Zoeken

Het verhaal van de Zuid-Afrikaanse hardloper Oscar Pistorius is bekend. De atleet met twee carbonkunstbenen wilde zich plaatsen voor de Spelen. Na behoorlijk wat juridisch gesteggel mocht hij inderdaad een poging doen zich te kwalificeren voor de 400 meter. Hij haalde de limiet niet, en is deze zomer dus alleen op de Paralympics te bewonderen. Zijn vierentwintigjarige landgenote Natalie du Toit slaagde echter wel, zoals eerder hier al te lezen was.

Natalie du Toit

Du Toit was op jonge leeftijd een zwemtalent. Op zestienjarige leeftijd wist ze zich net niet te kwalificeren voor de Spelen van Sydney. Kort daarna, op een februariochtend in 2001, werd ze getroffen door het noodlot. Op weg naar school na een zwemtraining werd ze met haar scooter op een kruising in Kaapstad geschept door een auto. Haar linkerbeen was gebroken. Vanwege een infectie traden er allerlei complicaties op, waardoor haar been vanaf de knie moest worden geamputeerd.

Drie maanden later trainde Du Toit al weer. Om de voor het zwemmen nadelige asymmetrie van haar lichaam tegen te gaan, was het nodig dat ze haar slag zou aanpassen. Ze zwom zonder prothese, en kon met haar linkerbeen weinig tot niks beginnen. Daarom trok ze haar rechtervoet een beetje naar binnen, zodat deze min of meer als roer ging fungeren. Du Toit werd hier zo behendig in, dat ze mee ging doen aan zwemwedstrijden voor gehandicapten.

De eerste successen

In 2002, anderhalf jaar na haar ongeluk, haalde ze bij de Britse Gemenebestspelen twee gouden medailles op de 50 en 100 meter vrije slag voor invalide sporters, beide in een wereldrecordtijd. Opmerkelijk was dat ze zich ook wist te plaatsen voor de finale van de reguliere 800 meter vrije slag, dus tussen allemaal valide sporters. Hiermee was ze de eerste niet-valide sporter die zich voor een ‘valide’ finale had geplaatst. Voor haar prestaties ontving ze de David Dixon Award voor Outstanding Athlete of the Games.

Op de 800 meter vrije slag behaalde ze in 2003 tijdens de pan-Afrikaanse Spelen de gouden medaille, en gaf zo haar valide tegenstanders het nakijken. In 2004 wist ze zich net niet te kwalificeren voor de Spelen in Athene. Tijdens de Paralympics was ze echter oppermachtig. Ze won vijf gouden medailles en één zilveren pak in het zwembad.

De ‘echte’ Spelen

Ze bleef echter dromen van de Spelen. De kans op kwalificatie werd groter toen open-waterzwemmen werd toegevoegd aan het olympische programma van de Spelen van 2008. Het nadeel van het missen van een onderbeen was op dit onderdeel een minder groot gemis dan op de kortere afstanden. Dat bleek, want met een vierde plaats op de 10 kilometer tijdens het WK open-waterzwemmen plaatste ze zich voor Peking.

Dat haar prestaties in eigen land groot aanzien genoten, bleek toen ze tijdens de opening in Peking de vlag het stadion mocht binnendragen. Hiermee was ze de eerste invalide atleet die deze eer te beurt viel op de Spelen.

In de wedstrijd eindigde Du Toit als zestiende, twee plaatsen achter onze landgenote Edith van Dijk. Over haar prestatie tijdens de Spelen was ze niet geheel tevreden. “Een droom is uitgekomen, maar helaas zwom ik niet lekker omdat mijn badmuts verkeerd zat. Ik bleef er mee achter de eerste boei haken.” Haar concurrentes waren echter vol bewondering. Gouden medaillewinnares Larisa Iltsjenko: “Ik heb enorm veel respect voor haar. Dit is ongelooflijk zwaar. Alleen al naar haar kijken is inspirerend.”

Paralympics

Op de komende Paralympics is Du Toit de uitgesproken favoriet. Hier neemt ze deel aan de kortere afstanden, niet in het open water maar in de Water Cube. Na haar race tijdens de afgelopen Spelen keek ze echter al verder vooruit. “Ik heb mijn best gedaan. Ik ben niet tevreden over mijn klassering, maar ik kom in 2012 terug.” Ongetwijfeld zal ze daarbij inspiratie halen uit het gedicht dat boven haar bed hangt: “The tragedy of life does not lie in not reaching your goals; The tragedy of life lies in not having goals to reach for.”

Zwemmen

permalink | plaats reactie |