Tijd voor een goede olympische rel

Als het IOC zich niet aan de afspraken houdt, hoeven wij dat ook niet. Daarom moeten de komende Spelen kolken van politiek rumoer en ophef. Het Olympisch Handvest is zo passé...

Mijn Ajax-minnende penvriend Menno Pot was lyrisch deze week toen hij over de nieuwste aanwinst van zijn clubje schreef: ‘Ajax presenteert de Catalaan Oleguer, die ik overigens totaal niet ken, maar nú al retecool vind, omdat hij een linkse intellectueel, een Catalaanse rebel en een politiek pamflettist is. Ajax heeft zijn eigen Che Guevara binnengehaald! Hij publiceerde betogen over de strijd tegen het Franco-fascisme, de dubieuze rol van Spanje in de Golfoorlog en de wijze waarop het Spaanse rechtssysteem omspringt met ETA-verdachten.’

Dat leverde per ommegaande een enthousiaste reactie op van Laurens Verhagen, hoofdredacteur van NU.nl: ‘De redactie van NUsport laat zich van zijn beste kant zien. Sinds wanneer zijn kwalificaties als 'linkse intellectueel, een Catalaanse rebel en een politiek pamflettist' geen pejoratief meer?’

Daarmee voel ik me door mijn baas gedekt om op deze site een pleidooi te houden voor zoveel mogelijk politiek rumoer tijdens de komende Olympische Spelen. Niet dat ik hierover zou zwijgen zonder de zwijgende instemming van mijn hoofdredacteur, maar het is leuk voor erbij.

Artikel 11

Deze week heb ik een enorme behoefte gekregen aan opruiende geluiden, zoals Oleguer zo goed schijnt te kunnen. Vlak voor aanvang van de Spelen werd namelijk bekend dat de aanwezige journalisten niet vrijuit hun werk mogen doen in China en dat het internet niet vrij toegankelijk is vanaf een computer op Chinees grondgebied. Het IOC erkende dat dit inderdaad het geval is, ondanks eerdere afspraken dat er geen belemmeringen zouden worden opgelegd. Het doet in ieder geval niets om dit te voorkomen en toont zich daarmee geen verdediger van het vrije woord.

Twee jaar geleden werden voor het eerst regels bekend gemaakt voor de internationale journalisten, die tijdens de Spelen in China zouden zijn. Er ontstond toen met name ophef over Artikel 11, waarin stond dat alle artikelen vooraf gecontroleerd zouden worden door Xinhua, het officiële Chinese persbureau. Indien dat geen goedkeuring zou geven, mocht een artikel de Chinese grenzen niet oversteken. Dat noemen we censuur en dus belde ik maar eens met Thomas Bruning van de Nederlandse Vereniging van Journalisten.

Hij zei toen: “Dit kaarten we aan bij de internationale journalistenorganisatie. We zullen moeten bekijken hoe we dit gaan aanpakken, want dit kan natuurlijk absoluut niet.” Kort daarna werd Artikel 11 teruggetrokken door de Chinezen, totdat deze week opeens duidelijk werd dat het internet in Beijing niet vrij toegankelijk is voor de internationale journalisten.

Laurens Verhagen heeft daarom met zijn instemming over de opruiende opmerkingen van Oleguer er waarschijnlijk voor gezorgd dat NU.nl volgende maand niet is te raadplegen in China, naast staatsgevaarlijke sites als de BBC en Amnesty International. Want ook deze zullen worden geweerd van de Chinese computers.

Fout is goed

Kortom: elke site die in augustus wel in Beijing is te raadplegen is dus hartstikke fout, want goedgekeurd door de Chinese machthebbers. En elke site die voor de Chinezen fout is, is weer goed. Dat klinkt heel tegenstrijdig, maar door het boek 1984 van George Orwell weten we dat dit zo hoort in een dictatuur. Oorlog is vrede en vrijheid is slavernij. Welkom op de Olympische Spelen van 2008.

Juist nu de internationale sport geruisloos buigt voor deze Chinese censuur, koopt Ajax de voetballer Oleguer, die bekend staat om zijn extreem-linkse politieke sympathieën. Daarmee hebben we eindelijk weer eens een topsporter op de Nederlandse velden met eigenzinnige ideeën. In de jaren zeventig was dit nog een normaal verschijnsel met spelers als Jan Jongbloed, die openlijk sprak over zijn communistische sympathieën, en Oeki Hoekema, die in 1978 in zijn eentje actie voerde tegen deelname aan het WK Voetbal in het dictatoriale Argentinië. Geloof het of niet, maar heel veel profvoetballers zeiden in die tijd dat ze stemden op partijen, die links stonden van de PvdA. Lees de Voetbal International uit die tijd er maar eens op na.

Links of rechts maakt niet uit, want het gaat deze sportzomer alleen maar om de vrijheid van meningsuiting. Hoe meer mensen het niet met mijn linkse gebral eens zijn, hoe beter het is. Hopelijk zijn er daarom in Beijing veel sporters die last hebben van een eigen mening, die ze niet zullen verbergen. Volgens het Olympisch Handvest is het dan wel verboden om politieke uitspraken te doen op de olympische locaties, maar waarom zouden we nog naar het IOC luisteren als het zelf de afspraken schendt?

Gebalde vuisten

Ik ga vanaf volgende week zestien dagen wachten op zo veel mogelijk opruiende teksten op sportkleren, gebalde vuisten tegen onrechtvaardigheid, openlijke steunbetuigingen voor een vrij Tibet en alles wat de sporters zelf kunnen verzinnen om een bijdrage te leveren aan een betere wereld. Iemand moet tenslotte de olympische beweging redden nu het IOC heeft aangetoond daartoe niet in staat te zijn.

En natuurlijk hoop ik dat NU.nl en Sportgeschiedenis.nl volgende maand in China niet zijn te raadplegen, want dan zijn we fout. En dus goed.

Op weg naar Peking · Sport en politiek

permalink | ga naar reacties |

Reacties