkeerde volledig. De klassementsleider voor één dag verloor in bijna tien kilometer niet minder dan een kwartier!

Meesterdaler Paolo Savoldelli pakte de roze trui door Hamilton bergop voorbij te rijden. Een paar dagen later won ’Il Falco’ ook de Giro. Rabobank-renner Addy Engels, inmiddels rijdend voor Quick Step, werd in de gedenkwaardige zeventiende etappe knap tiende. Dat Cadel Evans in het eindklassement uiteindelijk terecht kwam op de veertiende plaats was alleen nog interessant voor de statistieken.

Deutsche Telekom

De twee jaren daarop reed Evans voor de Deutsche Telekom. Na veel fysiek ongemak stak hij pas in de herfst van 2004 zijn neus weer aan het venster, in de Ronde van Lombardije. In een kopgroepje met Michael Boogerd, Ivan Basso, Daniele Nardello en winnaar Damiano Cunego werd hij vierde.

Tourdebuut

In 2005 maakte Evans zijn debuut in de Tour bij Davitamon-Lotto. De achtste plaats in het eindklassement was niet onverdienstelijk. De top tien van die Tour oogt als de klantenlijst van dokter Fuentes. Achter winnaar Lance Armstrong komen we de namen tegen van Ivan Basso (tweede), Jan Ullrich (derde), Francisco Mancebo (vierde) en Aleksandr Vinokoerov (vijfde). Michael Rasmussen werd zevende. Floyd Landis negende. Een jaar later werd Evans eerst vijfde in de eindstand, en vervolgens vierde na het schrappen van de naam Landis.

Sierra Nevada

Cadel Evans lijkt niet iemand die snel van zijn stuk te brengen is. Op hoogtestage in de Sierra Nevada nam de Tourfavoriet persoonlijk de schep ter hand om de sneeuw te ruimen die de weg blokkeerde. En over de 23 seconden die hem vorig jaar scheidde van Tourwinst zei Evans in de Tourgids van Procycling: “Verbitterd ben ik niet en erover tobben doe ik ook niet. Niet meer. Dat helpt je geen stap verder.”

Wat goed is komt niet altijd snel. Evans wielercarrière is als de beklimming van de Galibier; een kilometers lange weg die geleidelijk aan omhoog loopt naar een hooggelegen top.

Misschien was de Passo Coe achteraf slechts een onbeduidende, maar leerzame hobbel op die weg.

Wielrennen

permalink | ga naar reacties |

Reacties