De wielercarrière van Maarten Ducrot

De meningen over Maarten Ducrot als wielercommentator bij de NOS zijn nogal verdeeld. Vandaag kijken we naar de wielercarrière van Ducrot.

ANP Fotoarchief

Terwijl de een na drie weken Tour de verbale uitspattingen van de Zeeuw node zal missen, zal de ander opgelucht adem halen.

Maar één ding is zeker: Maarten Ducrot kon vroeger absoluut een stukje hardfietsen. In 1982 won hij op de wereldkampioenschappen in Goodwood goud op de 100 kilometer ploegentijdrit, één van de meest moordende disciplines uit de geschiedenis van de wielersport.

De psychologiestudent Ducrot werd pas laat prof. Op zijn zesentwintigste debuteerde hij in 1985 bij Kwantum, de ploeg van Jan Raas. Tim Krabbé roemde in die tijd Ducrot om zijn hardrijderskwaliteiten, nadat hij in 1979 in een wedstrijd tegen hem gereden had. Over zijn koersinzicht was Krabbé minder te spreken. De ‘magere jongen met wijd uitstaand kroeshaar, allesbehalve een rennerstype, eerder een vredesdemonstrant’ (aldus Krabbé) smeet in zijn beginjaren als renner met zijn krachten.

Als prof vloog Ducrot er ook in tijdens zijn Tourdebuut in 1985. In de eerste vlakke etappe reed hij kilometers lang solo op kop. Zijn vlucht hield geen stand tot aan de streep, maar de bolletjestrui was voor een paar dagen zijn beloning. 1. Ducrot 2. Hinault 3. Herrera, zeggen de boeken. Dat staat toch maar mooi op je CV. Ducrot won in die Tour ook de lastige negende etappe naar Épinal, en aan het eind van de ronde de prijs voor de strijdlust.

Later werd zijn aanvalslust in de Tour getemperd. Raas had namelijk topsprinter Jean-Paul van Poppel aangetrokken. De in een afschuwelijke variant van de kleur groen gestoken mannen van SuperConfex hadden vooral als doel het peloton bij mekaar te houden. In de Tour van 1987 deed Ducrot een ‘Flechaatje’, in de nieuwste betekenis van het woord. Twee dagen voor Parijs moest hij uitgeput opgeven.

Ducrot kon ook een beetje klimmen. In wielertijdschrift De Muur deed hij verslag van zijn etappeoverwinning in de Coors Classic van 1986, toen een belangrijke rittenkoers in de Verenigde Staten. Die rit ging over de Fremont Pass in de Rocky Mountains, 3450 meter hoog (jazeker). De renner zelf in De Muur over zijn fraaiste zege: “Het werk was af. De koersen die ik in de vijf jaar als professional na 1986 nog heb gereden, markeerden mijn weg naar de uitgang van de wielerwereld.”

In 1989 stapte Ducrot van Raas over naar de Belgische ploeg Domex, een fabrikant van toiletpapier als ik het mij goed herinner. Hij werd er negenendertigste in de Tour. De laatste twee jaren van zijn profcarrière sleet Ducrot zonder veel succes bij TVM.

Nog even terug naar het jaar 1985. Naar de Profronde van Stiphout om precies te zijn. Ducrot had kort daarvoor dus een Touretappe gewonnen, en zelf stond ik hem als dertienjarige handtekeningenjager op te wachten. Alle bekende renners waren al voorbij komen voor aanvang van de koers, behalve Maarten Ducrot.

Gehaast kwam de renner met zijn karakteristieke krullenbol richting het erepodium gefietst. Toen ik pen en papier in zijn handen wilde duwen begon Ducrot me uitvoerig uit te leggen dat hij te laat was, dat hij nog gehuldigd moest worden omdat hij een etappe in de Tour had gewonnen en dat hij nu toch echt op moest schieten.

Natuurlijk had de zichtbaar nerveuze renner in diezelfde tijd wel tien handtekeningen kunnen zetten, maar de krabbel bleef achterwege. Het criterium werd overigens gewonnen door zijn ploeggenoot Henri Manders.

Wielrennen

permalink | ga naar reacties |

Reacties