Paul Jesson

De Nieuw-Zeelandse wielrenner Paul Jesson won in 1980 een etappe in de Ronde van Spanje. Een paar weken later kwam er in één klap een einde aan het eerste deel van zijn wielerloopbaan. In 2000 en 2004 nam hij deel aan de Paralympics van Sydney en Athene.

Wegwielrenners uit Nieuw-Zeeland, daar zijn er niet zo veel van. Op dit moment kennen we vooral Julian Dean (33) van Garmin-Chipotle, die in de slotetappe van de Tour op de Champs Élysées nog naar de zesde plaats sprintte. In 2000 werd Jeremy Yates in Plouay wereldkampioen op de weg bij de junioren. De talentvolle Yates (26) kwam na een schorsing vanwege te hoge testosteronwaarden terecht in de kantlijn van het professionele wielrennen.

In 1982 won Eric McKenzie eerste instantie het Kampioenschap van Zürich, maar de dopingcontrole verliep voor hem minder succesvol. Nathan Dahlberg werd vlak voor de Tour van 1988 zo ongeveer van de straat geplukt door het Amerikaanse 7-Eleven, om op het allerlaatste moment de geblesseerde Bob Roll te vervangen. Dahlberg reed de ronde nog uit ook.

Stephen Swart was in de Tour van 1995 bij Motorola één van de ploeggenoten van de betreurde Fabio Casartelli. Overigens nam er in de jaren twintig van de vorige eeuw in het spoor van de eerste Australische wielerkampioen Hubert Opperman ook al een Nieuw-Zeelander deel aan de Tour: ene Harry Watson.

Martin Ros weidde in zijn boek ‘Heldenlevens’ uit 1987 een hoofdstuk aan de Ier Sean Kelly. ‘Heldenlevens’ is vooral een ode aan de romantische wielerperiode in de jaren vijftig, maar ook het hoofdstuk over de zakelijke Kelly was goed voor een hartverscheurende passage. De Ier was namelijk een voormalige ploeggenoot van de ‘veelbelovende, eeuwig opgewekt rondzwervende Nieuw-Zeelander’ Paul Jesson, die na een zwaar ongeval tijdens de Dauphiné Libéré een been had verloren.

Ros: “Een paar jaar later won Kelly Luik - Bastenaken - Luik. Aan de finish kwam een supporter in een karretje naar hem toe rijden. Het was Paul Jesson, hij had bloemen bij zich voor Kelly. Een lijkbleke Kelly stond minutenlang onhandig met de bloemen te manoeuvreren. Tot hij ze, met zijn overwinningskrans, aan Paul Jesson gaf.”

Paul Jesson (geboren 1955 in Christchurch) was aan het eind van de jaren zeventig op zoek naar het grote wielergeluk in België neergestreken, waar hij een verdienstelijk amateurrenner werd. In 1979 kon Jesson prof worden bij Splendor. Hij mocht meteen mee naar de Ronde van Frankrijk, maar de Nieuw-Zeelander haalde Parijs niet. Het jaar daarop won Jesson in Santander een etappe in de Vuelta, vóór de vergeten Nederlandse prof Johan van der Meer en de Belg Claude Criquielion.

Een paar weken later klapte Jesson volgens diverse bronnen in de Dauphiné Libéré op een auto (Martin Ros daarentegen liet hem in de Ronde van Spanje tegen een muurtje rijden). De Nieuw-Zeelander liep bij het ongeval een zware beenwond op en moest geopereerd worden. Helaas mislukte de operatie. Wegens een bacterie-infectie moest zijn onderbeen geamputeerd worden.

Paul Jesson keerde terug naar Nieuw-Zeeland. Hij moet zich met bewonderenswaardige moed over zijn ongeluk hebben heen gezet, want Jesson klom ondanks zijn handicap opnieuw op de fiets. In 2000 en 2004 nam hij deel aan de Paralympics van Sydney en Athene. Jesson was in zijn categorie al wereldkampioen geworden toen hij voor Nieuw-Zeeland twee Paralympische bronzen medailles won.

Wielrennen

permalink | plaats reactie |

Reacties