Mislukte voetballers in het buitenland

Volgens Simon Kuper zijn voetbalclubs stom. Eerst een vermogen betalen voor een buitenlandse speler en die daarna meteen in de stront laten zakken.

De transfermarkt begint eindelijk weer een beetje te lopen en dan moet ik weer denken aan de treurige woorden van de Engelse spits Luther Blissett. Milan kocht Blissett in 1983 van Watford, naar gezegd wordt omdat ze hem verwarden met een andere zwarte speler. Tijdens het ene, ongelukkige jaar dat hij in Italië speelde, was hij verantwoordelijk voor een van de beste uitspraken in het voetbal.

‘Het maakt niet uit hoeveel geld je hebt’, klaagde hij, ’het lijkt wel of je hier nergens Rice Krispies kan kopen.’

Er zullen deze zomer heel wat Blissetts bijkomen. Nog steeds contracteren clubs buitenlandse spelers en zeggen tegen ze: ‘Hier is een vliegticket, kom hiernaar toe en speel vanaf de eerste dag briljant.’ De speler kan niet wennen, presteert dus niet goed en zo is het transferbedrag van enige miljoenen weggegooid geld.

Een andere land

Stomheid hoort bij voetbal. Dit gebeurt omdat voetbalclubs onbekwaam zijn. Zoals olie bij de olie-industrie hoort, zo hoort stomheid bij de voetbalbusiness. Als een belangrijke leidinggevende bij Microsoft naar een ander land verhuist, is er een relocation consultant die hem en zijn gezin helpt om scholen en een huis te vinden en om de sociale omgangsvormen van het nieuwe land te leren. Het voetbal besteedt geen aandacht aan deze zaken en dat is nog maar een van de vele inefficiënte kanten van de transfermarkt.

Slecht uitgevoerde transfers zijn de norm, zoals bijvoorbeeld Chelsea, dat de grote Ruud Gullit kocht en hem toen in een hotel in het onaantrekkelijke Slough stopte; of het verhaal van de Britse voetballer Ian Rush, die flopte in Italië en daarna verzuchtte: ‘Het leek net een ander land.’

Maar misschien was de grootste mislukking wel de transfer van Nicolas Anelka naar Real Madrid in 1999. Nog steeds wordt deze mislukking door een Spaanse relocation consultant aangehaald als hij een presentatie houdt. Real had 30 miljoen euro uitgegeven aan de transfer van Anelka. Ze gaven geen cent uit om hem te helpen aanpassen. Toen de wat verlegen en onhandige twintigjarige zich de eerste dag op zijn werk meldde, was er niemand die hem rondleidde. Hij had niet eens een kluisje in de kleedkamer gekregen. Anelka vertelde later dat het enige wat hij van Real te horen kreeg was: ‘Je zorgt maar voor jezelf.’ Na één ongelukkig jaar vertrok hij weer.

Zelfs voor een voetballer met meer sociale vaardigheden kan emigratie lastig zijn. Misschien kan zijn vriendin geen baan vinden, of is ze zwanger en begrijpt ze haar nieuwe dokter niet echt, of verstaat hij zijn nieuwe trainer niet goed of kan hij geen Rice Krispies vinden. Het kan de club allemaal niets schelen. Zij betalen goed. Dus moet hij gewoon presteren.

Neem nog wat linguini

Er zijn een paar relocation consultants in het voetbal, maar die heten anders en worden niet door de clubs gehuurd. Zij werken voor de sportartikelenbedrijven. Als Nike of Adidas een speler betaalt om hun schoenen te dragen, willen ze wel dat hij het goed doet. Ik kwam ooit eens de begeleider tegen van een jonge middenvelder die bij Milan was gaan spelen. De begeleider zei dat zijn werk eruit bestond de speler mee uit eten te nemen als hij gefrustreerd door alles in Italië thuis kwam van de training. Tijdens het eten luchtte de speler dan zijn hart en zei: ‘Morgen ga ik de trainer vertellen wat ik van hem denk.’ Dan zei de begeleider: ‘Hier, neem nog wat linguini’.

Maar dat is niet genoeg. Er zijn nog te veel spelers die in het buitenland mislukken. Vaak zijn de clubs dat voor door geen voetballers te kopen die zich misschien niet aan kunnen passen. Een voorbeeld: Brazilianen zijn de beste voetballers van de wereld. Toch kopen Engelse clubs zelden Brazilianen omdat ze geen Engels spreken, niet van het koude weer houden en de essentie van het Britse voetbal niet begrijpen: 40 glazen bier op een avond drinken.

Weken vol ergernis

Langzamerhand wordt het voetbal wel minder stom maar toch negeren de meeste clubs het aanpassingsprobleem nog steeds. In zijn kortgeleden gepubliceerde autobiografie vertelt Didier Drogba hoe hij van Olympique Marseille in 2004 voor 37 miljoen euro naar Chelsea ging. Niemand bij Chelsea hielp hem bij het vinden van een huis of een school voor zijn kinderen. De Drogba’s brachten ‘weken vol ergernis’ door in een hotel. Hij schrijft: ‘Na al dat gedoe had ik helemaal geen zin om te integreren of beter mijn best te gaan doen.’

Kort geleden hield ik een praatje over dit onderwerp op een bijeenkomst voor relocation consultants. Naderhand stonden zij in de rij om me hun horrorverhalen te vertellen. Allemaal hadden ze vergeefs geprobeerd om de wereld van het voetbal binnen te komen. Veel clubs hadden zelfs nog nooit gehoord van relocation. De enige consultants die doorgedrongen waren tot het voetbal waren een man die bevriend was met iemand in de club en een vrouw die met een clubeigenaar was getrouwd. Een andere vrouw, die bij een Duitse club binnenkwam: ‘Ik was een moeder voor ze, een verpleegster, een makelaar, een werkster, ik was alles voor ze.’ Hielp haar werk de spelers om beter te gaan spelen? ‘Absoluut.’

Voetbal

permalink | ga naar reacties |

Reacties