Franse club kocht verkeerde speler

In voetballand is het momenteel transfertijd. Dit is geen nieuwe praktijk, want al in de jaren vijftig probeerde menig voorzitter zijn club te versterken. Een Franse club kocht helaas eens de verkeerde speler.

Het graf van de beroemde Hongaarse voetballer József Zakariás, die niet naar Frankrijk ging

Door Frank Grootemaat

Aardig in dit verband is de anekdote omtrent de Hongaarse voetballer József Zakariás, zoals beschreven in het Blue Band Sportboek uit de jaren vijftig.

‘Met groot enthousiasme ontvingen de bestuurders van de Franse profvoetbalclub Lille hun nieuwe aanwinst: Zakarias, de beroemde Hongaarse voetballer, die deel uitmaakte van het elftal dat Engeland in Wembley zijn eerste nederlaag op eigen grondgebied toebracht en zoveel meer lauweren oogstte. De voorzitter riep dadelijk de pers bijeen om de briljante linkshalf voor te stellen en zo het feit wereldkundig te maken. Terstond plaatste hij hem op de lijst voor de eerstvolgende wedstrijd – een vriendschappelijke ontmoeting tegen Rouaan – en omringd door trotse clubgenoten betrad de nieuwe ster op de bewuste Zondag het veld.

Op het moment van de aftrap viel echter de grote illusie in duizend en één stukjes uiteen. In de eerste plaats belde een Franse verslaggever vanuit Boedapest naar Parijs, dat hij zojuist de echte Zakarias had ontmoet, die zich, toen hij het verhaal hoorde, naar lachte om deze klucht; de trainer van Lille zag dat de nieuwe ster de veters van zijn voetbalschoenen zo had vastgebonden, dat hij er telkens over viel en om de enscenering compleet te doen zijn, verscheen de gendarmerie langs het veld om…. de 35-jarige Tsjech Ladislav Vereb – alias de Hongaar Zakarias – op te wachten.

Een half uur hadden de gendarmes geduld; toen stapten zij het veld op en arresteerden de “grote ster”, die in dat half uur op het voetbalveld reeds geheel was verbleekt en alleen nog maar op de lachspieren werkte. Vereb was uit zijn land gevlucht en wilde zo graag voor Lille spelen….

Dit speelde zich af op 1 Augustus 1954 en werd wereldkundig. Maar heeft ieder in zijn vereniging niet eens zo’n “ster” van buiten ontmoet, van wie vooraf een grote roep uitging, maar die bij het betreden van het veld struikelde over zijn eigen benen? Hoogmoed komt voor de val – ook in de sport.’ Aldus het boek.

De echte Zakariás behoorde tot de gouden generatie Hongaarse voetballers. In 1952 maakte hij deel uit van het team dat de Olympische titel pakte. Een jaar later werd Hongarije kampioen van Centaal-Europa. Legendarisch is de overwinning in 1953 op Wembley, waar Engeland met 6-3 verslagen werd. Iets minder bekend is de ontmoeting tussen dezelfde landen in Boedapest een jaar later, uitslag 7-1:

Ook in het Hongaarse clubvoetbal boekte Zakariás successen, zoals twee kampioenschappen met MTK Boedapest. In tegenstelling tot zijn dubbelganger heeft hij nooit voor een club buiten Hongarije gespeelt.

Er doet nog een aardig verhaal over hem de ronde. Zo zou hij voor de legendarische WK-finale tegen West-Duitsland in 1954 de nacht hebben doorgebracht met een vrouwelijke medewerkster van het hotel, en zich niet helemaal aan de avondklok hebben gehouden. Wat er precies gebeurd is laat zich raden, feit is wel dat hij na de verloren WK-finale nooit meer voor de Hongaarse nationale ploeg is uitgekomen.

Voetbal

permalink | ga naar reacties |

Reacties