Alto de El Angliru

Zaterdag wordt in de Ronde van Spanje de loodzware Alto de El Angliru beklommen. Het is pas voor de vierde keer dat de Vuelta er naar boven gaat.

De Vuelta kent enkele bijzonder fraaie traditionele aankomsten. Bekend zijn de klim naar Lagos de Covadonga, waar Vladimir Jefimkin vorig jaar de etappe won, en de tocht langs de stadsmuren van Avila, waar Frank Vandenbroucke ooit in betere dagen indruk wilde maken op zijn Sarah. Met succes trouwens.

Op zoek naar een klim die zich kon meten met L’Alpe d’Huez en de Mont Ventoux in deTour, of de Mortirolo en de Stelviopas in de Giro, kwamen de organisatoren van de Vuelta aan het eind van de vorige eeuw in Asturië terecht bij de monsterlijke Alto de El Angliru. Het stijgingspercentage kent pieken van boven de 23%. Een geitenpad werd geasfalteerd, zodat de renners er in 1999 voor het eerst naar boven konden.

Uit het wielerjaarboek van die dagen: “Als het regent slipt je achterwiel gewoon door en moet je van je fiets, werd er gefluisterd. De mecaniciens toverden de allerkleinste verzetten uit de voorraadauto’s.” Voor de kenners op dit gebied (ondergetekende maakt hier geen deel van uit) : drie bladen voor en drie achter: 53x12, 39x28 en 30x26 of 30x23 voor de toppers.

Het spookte op 12 september 1999. De regen kwam met bakken uit de hemel. Favoriet Fernando Escartin werd al vóór de beklimming van de Angliru door een val uitgeschakeld. Hoewel het volgens de redactie van het wielerjaarboek achteraf allemaal nog wel meeviel, er vielen in de klim geen renners bewusteloos van hun fiets, waren de verschillen boven aan de streep toch behoorlijk.

De betreurde José- Maria ‘Chaba’ Jimenez, in meerdere opzichten de zielsverwant van collega-klimmer en tijdgenoot Marco Pantani, won de etappe. Pas in de laatste honderden meters achterhaalde hij de ontsnapte Rus Pavel Tonkov. Jan Ullrich, de latere winnaar van die Vuelta, werd zevende op twee minuten en vijfenveertig seconden.

Een jaar later stond de Angliru weer op het programma. Opnieuw won een gevleugelde klimmer: Gilberto Simoni. Maar het was klassementsleider Roberto Heras die de meeste indruk maakte. Hij reed bijna vier minuten weg van zijn naaste rivaal Angel-Luis Casero. Dat was voldoende met het oog op de afsluitende tijdrit, waarin specialist Casero nog bijna twee minuten van zijn achterstand goed maakte.

In 2002 werd de Angliru voorlopig voor het laatst beklommen. Voor de derde keer op rij in de stromende regen trouwens. Nu won Heras wel de rit, vóór Joseba Beloki, Francesco Casagrande en Iban Mayo. Aitor Gonzalez werd vijfde. ‘Terminaitor’ zette zijn tegenstander Oscar Sevilla op achterstand en won uiteindelijk de Vuelta, om daarna los van een paar kortstondige wederopstandingen weer in de anonimiteit te verdwijnen.

Gevoelige neuzen bespeuren de stevige dopinglucht die rond bijna alle genoemde renners hangt. Wellicht bestreden de toppers in de Ronde van Spanje van enkele jaren geleden elkaar in ieder geval onderling met gelijke middelen.

Komende zaterdag wordt ‘het beest van de Asturias’ voor de vierde keer beklommen. Pedro Horrillo, Rabobank-renner en columnist van El Pais, is dan als het goed is ook van de partij. In 2002 stapte hij in dienst van Mapei al vóór de rit naar de Angliru af, om zich op het WK te gaan voorbereiden. Zijn eerste gedachte over de Angliru was er één van opluchting: ”Daar ben ik vanaf.”

De Angliru in 2002:

Dit keer behoort hij waarschijnlijk zelf tot de mindere klimgoden, de ‘lijdenswegcollega’s’ die hij een paar jaar geleden beschreef:

“… met de zwaartekracht in gevecht op de onmogelijke flanken van de Angliru … ze vechten tegen die innerlijke stem die zegt dat het een strijd tussen de berg en hem is en dat je verder nergens aan moet denken, niet aan de etappe, niet aan het klassement. Je bent helemaal alleen, met wat er nog voor je ligt.”

Wielrennen

permalink | plaats reactie |

Reacties