Familie Diagoras versloeg iedereen

Enige tijd terug werd hier melding gemaakt van een bijzondere Hongaarse familie met opvallend veel Olympische medailles. Ook de Oudheid kende een succesvol geslacht van Olympiërs, namelijk dat van Diagoras en zijn familie.

Olympische kampioenen zijn schaars. Slechts weinig mensen zullen kunnen zeggen dat ze er één van dichtbij kennen. De kans is nog vele malen kleiner dat iemand een Olympisch kampioen tot zijn familieleden mag rekenen. Des te opvallender is het wanneer binnen één en dezelfde familie meerdere medaillewinnaars voorkomen.

De Hongaarse familie Gyarmati was zo’n familie. Moeder Éva Székely won in 1952 goud op de 200 meter schoolslag. Haar man Dezsõ Gyarmati won in het waterpolo bij verschillende spelen vijf medailles (waaronder drie keer goud). Hun dochter Andrea won in 1972 zilver en brons op de rug- en vlinderslag. Op haar beurt trouwde zij met de kajakker Mihály Hesz, Olympisch kampioen in 1968.

Papa, opa, oom, neef

In Beijing schrijft een andere topsportfamilie geschiedenis. Als de hockeyer Pol Amat met de Spaanse mannenploeg de eerste groepswedstrijd tegen België speelt, zal het de twintigste keer zijn dat iemand uit zijn familie deelneemt aan de Olympische Spelen. Zijn vader Paco, zijn ooms Pedro, Jaime en Juan, en een neef waren als hockeyers in totaal zestien keer present bij het grootste sportevenement ter wereld. Pol Amat is in China voor de vierde maal van de partij en won in 1996 al de zilveren medaille. In totaal heeft de familie nu vijf plakken in haar bezit: twee bronzen en drie zilveren. Als Spanje in Beijing het hockeygoud verovert, haalt Amat de enige nog ontbrekende kleur binnen en bekroont hij in zekere zin het werk van zijn familieleden.

De lange geschiedenis van de antieke Olympische spelen kent eveneens een aantal prominente sportfamilies. Geen was er echter zo succesvol als een geslacht van vechtsporters met als thuisbasis het eiland Rhodos.

Het vliegveld van Rhodos

Sterf!

We schrijven het jaar 448 v. Chr. In Olympia zijn de vechtsportnummers van de 83e Olympische Spelen zojuist afgelopen als een oude, maar nog altijd krachtig ogende man in het stadion op de schouders wordt genomen door twee bekranste atleten en langs het dolenthousiaste publiek wordt gevoerd. Het is de Griekse bokslegende Diagoras van Rhodos, Olympisch kampioen in 464 v. Chr. en winnaar van talloze andere prestigieuze spelen. Hij is zojuist getuige geweest van het mooiste moment uit zijn leven.

Twee van zijn zonen, de pankratiast Damagetos en de bokser Akousilaos, hebben kort daarvoor de Olympische krans omgehangen gekregen en willen nu hun grote succes delen met hun trotse vader. Tijdens hun gezamenlijke ereronde stormt een toeschouwer op het drietal af en roept: ‘Sterf Diagoras, hoger dan de hemel kun je niet reiken!’. Waarna de oude man met een gelukzalige glimlach ineen zou zijn gezegen. Tot zover de legende.

Diagoras stierf niet tijdens die bewuste huldiging. Maar hij was wel degelijk de grote sportman die het verhaal van hem maakte. Dat gold evenzeer voor zijn zonen. De oudste, Damagetos, had in Olympia al vier jaar eerder de titel bij het pankration (het antieke freefight) gewonnen. Een jongere zoon, Dorieus, zou niet veel later de prestaties van zijn beide broers nog overtreffen, door driemaal achterelkaar (in 432, 428 en 424 v. Chr.) het pankration in Olympia te winnen.

En daar bleef het niet bij binnen de familie van Diagoras. Zijn andere twee kinderen, de dochters Pherenike en Kallipateira, konden als vrouwen vanzelfsprekend zelf geen Olympische successen behalen, maar indirect deden ze dat wel. Hun beider zonen, Peisirodes en Eukles, wonnen aan het einde van de vijfde eeuw v. Chr. ook nog eens twee Olympische kransen.

Nagedachtenis

Het grote familiesucces sprak eeuwen later nog tot de verbeelding bij de Grieken. Zes Olympische kampioenen in drie generaties, dat was nog nooit gepresteerd! In Olympia werd de familie met een beeldengroep geëerd, die op een prominente plaats stond opgesteld en ervoor zorgde dat hun overwinningen het onderwerp van legenden werden.

De nagedachtenis aan Diagoras en zijn familie is nog altijd springlevend, al zullen de meeste vakantiegangers die het eiland Rhodos nu en masse aandoen daar geen weet van hebben. Direct bij aankomst wordt de oplettende bezoeker er al op geattendeerd dat hij of zij is aangekomen in de thuishaven van de grote bokskampioen. De officiële naam van de luchthaven luidt namelijk Diagoras Airport. Bij mijn weten is hij daarmee de enige antieke atleet naar wie een modern vliegveld is vernoemd.

Daar blijft het niet bij op Rhodos. De lokale voetbalclub, een bescheiden eerstedivisionist, gedenkt hem eveneens en wel in de naam en het logo van de club. Daarop is het typerende moment te zien waarbij hij door zijn zonen op de schouders wordt genomen.

Diezelfde scène is daarnaast al meerdere malen het onderwerp van een Griekse postzegel geweest. Als klap op de vuurpijl wordt het havenhoofd van Rhodos-stad bekroond door een moderne beeldengroep die datzelfde glorieuze familiemoment in brons en voor de eeuwigheid heeft vervat. De boodschap is overduidelijk: Rhodos is trots op zijn sporthelden van eigen bodem. Volledig terecht.

Gegroet Beijing, hier Olympia! · Het ontstaan van de Spelen

permalink | ga naar reacties |

Reacties