De vreemdste olympische zwemfinale ooit

De olympische zwemfinale van Nida Senff van 13 augustus 1936 is één van de allervreemdste ooit. Op de honderd meter rugslag miste ze het keerpunt. “Ik dacht, ik ga maar terug.” En ze won toen ook nog! “Het is wel voor Holland, hé.”

De huldiging met Bridges, Senff en Mastenbroek

Nida Senff was zestien jaar oud toen ze naar de Olympische Spelen in Berlijn ging. De Nederlandse dameszwemmers presteerden dat jaar ongeëvenaard, want van de vijf verschillende afstanden wonnen ze er vier. Met name door Rie Mastenbroek, die met drie keer goud en één zilveren medaille de Koningin van de Spelen van 1936 was.

De laatste gouden plak was dus voor Senff en vooral de manier waarop dat precies 72 jaar geleden gebeurde, maakte haar wereldberoemd. Ze was in leidende positie, maar miste toen het keerpunt. Daarop zwom ze terug om alsnog het keerpunt aan te tikken. Ze zwom dus meer dan die honderd meters en werd toch kampioen.

In een interview voor de AVRO-radio kwam ze hier op terug: “Ik dacht, ik ga maar terug. Misschien heb ik dan nog zilver of brons, maar ja, het is wel voor Holland, hé.” Ze sloot daarop haar ogen sloot en zwom in een roes naar de andere kant. Toen ze haar ogen weer opende, bleek ze iedereen voorbij te zijn gezwommen. Daar had ze dus niets van gemerkt.

De krant van 14 augustus 1936

De volgende dag stond dit opmerkelijke nieuws in de krant Het Vaderland. Onze verslaggever seinde:

‘Op de eerste 25 meter constateeren we onmiddelijk een voorsprong van Nida Senff, terwijl Rie Mastenbroek naar rechts en links kijkt hoe de situatie is. Met een voorsprong van circa 2 meter wil Nida Senff als eerste keeren, doch de talrijke landgenooten houden hun adem in, zij mist het keerpunt royaal.

Gelukkig heeft zij de tegenwoordigheid van geest even terug te keeren en dan ligt zij weer spoedig op de tweede 50 meter. Maar intusschen zijn Mortrigde, Bridges en Mastenbroek haar vóór gekomen. Met haar soepelen langen slag haalt zij haar achterstand weldra in.

Rie Mastenbroek komt dan iets achter, Nida en Mortridge liggen gelijk. Op de laatste 20 meter valt de beslissing. Nida Senff neemt een beslissenden voorsprong, terwijl Rie Mastenbroek met haar eindspurt een prachtige poging doet naar voren te komen.

Zij komt de beide Amerikaansche zwemster voorbij, doch met weinig verschil tikt zij als tweede acher Nida aan. De eerste en tweede prijs in dit nummer zijn voor Nederland. Enthousiast staan de Hollanders, in groepjes over de tribunes verspreid, op, zwaaien met de Nationale vlag, juichen hun blijdschap over deze dubbele Nederlandsche zege uit.’

Senff op weg naar goud

Aldus Het Vaderland. Tot slot de versie van Rie Mastenbroek, die dit in het zwembad zelf meemaakte. Naderhand heeft ze verklaard zich te hebben ingehouden tijdens de inhaalrace van Senff, omdat ze haar een gouden plak gunde. Zo ‘schonk’ ze er dus ook één aan Senff in de vreemdste zwemfinale uit de olympische geschiedenis.

In de rest van haar loopbaan zwom ze ook nog een wereldrecord op de 100 en 200 meter rugslag, en de 150 yards. Ze is opgenomen in de prestigieuze International Swimming Hall of Fame. Tot slot was ze Nederlands kampioene 100 meter rugslag in 1935 en 1937. In 1995 is Senff overleden.

Olympische Zomerspelen · Zwemmen

permalink | ga naar reacties |

Reacties