Het paard verdient ook een medaille

Opvallend nieuws uit Hongkong. Amazone Imke Schellekens-Bartels trok zich terug voor de individuele dressuurwedstrijd, omdat haar paard Hunter Douglas Sunrise geblesseerd was geraakt. Bij de medailleceremonie van de landenwedstrijd!

Tijdens zo’n huldiging blijft de rol van de dieren beperkt. Ze mogen de ruiters het stadion binnenrijden en hen bij het podium afzetten. Vervolgens verdwijnen ze letterlijk naar de achtergrond. En dat terwijl ze er toch voor gezorgd hebben dat de ruiters überhaupt een medaille in ontvangst kunnen nemen. Waarom krijgen de paarden eigenlijk nooit een medaille?

Dat we de slimheid en de rol van het paard niet moeten onderschatten, blijkt uit een voorval bij de Antieke Spelen van 512 v. Chr. Pheidolas, de afgevaardigde uit Korinthe, deed met zijn merrie Aura (‘Bries’) mee aan de paardenrennen, een spectaculair en ongemeen populair onderdeel bij de oude Grieken.

Hij reed overigens niet zelf, want in de Oudheid was het gebruikelijk dat de rijke paardeneigenaars een jockey inhuurden om voor hen het gevaarlijke werk op te knappen. Geregeld vielen er namelijk doden tijdens wedstrijden. Zij stonden daarentegen wel vooraan wanneer een eventuele titel in ontvangst genomen kon worden, want dat was nu eenmaal hun recht als staleigenaren.

Een opmerkelijke race

Het begin van de race naderde. Het hippodroom in Olympia zat afgeladen vol en men moedigde de deelnemers aan. Toen gebeurde er iets bijzonders. De starthekken klapten open en op dat moment wierp Aura haar berijder af. De commotie was groot, want Pheidolas meende dat zijn kansen op de overwinning nu verkeken waren. Niets was echter minder waar.

Het paard was zodanig goed getraind dat het exact wist wat er verlangd werd. Tot verbazing van de duizenden toeschouwers bleef de merrie in de baan en haalde de ene na de andere concurrent in. Bij het ingaan van het laatste rechte stuk versnelde ze nogmaals en kwam als eerste over de finish. Het dier stopte vervolgens en keek naar verluidt triomfantelijk om zich heen, wetende dat het gewonnen had.

Pheidolas stormde naar voren en nam het applaus van het publiek met graagte in ontvangst. Aura kreeg een welverdiend schouderklopje, maar moest toch plaatsmaken voor haar eigenaar Hij kreeg immers de olympische lauwerkrans omgehangen. Toch werd ook het paard dit keer bij hoge uitzondering geëerd. De organisatie van de spelen stond Pheidolas toe een standbeeld van Aura op te richten.

Van de ongelukkige jockey werd niets meer vernomen. Hij had de lachers op zijn hand gekregen en wist zeker dat hij niet voor een beloning in aanmerking zou komen.

Bonfire zelf. ANP Fotoarchief

Overigens waren er in de Oudheid ook al mensen die vonden dat de paarden er vaak maar bekaaid van afkwamen. Een Griekse schrijver componeerde zelfs een aantal epigrammen waarin hij gepensioneerde racepaarden ‘aan het woord’ liet en ze hun beklag liet doen over het feit dat ze vroeger successen gevierd hadden, maar nu in een tredmolen liepen en de hele dag graan moesten malen.

Tegenwoordig wordt er met meer respect met Olympische toppaarden omgesprongen. Bonfire, het ‘gouden’ dressuurpaard van Anky van Grunsven tijdens de spelen van Sydney, geniet sinds 2002 van een welverdiend pensioen in de weilanden van Erp. Het dier kreeg – net als Aura 2500 jaar daarvoor! – een bronzen standbeeld en een plaquette waarop zijn talloze overwinningen worden gememoreerd.

Gegroet Beijing, hier Olympia! · Het ontstaan van de Spelen · Olympische Zomerspelen · Paardensport

permalink | ga naar reacties |

Reacties