Het duel Lemond - Hinault in de Tour van 1986

In 1986 kwamen de ploeggenoten Greg Lemond en Bernard Hinault op L’Alpe d’Huez hand in hand over de finish. Ver voor de eerste achtervolgers. Achter de schermen speelde zich echter een hevige concurrentiestrijd af tussen de twee.

Greg Lemond. ANP Fotoarchief.

Haat

In ‘Het zweet der goden’ van socioloog Benjo Maso is een stukje historische wielerverslaggeving van Mart Smeets opgenomen. “Wat een gebaar! Wat een gebaar! Fantastisch! Fantastisch was dit! Lemond die die arm over de schouder legt! Die lach! Ooooh, wat is dit mooi! Wat kan sport mooi zijn! Ooooh, wat is dit schitterend!” Enzovoorts. Waarschijnlijk zal ook Smeets snel tot de conclusie zijn gekomen dat hij er was ingetuind. Lemond later in NRC Handelsblad: “We haatten elkaar tot op het bot.”

Toneelstukje

Volgens Maso werd het fraaie toneelstukje geregisseerd door Bernard Tapie, de extreem rijke sponsor van La Vie Claire. Lemond zou Hinault hebben willen lossen in de laatste klim omdat hij de Breton voor geen meter vertrouwde. Tapie had daar hoogstpersoonlijk een stokje voor gestoken. “Om alle verhalen over onenigheid binnen de ploeg de kop in te drukken gaf hij Lemond opdracht bij Hinault te blijven en hand in hand met hem over de finish te gaan”, aldus Maso.

Maar toneelspel of niet, indrukwekkend was de prestatie wel. In de etappe over de Galibier en de Croix de Fer, met de finish boven op L’Alpe d’Huez, was de concurrentie volslagen kansloos geweest. Het tweetal ging al aan de haal in de afdaling van de Galibier. Alleen Pello Ruiz Cabestany kon even volgen, maar al na enkele meters klimmen op de Croix de Fer moest ook de Spanjaard lossen. De mysterieuze Zwitser Urs Zimmermann werd derde in de rit op meer dan vijf minuten. Bernard Hinault ‘mocht’ de etappe winnen van Lemond, die zijn gele trui zou behouden tot Parijs.

Oude afspraak

Zo was het een jaar eerder afgesproken. Lemond, waarschijnlijk toen al sterker, had in 1985 zijn ploegmaat aan een vijfde Tourzege geholpen. Dit jaar was hij aan de beurt. Hinault beloofde Lemond ter zijde te staan om zijn eerste Tour te winnen. Dat de Amerikaan zou zegevieren was ook de wens van zakenman Tapie, want een Amerikaanse Tourwinnaar was publicitair interessant. De belofte van Hinault was mogelijk oprecht geweest. Maar in 1986 bleek de Fransman in zijn laatste Tour veel beter in vorm dan hij zelf had verwacht.

Aanvankelijk leek de Ronde van Frankrijk van 1986 die van Laurent Fignon te worden. De Tourwinnaar van 1983 en 1984 was op de weg terug na een ernstige achillespeesblessure. Met zijn ploeg Système ‘U’ won hij op de tweede dag de ploegentijdrit. De sterker geachte ploeg van La Vie Claire, met de uitmuntende tijdrijders Lemond en Hinault, werd pas vijfde op bijna twee minuten. Maar in de eerste Pyreneeënetappe zakte de bebrilde Parijzenaar genadeloos door het ijs. Vanaf Pau ging de Tour verder zonder Laurent Fignon.

Aanval

In diezelfde bergrit naar Pau opende Hinault voor het eerst nadrukkelijk de aanval op zijn kopman. Samen met Pedro Delgado van PDM reed hij Lemond en de rest op vijf minuten. Lemond kon veel beter, maar de Amerikaan was te fatsoenlijk om in de tegenaanval te gaan en daarmee tevens de concurrentie in een zetel terug bij Hinault te brengen.

In de tweede Pyreneeënrit naar Superbagnères-Luchon viel gele truidrager Hinault opnieuw aan, maar in de slotklim kreeg de Fransman een grote inzinking. Lemond won de rit en kon zijn achterstand bijna ongedaan maken. Hinault verklaarde na afloop doodleuk dat hij de koers voor Lemond had willen openen.

Mooi gebaar?

Hinault bleef Lemond van alle kanten bestoken. De Breton had een unieke kans om zijn zesde Tour te winnen. De belofte van het jaar daarvoor was hij allang vergeten. Maar in de Alpenrit naar de top van de loodzware Col de Granon kende Hinault opnieuw zwakke momenten. Lemond nestelde zich in het wiel van de sterke Zwitser Zimmermann, en mocht op de Granon zijn eerste gele trui aantrekken. Hinault stond ineens op bijna drie minuten. De volgende dag volgde dan het ‘schitterende gebaar’ van de zogenaamde verzoening.

De lach van Lemond op L’Alpe d’Huez moet er vooral één van opluchting zijn geweest. Hoewel Hinault op de rustdag nog een nieuw offensief aankondigde, was de inmiddels bloednerveus geworden Lemond bijna zeker van Tourwinst. Hinault bewees op weg naar L’Alpe d’Huez vooral zichzelf een dienst door zich resoluut op kop te zetten. Zeker door de ogen van het Franse publiek was Hinault de grote held die zijn eigen kansen uiteindelijk toch had opgeofferd voor zijn jongere teamgenoot en troonopvolger.

Jachtongeluk

Een half jaar na zijn zwaarbevochten Tourzege overleefde Greg Lemond maar net een bizar jachtongeluk. Lemond vocht zich langzaam terug en zou de Tour in 1989 en 1990 opnieuw winnen. Bernard Hinault reed zijn laatste koers op zijn tweeëndertigste verjaardag, op 14 november 1986. De datum van zijn afscheid van de actieve wielersport had hij al lang van tevoren aangekondigd. De Breton hield woord.

Wielrennen

permalink | ga naar reacties |

Reacties