De Spaanse zomer van 1992

De Spaanse sportzomer van 2008 is nu al een begrip. Ook in 1992 was Spanje succesvol. De Olympische Spelen van Barcelona werden bekroond met de overwinning in het voetbaltoernooi, vandaag precies zestien jaar geleden.

De opening van de Spelen van 1992. ANP Fotoarchief

Spanje domineert momenteel de belangrijkste sportevenementen. Tennisser Rafael Nadal won Roland Garros en Wimbledon, en is binnenkort de nummer één van de wereld. Het Spaanse voetbalteam won het Europees Kampioenschap in de Alpenlanden. Bij het wielrennen won Alberto Contador de Giro, en Carlos Sastre de Tour.

Ook in 1992 had Spanje voor de Spelen al een aantal succesvolle resultaten geboekt. Miguel Indurain won de Giro en de Tour. De belangrijkste prijs in het clubvoetbal ging naar Barcelona door een doelpunt van Ronald Koeman. 

 Ronald Koeman scoort in de finale van de Europacup I

Vervolgens werden ook de Spelen een groot succes. Niet alleen knapte de stad Barcelona gigantisch op, maar ook qua organisatie en prestaties sloeg Spanje een goed figuur. Dat IOC-voorzitter Juan Antonio Samaranch geboren was in Barcelona had uiteraard geholpen bij het binnenhalen van de Spelen. Maar dat alles daarna tot in de puntjes geregeld was, viel niet te ontkennen.

Wat prestaties betreft: er waren onder meer gouden medailles voor de vrouwenhockeyploeg, Fermín Cacho Ruiz op de 1500 meter (atletiek), en Martín López-Zubero op de 200 meter rugslag bij het zwemmen. Op 8 augustus was het land in tranen over de verloren waterpolofinale van de mannenploeg. Na een lange verlenging won Italië met 9-8, waardoor slechts zilver restte voor het gastland. Dit werd echter diezelfde dag nog gecompenseerd door de voetbalploeg, die zijn finale wel won.

Het Olympische voetbaltoernooi

Het voetbaltoernooi van 1992 kende twee belangrijke primeurs. Voor het eerst bestonden de teams uit spelers onder drieëntwintig jaar, waarbij drie dispensatiespelers toegestaan waren. Dit is nog steeds de geldende regel, die dus voor het eerst in Barcelona werd toegepast. Verder was dit het eerste internationale toernooi waarbij de nieuwe terugspeelregel werd toegepast. Waar de doelman voorheen elke terugspeelbal met de handen mocht oppakken, was dit nu niet meer toegestaan.

Spanje had in het verleden één keer een medaille gehaald op dit onderdeel, namelijk zilver in 1920. Dit keer hoefde het zich als gastland niet te plaatsen voor het eindtoernooi. In een groep met Colombia, Egypte en Qatar werd het glorieus groepswinnaar met drie overwinningen, en de doelcijfers acht voor en nul tegen. Via Italië (1-0) en Ghana (2-0) bereikte het vervolgens zonder tegentreffers de finale.

Op de voorlaatste dag van de Spelen, 8 augustus 1992, traden de ploegen van Spanje en Polen tegen elkaar aan in het Nou Camp Stadion. Spanje beschikte onder meer over spelers als Santiago Cañizares, Abelardo, Albert Ferrer, Josep Guardiola, Luis Enrique, Kiko en Alfonso. Bij Polen waren Andrzej Juskowiak, de topscorer van het Olympische voetbaltoernooi, en Wojciech Kowalczyk de meest aansprekende namen. Er kwamen maar liefst vijfennegentigduizend toeschouwers af op deze finale.

De wedstrijd, die onder leiding stond van scheidsrechter Jose Torres Cadena uit Colombia, begon wat mat. Vlak voor rust opende Kowalczyk de score, na aarzelend optreden achterin bij Spanje. Dit was de inleiding tot een aantrekkelijke tweede helft, waarin het spel op en neer golfde. Abelardo maakte halverwege die tweede helft gelijk, tot enthousiasme van het uitzinnige publiek. Vervolgens scoorde Kiko een paar minuten later de 2-1, na geklungel in de Poolse defensie. Lang kon Spanje niet genieten van deze voorsprong. Een paar minuten later scoorde Ryszard Staniek de gelijkmaker, na een fantastische actie van Juskowiak. Kiko besliste in blessuretijd alsnog de wedstrijd in het voordeel van Spanje, 3-2.

Spaans succes

De Spanjaarden, toch al tevreden over het verloop van de Spelen, waren dolenthousiast over deze passende afronding van hun zegetocht. Spanje werd zesde in het medailleklassement met dertien gouden, zeven zilveren en twee bronzen plakken. Dit was veruit de hoogste klassering ooit, die ook nadien niet geëvenaard of verbeterd is. Het was tevens de enige keer dat Spanje in de top tien van het medailleklassement voorkwam.

Op het Olympische voetbaltoernooi heeft Spanje nadien nog één keer van zich doen spreken, door het behalen van de zilveren medaille in 2000. In 2008 is het Spaanse voetbalteam niet van de partij, omdat het in de kwalificatie werd uitgeschakeld door Italië. Gelukkig zijn er voor Spanje nog genoeg andere kansen op eremetaal. Het is niet waarschijnlijk dat Spanje in Peking het medailleklassement gaat aanvoeren.

Volgens Sports Illustrated eindigt Spanje op de tiende plaats in het medailleklassement met zeven gouden, zes zilveren en acht bronzen plakken – precies als Sportgeschiedenis. We zullen zien.

Olympische Zomerspelen · Voetbal

permalink | ga naar reacties |

Reacties