Een grote onbekende wint de Tour

Bij afwezigheid van een groot aantal favorieten werd de Tour van 1956 de Tour van Roger Walkowiak. Een nobele onbekende die de geschiedenis inging als eendagsvlieg en toevalswinnaar. Het was trouwens nog bijna de Tour van Wout Wagtmans geworden.

Walkowiak

De Dauphiné Libéré van 1955 werd gewonnen door de Fransman Louison Bobet, die later dat jaar zijn derde Tour op rij won. Tweede in deze zware rittenkoers werd Roger Walkowiak, een Fransman van Poolse origine. In de Ronde van Frankrijk had deze renner uit Montluçon tot zijn negenentwintigste nog geen potten kunnen breken. Hij was een keer zevenenveertigste geworden. Voor de Tour van 1956 werd hij pas op het laatste moment toegevoegd aan de regionale ploeg Nord-Est - Centre.

Zwak deelnemersveld

Het rijtje namen van renners die ontbraken op de startlijst van 1956 was indrukwekkender dan het deelnemersveld zelf. Om uiteenlopende redenen stonden Tourwinnaars als Louison Bobet, Fausto Coppi, Hugo Koblet, Ferdi Kübler en Jean Robic niet aan het vertrek in Reims. De piepjonge belofte Jacques Anquetil zou pas een jaar later voor het eerst deelnemen, en winnen. Ook drievoudig Girowinnaar Fiorenzo Magni ging niet van start.

Angers

Een omvangrijke kopgroep in de vlakke zevende etappe naar Angers zou het verloop van de Tour bepalen. Nu zouden we spreken over een ‘Pereiroke’. Maar liefst eenendertig renners, waaronder de Nederlanders Wout Wagtmans en Gerrit Voorting, liepen niet minder dan achttien minuten uit op het peloton met de favorieten. Walkowiak, volgens de legendarische Tourvolger Antoine Blondin een ‘bolronde jongen met flinke wangen en een beginnend buikje’, mocht in Angers de gele trui aantrekken.

Deze zou de volgende dagen nogal eens van eigenaar zou wisselen.
In de achttiende etappe naar Grenoble, met onder meer de beklimmingen van de Croix de Fer en de Luitel, viel het klassement in een beslissende plooi. Charly Gaul was met overmacht de sterkste die dag, maar hij had al een straatlengte achterstand in het klassement. Walkowiak weerde zich als een duivel in een wijwatervat en kwam als vijfde over de streep in een groepje van drie, in het goede gezelschap van de latere Tourwinnaars Federico Bahamontes en Gastone Nencini. Hij veroverde opnieuw de gele trui.

Parc des Princes en daarna terug naar de fabriek

Walkowiak won een paar dagen later de Tour, die indertijd nog aankwam op de wielerbaan van het Parc des Princes in Parijs. De inmiddels bloednerveus geworden renner had het in de tijdrit naar Lyon nog even benauwd gekregen, maar Gilbert Bauvin van de Franse nationale ploeg strandde uiteindelijk op anderhalve minuut van Walkowiak. Bauvin werd tweede in het eindklassement. De Belg Jan Adriaenssens werd derde. Alle drie waren ze overlevers van de grote vlucht naar Angers.

Bauvin en Adriaenssens waren weliswaar prima ronderenners, maar geen grote coureurs. Daarom werd de Tourzege van Walkowiak niet erg hoog aangeslagen. Het werd hem bijna kwalijk genomen dat hij had gewonnen. Tourbaas Jacques Goddet schreef dat ‘het applaus van de toeschouwers klonk als een klaaglied dat wreed neerviel op het moreel van de winnaar.’ De arme Walkowiak, die na zijn onverwachte Tourzege weinig meer presteerde en terugkeerde naar de metaalfabriek, is jarenlang gefrustreerd geweest over het gebrek aan waardering dat hem ten deel viel.

Wout Wagtmans

Bijna was de Tour van 1956 nog de geschiedenisboeken ingegaan als de Tour van Wout Wagtmans. De renner uit het Brabantse Sint-Willebrord, in 1953 al vijfde in het eindklassement, liet een unieke kans liggen om de eerste Nederlandse Tourwinnaar te worden. In de al eerder genoemde bergetappe naar Grenoble verdedigde Wagtmans de gele trui. Zijn voorsprong op Walkowiak was met vier en een halve minuut comfortabel te noemen.

Helaas kreeg de even talentvolle als wisselvallige Wagtmans op weg naar Grenoble een enorme inzinking. Hij verloor zestien minuten op Gaul, acht minuten op Walkowiak en daarmee de Tour. Uiteindelijk werd Wagtmans nog zesde in het eindklassement. Later zou zijn neef Rini Wagtmans met een vijfde en een zesde plek in de Tour zijn Ome Wout evenaren.

Reünie

Roger Walkowiak is nog altijd in leven en verscheen in 2003 op de reünie van oud-Tourwinnaars. Hij lijkt inmiddels wat meer van zijn verrassende Touroverwinning te kunnen genieten. De goedaardige maar losbandige Wout Wagtmans, die naar verluidt tussen 1950 en 1961 zestien grote Amerikaanse auto’s in de prak reed, overleed in 1994.

Wielrennen

permalink | ga naar reacties |

Reacties