Thuiswedstrijd Italië in Frankrijk

Woensdagavond speelt de nationale ploeg van Italië een oefenwedstrijd tegen Oostenrijk. De regerend wereldkampioen heeft een wel zeer bijzondere stad uitgekozen om de eerste stap naar het WK in Zuid-Afrika te zetten. Het Franse Nice mag zich voor een avond weer een Italiaanse stad wanen.

Ooit in een diplomatiek overleg weggegeven door de Italiaanse politici om Milaan ervoor in de plaats te krijgen, blijft Nizza toch vooral de geboortestad van de vrijheidsstrijder Giuseppe Garibaldi, die aan de basis stond van de eenwording van Italië.

Koninkrijk Sardinië

Nice hoorde tot 1860 bij het koninkrijk Sardinië en was tot dat moment een ‘Italiaanse’ stad. Nizza rijmt op pizza, dus zo vreemd is het niet. Wie door de oude binnenstad wandelt, zal zich even wanen in Italië. Nice heeft niet voor niets de bijnaam ‘Turijn aan zee’, omdat dezelfde stedenbouwers van de eerste hoofdstad van Italië ook hier hun sporen achterlieten.

Overal duiken de bogen van de arcadebouw op en zijn de gevels diepdonkerrood, olijfgroen of geelbruin. Het centrale Place Massena is vrijwel een kopie van Piazza Vittorio Veneto in Turijn, maar dan in een andere kleur.

Ruil

In 1860 hadden de Italianen, die onder leiding van koning Victor Emanuel van Sardinië (eigenlijk Piemonte, met de hoofdstad Turijn) aan de eenwording van hun land werkten, de steun van Frankrijk nodig om Milaan te veroveren. In ruil bood de koning aan om Nice en Savoye aan de Fransen af te staan. Na een referendum, met waarschijnlijk een hoog Mugabe-gehalte, hoorde Nice bij Frankrijk.

De ruil was zeer frustrerend voor Giuseppe Garibaldi, die van de eenwording van Italië zijn levenswerk wilde maken maar plotseling ontdekte dat de koning zijn geboortestad had weggegeven. Garibaldi, die in 1807 werd geboren in de haven in Nice, heeft dit de koning nooit vergeven. Een monument bij de zee beeldt het moment uit, alsof Nice zich in de armen van Frankrijk stortte.

Badplaats

Voor Nice begon vanaf 1860 ook de welvaart als badplaats. De stad werd binnen een paar jaar verbonden met het Franse spoorwegennet en werd toegankelijk voor vooral Britse reizigers die hier de winter wilde doorbrengen. De stad breidde zich in een razend tempo uit en omdat er veel bouwputten waren, moesten er uit Italië veel arbeiders worden geronseld. Vandaar dat de helft van de inwoners van Nice tot vandaag Italiaans bloed heeft.

Thuiswedstrijd Italië in Frankrijk

Toch is het vreemd dat uitgerekend in deze stad Italië zijn eerste thuiswedstrijd sinds het EK speelt. Vergelijk het maar met een interland van West-Duitsland in 1976 te Enschede of Kerkrade. Dat zou waarschijnlijk toch niet hebben gekund. Toen het ambitieuze gemeentebestuur van Nice in mei bekend maakte dat Italië er een interland zou spelen, werd meteen in de lokale kranten aan Materazzi geadviseerd om maar niet komen.

Toen moest Italië Frankrijk dus nog naar huis sturen op het EK. De relatie tussen beide landen mag dan vriendschappelijk zijn in de dagelijkse omgang, op het voetbalveld ligt het een beetje anders en is er sprake van een duidelijke rivaliteit.

Nice zat tijdens de laatste WK-finale met een probleem, want natuurlijk wilden de Italianen hun mondiale victorie al toeterend vieren op de beroemde Promenade des Anglais. Uit angst voor rellen werd besloten om geen enkel officieel feest te vieren in de stad. Waarom de Italiaanse bond desondanks hier een thuiswedstrijd organiseert is vreemd.

Irridenta-politiek

Het is zeker geen vorm van irridenta-politiek (waarbij alle Italiaanse gebieden weer onder Italiaans gezag zouden komen). Maar het zijn vooral de vele Italiaanse vakantiegangers in deze tijd van het jaar die de Italiaanse bond hoopt aan te spreken met het spelen van een wedstrijd in Nice. Een oefenwedstrijd in augustus is voor de Squadra altijd al moeilijk om een stadion mee te vullen.

Frankrijk speelt niet in Nice

Een saillant detail is dat Frankrijk sinds 1970 geen interland in Nice speelde. De stad werd zelfs gepasseerd als speelstad voor het EK-84 en, nog erger, voor het WK-98. Het Stade du Ray is eigenlijk niet meer van deze tijd, maar alle pogingen om de stad aan een nieuw voetbalstadion aan de rand van de stad te helpen worden al decennia gefrustreerd door de lokale politiek.

In 1998 leek aan die malaise een einde te komen, toen de Italiaan Franco Sensi, de deze week overleden voorzitter van AS Roma, de plaatselijke voetbalclub overnam. Hij was bereid om flink te investeren in de club, maar dan moest hij een nieuw stadion kunnen bouwen. Na twee jaar van onderhandelen gooide de Romein de handdoek en verkocht hij Nice met verlies door, omdat de gemeente niet wilde investeren in een multifunctioneel stadion.

Garibaldi

Italië speelt woensdag een interland in een volkswijk waar een eeuw geleden de emigranten onderdak vonden. Voor één avond is de hoofdstad van de Côte d’Azur ook eens de thuishaven van de Squadra Azzurra. Garibaldi zal uit een wolkenloze hemel toekijken hoe zijn ultieme droom toch een beetje werkelijkheid is geworden, wanneer het Fratelli d’Italia door de plaatselijke harmonie zal worden ingezet en luidkeels zal worden meegezongen.

Sport en politiek · Voetbal

permalink | ga naar reacties |

Reacties