Het afscheid van Leontien van Moorsel

Op 22 augustus 2004 nam Leontien van Moorsel afscheid van de topsport. Haar laatste race was de strijd om de derde plaats individuele achtervolging tegen Katherine Bates. In een lege persruimte in Athene bracht Mart Smeets daarop een eresaluut.

Leontien van Moorsel zelf, in 2004 in het Holland Heineken House. Foto Jikke van Tongeren

Normaal gesproken was de persruimte van het Holland Heineken House in Athene nagenoeg leeg, omdat de sportjournalisten in de verschillende stadions zaten. Toen Leontien van Moorsel precies vier jaar geleden haar laatste wedstrijd reed, zaten er daarom maar vier mensen.

Meest aanwezig was Mart Smeets, die onderuit zat gezakt op minstens vier stoelen. Bij hem in de buurt was Jur Raatjes, toen spreekstalmeester in het Heineken House. Als er iets was te vieren, kondigde hij het aan. Nummer drie van het selecte gezelschap was Jikke van Tongeren, mijn zuster, die voor NU.nl foto’s maakte van de Spelen. En de laatste was ikzelf, want hoe had ik anders moeten weten dat er maar vier mensen in de persruimte zaten?

Op het tv-scherm keken we naar de laatste meters van Van Moorsel, die streed om brons in de individuele achtervolging. Met respect keken we toe naar een van de allergrootste sporters die ons land ooit heeft gehad. Na afloop van de race stond Smeets plechtig op en keek in de oneindigheid. Alhoewel we met zo weinig waren, sprak hij ons toe alsof we heel Nederland waren.

Hij hief zijn glas. “Hierbij nemen we afscheid van Leontien van Moorsel. Van dit soort sporters hebben we er maar weinig.” Daarna viel een gewijde stilte, die pas werd verbroken toen Smeets terugviel in zijn vier stoelen.

De persruimte in Athene

Grote overwinningen

Alhoewel ik het wat minder bombastisch zou hebben gebracht, had Smeets natuurlijk wel een punt: met het afscheid van Van Moorsel sloot de Nederlandse sport een boek af. Niet alleen omdat ze veruit de beste was in haar sport, maar vooral omdat ze zichzelf overwon na een enorme persoonlijke crisis.

Eind 1993, begin 1994 weigerde lichaam en geest verder te gaan in het moordende tempo dat ze zichzelf oplegde. Enkele jaren later keerde ze terug met een compleet ander zelfbeeld en heerste zij tot aan haar afscheid in 2004. Ze had haar sport en het leven herontdekt en genoot daar volop van.

Met drie gouden medailles op de Olympische Spelen van 2000 bekroonde ze haar comeback. Ondanks een dramatische val in Athene won ze later alsnog goud. Haar laatste race was dus de strijd om de derde plaats individuele achtervolging tegen Katherine Bates. Ze won die met ruim vier seconden voorsprong.

Afgelopen woensdag was ze nog in het Olympisch Stadion voor een feestje van Randstad. “Ik ben blij dat ik van die olympische druk ben verlost”, zei ze tegen enkele honderden toehoorders. Als Smeets dat had gehoord, had hij vast zijn glas geheven en een eresaluut uitgesproken. Alleen zat Smeets opnieuw in de persruimte van het Holland Heineken House, maar dan in Beijing.

Olympische Zomerspelen · Wielrennen

permalink | plaats reactie |

Reacties