Zoeken

Laatste kunstje

In 1972 was Kees Pellenaars, geboren in 1913 in het Brabantse Terheijden, als ploegleider van Goudsmit Hoff aan zijn laatste kunstje bezig. Rini Wagtmans won voor die ploeg in de stromende regen de achttiende Touretappe naar Auxerre, na een tot dan toe teleurstellend verlopen seizoen. Pellenaars werd geciteerd in ‘Ongekend’, de biografie over Rini Wagtmans door Peter Ouwerkerk: “Hij moet harder leren worden. Hij heeft een prachtig contract, maar daar zal hij toch voor moeten doen. Aan luie mensen heb ik niets”.

Pellenaars zou niet erg gelukkig zijn geweest met de ritzege, want die ging hem geld kosten. Het salaris van Wagtmans was halverwege het seizoen verlaagd. Bij een buitengewone prestatie zou hij weer opslag krijgen. Wat betreft de tegenvallende prestaties van Wagtmans, het jaar nadien werd de renner uit Sint-Willebrord gedwongen te stoppen. Hij bleek met ernstige hartproblemen te kampen.

Nederlandse Tourploeg

Ploegleider Pellenaars kende in de jaren vijftig successen met de Nederlandse Tourploeg. Vooral met zijn streekgenoten Wim van Est en Wout Wagtmans, de oom van Rini. In 1950 was Pellenaars zelf gestopt met koersen, na een verschrikkelijke botsing met een auto in de Ronde van Duistland. De renner was er zo slecht aan toe dat in het Belgische Sportwereld al een overlijdensbericht en een In Memoriam verscheen, maar Pellenaars herstelde gelukkig.

In 1951 werd hem gevraagd de Nederlandse équipe in de Tour te leiden, na een voor de Nederlandse ploeg rampzalig verlopen Ronde in 1950. De kersverse ploegleider zocht wat sponsors bij elkaar, onder meer Pontiac horloges, want de slimme Pellenaars wist dat hij met geld over de brug moest komen om de beste renners te verleiden in de Tour te van start te gaan. In andere minder zware koersen die tijdens de Tour werden verreden was namelijk minstens zo veel geld te verdienen. Onder anderen Wim van Est liet zich overhalen.

Van Est en het ravijn

Toen vervolgens diezelfde Van Est in Dax de gele trui veroverde, om een dag later in de afdaling van de Aubisque in een ravijn te belanden, werd Nederland Tourgek. Natuurlijk had ‘IJzeren Wimme’ geen schijn van kans gehad de Tour te winnen, maar als basis voor legendevorming was het een briljant verhaal. “Daar had Pel verschrikkelijk veel reclame van. Ik denk dat als we verder in de Tour waren gekomen, we allemaal één voor één de Ronde uitgestapt waren”, zei renner Henk Faanhof in ‘Tussen Bordeaux en L’Alpe d’Huez’, een standaardwerk over de Nederlanders in de Tour de France.

In de volgende jaren waren er Nederlandse ritzeges voor Wim van Est, Wout Wagtmans, Henk Faanhof, Jan Nolten, Gerrit Voorting, Hans Dekkers en Daan de Groot. Wout Wagtmans werd een keer vijfde en een keer zesde in het eindklassement. De Nederlandse ploeg won in 1953 in het ploegenklassement, met dank aan een combine die Pellenaars had opgezet met de Franse nationale ploeg van Tourwinnaar Louison Bobet.

Altijd gedoe met geld

In 1956 had Pellenaars een financieel conflict met Wim van Est, zoals er wel vaker gedoe over geld was. Ook werd hem door oud-renners verweten dat ze tegen elkaar werden opgezet. Van Est werd gepasseerd voor de Tourploeg van ‘56. Boze fans van ‘Wimme’ zouden verhaal komen halen bij de ploegleider. Pellenaars was niet al te bang uitgevallen, en had maar vast een bord in zijn tuin gezet. Het opschrift: ‘hier is het’. In 1957 leidde hij voor de laatste keer de Nederlandse Tourploeg.

In 1964 kwam Pellenaars terug. Hij kreeg het programmablad TeleVizier zover om een ploeg te sponsoren, die in de Tour tussen 1964 en 1966 redelijk succesvol was met renners als Henk Nijdam, Jo de Roo, Gerben Karstens en Cees Haast. Deze laatste, alweer een West-Brabander, was een beschermeling van Pellenaars. Toen de klimmer uit Rijsbergen in 1965 letterlijk uit de Tour viel, met uitzicht op een plaats in de top tien, huilde de ploegleider net zo hard als zijn renner.

KNWU

Tot zijn grote onvrede werd Pellenaars gepasseerd door de KNWU toen de Tour in 1967 opnieuw met landenploegen werd verreden. De strijdbare ‘Pel’ keerde in 1971 en 1972 voor de laatste keer terug in de Tour met behangfabrikant Goudsmit Hoff. De motiveringskunsten van de ervaren ploegleider (‘Jongen, ge kunt er helemaal niks van’) werkten niet meer bij een renner van de nieuwe generatie zoals Rini Wagtmans. Kees Pellenaars overleed in 1988.