Marla Runyan en haar Olympische droom

Over een paar dagen beginnen de Paralympische Spelen. Voor sommige Paralympiërs zit er niet veel uitdaging meer in deze Spelen. Zij zoeken hun heil op de gewone Spelen, zoals Marla Runyan.

Marla Lee Runyan werd geboren op 4 januari 1969 in Santa Maria, Californië. Toen Runyan negen jaar was werd bij haar de ziekte van Stargardt geconstateerd. Deze ziekte tastte haar gezichtsvermogen ernstig aan, en binnen korte tijd was ze zo goed als blind. Ze moest noodgedwongen stoppen met turnen en voetbal, en ging zich toeleggen op atletiek.

Paralympische Spelen

Ze ontwikkelde zich als atlete aan de universiteit van San Diego. In 1992 nam Runyan deel aan de Paralympische Spelen in Barcelona. Ze was daar een ware gouddelver, met overwinningen op de 100, 200 en 400 meter en bij het verspringen. In 1996 nam ze deel aan de Paralympics in Atlanta, nu op de zevenkamp en het kogelstoten. Bij het kogelstoten behaalde ze de zilveren medaille. Op de zevenkamp werd het goud, met een nieuw wereldrecord puntentotaal.

Eerder dat jaar had ze zich proberen te kwalificeren voor de zevenkamp op de gewone Spelen. Dit was niet gelukt, want ze werd tiende bij de kwalificatiewedstrijden. Maar haar tijd op de 800 meter, 2:04,70, was de snelste tijd ooit door een Amerikaanse gelopen op de zevenkamp. Hierdoor gesterkt besloot ze zich toe te gaan leggen op de middenafstanden, om zo haar droom van deelname aan de Olympische Spelen waar te kunnen maken.

Olympische Spelen

En dit had succes. Haar doorbraak tussen de valide atleten kwam bij de Pan-Amerikaanse Spelen van 1999, waar ze de 1500 meter won. Op het WK datzelfde jaar werd ze op deze afstand tiende. Het jaar erop slaagde ze erin zich te kwalificeren voor de Spelen van Sydney. Een droom kwam uit, zoals ze verteld op haar website:

‘You can’t talk about the Olympic Games without first talking about the journey that got you there. For me, the 2000 Sydney Olympics holds a special place in my heart. It was my first Olympic Team, and the realization of a dream that began 12 years before. In 1988, I was a freshman at San Diego State University. I was recruited as a high jumper, and had cleared 5 feet 9 inches that season. One afternoon at track practice, after watching hours of the Seoul Olympics on television, I marched right up to my high jump coach and said, “How can anyone be in this sport and not want to be in the Olympics?” While I couldn’t see his face, I knew he was smiling. “I don’t know, Marla,” he said. “That’s a good question. Everyone would like to be in the Olympics.”

“Well, I want to be in the Olympics,” I said, “and I can’t do it in the high jump. I want to try the heptathlon.” I was certain my coach was trying not to laugh. “The heptathlon!” he exclaimed. “Marla, you have to throw the shot put, the javelin, learn to long jump, run the 200-meters and 800-meters, and… Marla, you have to hurdle. Can you even see a hurdle?” Well, that was sort of a problem. Standing at my starting blocks, I couldn’t look down the straightaway and see all 10 hurdles. I saw one. I figured I would see the next one after I cleared the first, and so on. I didn’t see those hurdles, but I ran over them. I didn’t believe my vision interfered with my ability to be an athlete. I never believed it slowed me down.”’

Haar doorzettingsvermogen en beslissing om over te stappen naar de middenafstanden leidden tot de Spelen in Sydney. Als eerste legally blind atlete nam ze deel aan de reguliere Spelen, en werd achtste op de 1500 meter.

Na de Spelen

In de jaren erna ging ze zich meer toeleggen op de langere afstanden. In 2001, 2002 en 2003 werd ze Amerikaans kampioen op de 5000 meter. In 2001 verscheen haar autobiografie No Finish Line: My Life As I See It. In 2002 liep ze in New York haar eerste marathon. Haar tijd van 2:27,10 was de op één na snelste debuuttijd van een Amerikaanse ooit.

In 2004 plaatste ze zich voor de 5000 meter van de Spelen in Athene. Haar optreden in Griekenland bleef beperkt tot de voorronde. In 2006 werd ze nationaal kampioen op de marathon. Deze prestatie was extra opmerkelijk omdat ze het jaar ervoor bevallen was van haar dochter Anna Lee. Dat was haar laatste echt succesvolle jaar. Sindsdien heeft ze door allerlei blessures nauwelijks nog in actie kunnen komen.

Atletiek · Olympische Zomerspelen

permalink | plaats reactie |

Reacties