Het olympische schandaal rond Raymond Joval

Raymond Joval stopt met boksen. Op de Olympische Spelen van Barcelona werd hij slachtoffer van het grootste schandaal uit zijn bokscarrière - morgen precies zestien jaar geleden.

Raymond Joval zelf, in 1992. ANP Fotoarchief

Door Frank Grootemaat

Op 31 juli 1992 was het erg warm in Nederland. Op het plaatselijke zwembad zat ik in de kantine al lurkend aan een ijsje te kijken naar het Olympische bokstoernooi. Als jonge knaap had ik eigenlijk niet zoveel op met boksen. Van de vorige Spelen herinnerde ik mij de supersnelle stoot van Regilio Tuur tegen wereldkampioen Banks. En ik kende natuurlijk de vriendelijke bokser met-een-zachte-G Arnold Vanderlijde, die al twee keer brons had gewonnen op de Spelen van 1984 en 1988. Maar deze middag werd ik gegrepen door een enthousiast boksende landgenoot, die groot onrecht aangedaan werd.

Raymond Joval, middengewichtbokser, trad deze dag aan tegen de Algerijn Ahmed Dine. Joval had zijn eerste partij op het Olympische bokstoernooi tegen de West-Samoaan Likou Aliu overtuigend gewonnen. De scheidsrechter had die partij, na een ongelijke strijd, in de derde ronde beëindigd. Dus vol verwachting keek ik naar dit volgende optreden van een mogelijke Nederlandse medaillekandidaat.

De eerste ronde ging redelijk gelijk op. Een ongeveer gelijke puntentelling lag dus in de lijn der verwachting. De jury oordeelde echter anders. Na ronde 1 was de stand 9-2 in het voordeel van de Algerijn. Ik deelde het ongeloof en de verontwaardiging van de commentator. Ook Jovals kamp was duidelijk not amused.

Reden genoeg voor Joval om er een schepje bovenop te doen. In de tweede ronde maakte hij een aantal mooie series, en deelde een aantal rake klappen uit. Zo niet volgens de jury. 16-2 voor Dine na deze ronde. Geen enkele treffer voor Joval! Dit kon niet waar zijn! Maar nog gaf Joval niet op.

Raymond Joval zelf, die hier op de Spelen van 1992 zijn partij tegen de West-Somaan Aliu wint.

Slopen

Op punten was de achterstand inmiddels nagenoeg onoverbrugbaar, een knock-out was gewenst. Joval sloopte zijn tegenstander compleet in de laatste ronde. De Algerijn kon alleen maar incasseren, en wist niet hoe hij het had. Hij kreeg twee keer acht tellen van scheidsrechter Tomislav Papak. Al wankelend en totaal niet bewust van waar hij zich bevond wachtte Dine tot hem de definitieve knock-out gegeven werd. Joval deed alles wat hij kon, maar de scheidsrechter wilde er niet aan. De jury zou over deze partij moeten beslissen.

De laatste ronde ging met 12-6 naar Joval. Ongelooflijk, een in de ring rondwankelende zombie had toch nog zes treffers kunnen maken volgens de deskundigen. De partij eindigde dus in een 22-14 overwinning voor de Algerijn. En zo kon het zijn dat de groggy Dine, die totaal wezenloos de wereld in keek, tot zijn eigen verbazing tot winnaar werd uitgeroepen. Het contrast met de verbeten blik van de huilende Joval kon haast niet groter zijn.

Bondstrainer Fritz Sdunek was dan ook furieus. In de Leeuwarder Courant zei hij: “Dit zijn maffiapraktijken. De scheidsrechter had na de tweede knock down de partij moeten afbreken. Er zaten alleen maar kamelendrijvers aan de ring.” De Duitser doelde daarmee op het feit dat de jury samengesteld was uit louter afgevaardigden uit Derde Wereldlanden, waaronder een Algerijn. Bondsvoorzitter Henk Los diende na de partij gelijk een protest in, maar tevergeefs. En zo werd de Olympische droom van Joval wreed verstoord, door het dubieuze optreden van de jury.

De jurering leidde tijdens het bokstoernooi tot meer protesten en heftige reacties. Zo diende de Verenigde Staten een protest in nadat hun wereldkampioen Eric Griffin was uitgeschakeld door de onbekende thuisboksende Spanjaard Rafael Lozano. Ook onze landgenoot Arnold Vanderlijde kneep in een van zijn partijen door het oog van de naald. Met betrekking tot de partij van Joval verwoordde hij de mening van velen. “Ik had de tranen in mijn ogen”, bekende hij. “Dat men iemand zo durft te bestelen, daar heb ik geen goed woord voor over.”

Ahmed Dine zou in de volgende ronde verliezen van de Amerikaanse latere zilveren medaillewinnaar Chris Byrd, met de cijfers 21-2, cijfers die ook bij de partij tegen Joval niet misstaan zouden hebben. Ook hij greep uiteindelijk dus naast de medailles.

Na 1992

Met het Nederlandse boksen op de Olympische Spelen ging het sinds 1992 een stuk minder. In Barcelona behaalde Orhan Delibas nog een zilveren medaille, en voegde Arnold Vanderlijde een derde plak toe aan zijn bronzen verzameling. Sindsdien zijn er geen Nederlandse boksers meer actief geweest op de Spelen.

Met Joval kwam het na zijn teleurstellende Olympische avontuur wel goed. Na een bronzen medaille op het WK van 1993 werd hij profbokser, en bouwde een indrukwekkende carrière op, waaraan gister dus pas een einde kwam.

Boksen · Olympische Zomerspelen

permalink | ga naar reacties |

Reacties