Evans is Indurain niet

Met een goede tijdrit kan Cadel Evans morgen de Tour winnen. Als dat lukt is de Tourwinnaar van 2008 een tamelijk kleurloze niet-aanvaller. Hij wordt wel eens vergeleken met Miguel Indurain, die zijn Touroverwinningen ook vooral baseerde op een formidabele tijdrit. Een vergelijking die niet terecht is, want Indurain reed zijn concurrenten meerdere malen aan gort.

Door Frank Grootemaat

ANP Fotoarchief

Indurain won tijdens zijn loopbaan in de Tour twaalf etappes. Daaronder waren acht tijdritten en twee prologen. Opmerkelijk is dat de twee niet-tijdritoverwinningen stammen uit 1989 en 1990, jaren waarin hij de Tour niet won. De tien overwinningen tegen de klok boekte hij juist wel in de periode 1991-1995, de jaren van zijn Tourzeges. Hieruit zou wellicht kunnen worden geconcludeerd dat hij in die periode buiten de tijdritten om slechts zijn klassement consolideerde, en nooit zelf het initiatief nam.

Twee memorabele etappes illustreren echter dat Indurain wel degelijk uit een ander hout gesneden was dan de aanklampende Australiër.

Heel hard bergop

De eerste serieuze bergrit in de Tour van 1994 was de op 13 juli verreden elfde etappe van Lourdes naar Hautacam. Indurain ging deze dag meedogenloos in de aanval op de slotklim. Op de mistige flanken van de beruchte Hautacam ontwikkelde Indurain zo’n moordend hoog tempo dat iedereen bij hem moest lossen. Iedereen, behalve Luc Leblanc, die met hangen en wurgen in het wiel kon blijven. Aangekomen op de top nam Indurain genoegen met het verstevigen van zijn eerste plaats in het klassement, en liet de Fransman winnen.

De Leeuwarder Courant beschreef het nuchtere commentaar van de
klassementsleider na de heroïsche etappe. ‘Indurain had al vroeg in de beklimming de problemen bij zijn concurrenten bespeurd. “Normaal rijdt Rominger op de eerste lijn. Maar ik zag hem niet. Er moest iets aan de hand zijn. Ik besloot niet af te wachten”, waren de spaarzame woorden van de Spanjaard na afloop.’ Indurain maakte veel indruk op zijn concurrenten. ‘De bewondering voor de Spanjaard droop van de woorden van Virenque af: “Hij heeft ons niet losgereden, hij heeft ons gewoon vermoord.”

Indurain was niet eerzuchtig genoeg om de etappe absoluut te willen winnen. Maar na deze dag was het klassement wel grotendeels gemaakt. Indurain had nu al vier minuten en zevenenveertig seconden voorsprong op nummer twee Tony Rominger, en zou het geel onbedreigd naar Parijs brengen.

ANP Fotoarchief

Fenomenaal snel op het vlakke

Een jaar later, op 8 juli in de zevende etappe van Charleroi naar Luik, leverde Indurain andermaal een opmerkelijke prestatie. Vooraf leek de vlakke etappe, een dag voor de eerste serieuze tijdrit, een uitgelezen mogelijkheid voor de klassementsrenners om het rustig aan te doen. Indurain dacht daar echter anders over.

Op vijfentwintig kilometer van de meet sprong hij naar de ontsnapte Johan Bruyneel toe, om gelijk de kop over te nemen en niet meer af te staan. Als voorschot op de tijdrit reed hij in zijn eentje het complete peloton op vijftig seconden. Johan Bruyneel kon slechts volgen. Het principe ‘ik de trui, jij de etappe’ ging deze dag niet op. De hoger geklasseerde Bruyneel sprong in de laatste meters uit het wiel van Indurain, en pakte zo op een laffe manier de etappezege van Indurain af.

Indurain miste dus de gele trui en de dagwinst, maar zou deze de volgende dag beide wel behalen. Hij won de tijdrit en nam de leiding in het algemeen klassement, alhoewel het duo Bjarne Riis-EPO in de race tegen de klok slechts op twaalf seconden finishte. In het klassement had Indurain nu drieëntwintig seconden voorsprong op diezelfde Riis, en zou de eerste positie in het vervolg verder uitbouwen. Als je de Tour wil winnen kun je het beste wel op je fiets blijven zitten. Hier een aantal renners die dat niet lukte, waaronder Bruyneel, die in 1996 het ravijn in kukelde.

De vergelijking met Evans is naar mijn idee dus wat vergezocht. De Australiër won nog nooit een etappe in de Tour (ook geen tijdrit), en nam zelden het initiatief. En hij verbleekt helemaal bij de vijf Tourzeges van de grote Spanjaard.

Maar dit alles zal Evans een grote zorg zijn als hij morgen de etappe wint en zijn eerste Tourzege veiligstelt. Waarbij Maarten Ducrot dan het volgende zal uitroepen: ‘Kijk nou eens, die Evans zit al linkeballend met het snot voor ogen en zijn hol open ieders karretje in de poep te rijden, ongelooflijk’, of iets dergelijks..

Wielrennen

permalink | ga naar reacties |

Reacties