Zoeken

Als voorbeschouwing op zijn aanstaande rentree kijken we hier kort terug op zijn laatste minuten in een officiële wedstrijd. Op 30 juni 2004 speelde het Nederlands Elftal op het EK in Portugal de halve finale tegen het gastland. Dick Advocaat had deze wedstrijd een plekje in de basis ingeruimd voor Overmars, ten faveure van de tegenvallende Andy van der Meyde. Overmars had nog niet veel gespeeld dat toernooi. Zijn optreden was beperkt gebleven tot twee invalbeurten, in de groepswedstrijden tegen Duitsland en Letland.

Tegen Portugal speelde Overmars zoals zijn carrière in Oranje begon: flitsend! In zijn eerste interland op 24 februari 1993, de met 3-1 gewonnen WK-kwalificatiewedstrijd tegen Turkije, scoorde Overmars namelijk al na vier minuten. In zijn laatste interland scoorde hij niet, maar zijn optreden was zeker opvallend. Hij was met afstand de beste Nederlandse aanvaller. Scherp, gedreven en continue dreigend.

Portugal was als geheel echter beter, en kwam verdiend op 1-0 door Christiano Ronaldo. Maar de Portugese verdedigers kregen geen grip op de snelle Overmars. In zijn gedrevenheid pakte Overmars wel een gele kaart. En voor Advocaat was dit reden genoeg om hem in de rust in de kleedkamer te laten. Roy Makaay was zijn vervanger. De uitermate zwak opererende Arjan Robben mocht blijven staan. Robbens enige wapenfeit uit de tweede helft betrof de gele kaart die hij ontving voor de zoveelste buiteling. In de laatste tien minuten van de wedstrijd werd hij alsnog afgelost door pinchhitter Pierre van Hooijdonk. Maar veel haalde dit niet meer uit, de wedstrijd werd uiteindelijk met 2-1 verloren.

Hiermee kwam er na zesentachtig interlands een einde aan de interlandcarrière van Overmars. Hij scoorde in zijn Oranjeloopbaan zeventien keer, en speelde op het WK van 1998 en de EK’s van 1996, 2000 en 2004. Het EK van 1996 mistte hij door een afgescheurde kruisband in zijn linkerknie. Eind juli 2004 maakte Overmars bekend dat hij zijn nog één jaar doorlopende contract bij Barcelona inleverde. Hij achtte zichzelf niet meer in staat om het niveau te halen dat voor een dergelijke club vereist is.

26 Juli

Zonder aanspraak te maken op verdere vergoedingen van zijn werkgever nam hij op deze manier eervol afscheid van het profvoetbal. Vervolgens verdween hij een aantal jaren van het publieke podium. Tot 26 juli. Die avond speelde de snelle aanvaller van weleer als vanouds. Het bleek de inleiding te zijn tot één van de meest opmerkelijke sportnieuwtjes van deze week, de terugkeer van Overmars bij de club waar het allemaal begon: Go Ahead Eagles.

Intrigerend is de vraag waarom Advocaat de gevaarlijke Overmars wisselde in zijn laatste interland. Voor zover bekend had hij die avond geen last van een blessure. Het deed eigenlijk denken aan een soortgelijke situatie in de EK-kwalificatiewedstrijd tegen Tsjechië van 10 september 2003. Toen was Ruud van Nistelrooij de meest gevaarlijke Oranjespeler. Ook hij kreeg echter een gele kaart, en werd uit voorzorg gewisseld. Van Nistelrooij was furieus en schopte tegen een bidon en schold tegen Advocaat.

De behoudende tactiek van Advocaat lag waarschijnlijk ten grondslag aan beide wissels. En mogelijk durfde hij tegen Portugal Robben niet zo vroeg te wisselen, na alle voorgaande commotie rond zijn wissel tegen Tsjechië.

Opmerkelijk is het feit dat de wissel van Overmars vergeten is, en die van Robben tegen Tsjechië niet. Ik denk dat dit komt omdat Nederland tegen Tsjechië aanvankelijk voorstond, en het negatieve effect op het eindresultaat van die wissel veel duidelijker was. Maar had Oranje op 30 juni 2004 de finale kunnen bereiken als Overmars was blijven staan? Toegegeven: waarschijnlijk niet. Portugal was die avond duidelijk sterker dan het slap spelende Oranje. Maar de enige scherpe angel aan Nederlandse kant had in de tweede helft met een bevlieging wellicht nog voor een ommekeer kunnen zorgen. We zullen het echter nooit weten.

Voetbal

permalink | ga naar reacties |