Het zilver van Mia Audina

In Peking waren er geen Nederlandse badmintonners te bewonderen. In 2004 was dat in Athene wel anders. Precies vier jaar geleden haalde Mia Audina de eerste medaille ooit voor Nederland op dit onderdeel.

De zilveren medaille van Mia Audina was voor Nederland zo bijzonder dat de voorpagina van het Badminton Bulletin helemaal voor haar was

Mia Audina Tjiptawan werd op 22 augustus 1979 in Jakarta geboren. De pas dertienjarige Audina trad in 1993 als jongste speelster ooit toe tot de Indonesische nationale selectie. Een jaar later zorgde Indonesië voor een sensatie door in de finale van de Über Cup (het officieuze WK voor landenteams) van China te winnen.

De pas veertienjarige Audina was verantwoordelijk voor het beslissende punt door in haar laatste partij de Chinese Zhang Ning te verslaan. In Indonesië kon ze hierna als nationale held nauwelijks nog over straat. Na haar zilveren medaille op de Spelen van Atlanta in 1996 kende haar populariteit in Indonesië helemaal geen grenzen meer.

Spelen voor Nederland

In 1999 trouwde Audina met de Nederlandse gospelzanger en evangelist Tylio Lobman. Na haar verhuizing naar Nederland wilde ze voor Indonesië blijven uitkomen, maar de Indonesische bond zag het niet zitten dat ze in Nederland zou gaan trainen. Audina vroeg daarop de Nederlandse nationaliteit aan, die zij in 2000 verkreeg.

Tijdens de Spelen van Sydney in datzelfde jaar kwam ze al voor Nederland uit, maar reikte niet verder dan de kwartfinale. De resultaten in de jaren erna waren aansprekend. In 2002 won Audina zilver op het EK, gevolg door brons op het WK van 2003. Op het EK van 2004 behaalde ze de titel in zowel het enkel- als de dubbelspel (met Lotte Bruil), de eerste Nederlandse die dit presteerde.

De Spelen van 2004

Voor de Spelen van 2004 was Audina dan ook één van de kanshebbers op eremetaal. In Athene maakte ze die rol meer dan waar. Tot aan de finale won ze al haar partijen vrij eenvoudig. Ze vernederde de Chinese nummer één van de wereld, Gong Ruina, door deze in de halve finale met 11-4 en 11-2 terug te wijzen. In de finale wachtte vervolgens de Chinese nummer twee, de inmiddels negentwintigjarige Zhang Ning, tegen wie ze tien jaar ervoor haar grootste overwinning had behaald.

Audina begon voortreffelijk aan de finale. De technisch superieure voormalig Indonesische won de eerste set met 11-8. De tweede set ging echter naar de Chinese met 11-6. In de spannende en beslissende derde set oogde de Chinese fitter dan de minder afgetrainde Audina. Door met 11-7 te winnen ging de titel naar Zhang Ning, die zo revanche nam voor de pijnlijke nederlaag van 1994.

Na haar partij was Audina zwaar teleurgesteld, maar ook realistisch. ‘Weet je wat, het is eigenlijk best goed. De Chinezen domineren het badminton. Dat ik daar tussen ben gekomen, is wonderbaarlijk. Ik kan mezelf niets verwijten, ik heb alles gegeven wat ik in me had. Ik ben nog maar 24 jaar, ik kan nog tot Peking door. Zhang Ning is al 29, die is er zeker niet meer bij. Ik gun het haar.’

Zhang Ning

In 2006 gaf de Nederlandse documentairemaker Roel van Dalen via zijn film Olympic Journey - The Road to Beijing een prachtige inkijk in het leven van Zhang Ning. Te zien was hoe zij toewerkte naar de Spelen in eigen land. De Chinese was, zoals in China voor sporttalenten gebruikelijk, al op jonge leeftijd uit huis gegaan om in een internaat bijna continue met badminton bezig te zijn. Minder gebruikelijk was dat ze met haar wereldtitel van 2003 pas op achtentwintigjarige leeftijd echt doorbrak. En dat ze als dertiger ook tot de Spelen van Peking door zou gaan, is voor Chinese begrippen helemaal ongekend.

De beloning kwam een paar dagen geleden. In de Olympische finale won ze van haar eeuwige rivale Xie Xingfang. En zo prolongeerde Zhang Ning op drieëndertigjarige leeftijd als eerste badmintonster haar olympische titel. De voorspellende woorden van Audina uit 2004 bleken niet te kloppen.

Olympische Zomerspelen

permalink | ga naar reacties |

Reacties