Zoeken

Kroonprinsen

Ach ja, de kroonprinsen van het Franse wielrennen… Het lijkt wel of Sylvain Chavanel en Thomas Voeckler in de Tour hun eigen motorrijder met cameraman tot hun beschikking hebben, zo merkte afgelopen week iemand op. Die cameraman brengt dan vooral keurig in beeld hoe de heren bergop de betere klimmers moeten laten gaan.

Sylvain Chavanel is een prima wielrenner, maar natuurlijk geen Tourwinnaar. Thomas Voeckler kwam in 2004 met wat geluk in de gele trui, en teert nog altijd op het kunstje dat hij toen leerde. Voeckler heeft er een specialiteit van gemaakt om voor het oog van de snorrende camera’s met een verbeten gezicht terug te keren in het peloton, nadat hij zich kort daarvoor (vermoedelijk) opzettelijk heeft laten lossen. ‘Titi’ is er in Frankrijk mateloos populair mee geworden.

Laurent Fignon en Jean-François Bernard

Toen Laurent Fignon in 1989 in zijn eigen Parijs acht tellen tekort kwam op Greg Lemond voor een derde Tourzege, was een andere Franse kroonprins in geen velden of wegen te bekennen. In 1987 mocht Jean-François Bernard, koosnaam ‘Jeff’, in de Tour met het rugnummer 1 starten. Hij vlamde eenmalig in de klimtijdrit op de Mont Ventoux en werd als derde in het eindklassement in Parijs gehuldigd. Later werd de playboy Bernard een luxe helper van Miguel Indurain.

Charly Mottet, Gilles Delion en Richard Virenque

Leeftijdgenoot Charly Mottet was de tegenpool van Bernard. De bescheiden Mottet, twee keer vierde in de Tour, was als renner een beetje te vergelijken met Erik Breukink. Een uitstekende tijdrijder en een behoorlijke klimmer, maar net te licht voor het grote werk. En niet onbelangrijk: waarschijnlijk in meerdere opzichten te fatsoenlijk om ooit de Tour te winnen.

Gilles Delion, ritwinnaar in de Tour van 1992 in Valkenburg, verscheen in de koers met een koffer vol homeopathische producten. Hij verdween dan ook snel van het toneel in de periode dat Richard Virenque en Luc Leblanc met Festina successen vierden. Delion was misschien wel minstens zo talentvol als die twee. Hoe het verder ging met Virenque, de beoogde Tourwinnaar van 1998, is waarschijnlijk wel bekend.

Completere renners

Een veel completere renner dan Virenque was Laurent Jalabert. Na een vierde plaats in de Tour van 1995 (en een overwinning in de Vuelta) werd gedacht dat ‘Jaja’ de Tour kon winnen, maar als klimmer bleek Jalabert toch te beperkt. Dat laatste geldt ook voor Christophe Moreau, die in 1999 ook al vierde werd in de Tour. Twee jaar later won de geblondeerde Fransman de proloog. De immer blinkende Moreau leerde op het erepodium zijn latere vrouw kennen. Zij was degene die hem de gele trui omhing.

Fransen gebruiken geen doping

Sinds de ‘Festina Tour’ van 1998 wordt er wel gesproken van het wielrennen ‘à deux vitesses’. In Frankrijk bedoelt men daarmee dat alle renners doping gebruiken behalve de Fransen. De inmiddels drieëndertigjarige klimmer David Moncoutié staat in ieder geval bekend als een zeer ‘schone’ renner. Maar ook Moncoutié werd niet de opvolger van Bernard Hinault.

Voorlopig moeten de Fransen het doen met een incidentele ritzege en af en toe een gele trui. Sandy Casar was na de Pyreneeën als zesentwintigste de hoogst geplaatste Fransman in de Tour van 2008. Vorig jaar won Casar in Angoulême een etappe na een spectaculaire val eerder die dag over ‘Onzen Blakkie’, die nietsvermoedend de weg overstak:

Zo werd het toch nog een beetje een heroïsche overwinning.

De nieuwe Franse hoop

Rémy di Gregorio, zo heet de nieuwe Franse hoop. Maar er is nóg een lichtpuntje: de amper eenentwintig jarige Pierre Rolland, die nog niet meerijdt in de Tour. Dit voorjaar klopte Rolland in Parijs - Nice in de lastige rit naar Saint-Etienne renners als Davide Rebellin, Roman Kreuziger, Damiano Cunego en Robert Gesink in de sprint voor de derde plaats. Je zou denken dat de jeugdige renner daar heel tevreden mee was.

Maar nee, Pierre Rolland sloeg van frustratie zijn stuur zowat doormidden vanwege de gemiste kans. Hij had verdorie de etappe kunnen winnen als Kjell Carlström en Clément Lhotellerie (nog een Frans talent) niet voorop waren gebleven.

Aha, op Pierre Rolland zit dus een goeie kop! De vroeger licht ontvlambare Bernard Hinault zal het tafereel met plezier gade hebben geslagen. Hoe zit het met Rolland zijn benen?

Wielrennen

permalink | ga naar reacties |