Het wonder van de veredelde dorpsclub Villarreal

Vanavond is Villarreal de tegenstander van Manchester United in de Champions League. De titelverdediger ontmoet een oude bekende. Drie seizoenen geleden ging de gele provincieclub uit Spanje ten koste van United verder en haalde zelfs de halve finale. Die prestatie wil voorzitter Roig nu overtreffen. ‘Ons doel is niet het deelnemen aan de Champions League maar het winnen van de Europa Cup.’

Sinaasappelgaarden

De hoge snelheidstrein Euromed van Barcelona naar Valencia raast langs veel anonieme gemeenschappen met een blauwe koepelkerk tussen witgepleisterde huizen. Een van die stadjes is Vila-Real. Het ligt tien kilometer ten zuiden van Castellon de la Plana en wordt omgeven door enkele fabriekjes en sinaasappelgaarden. Langs het ijzeren spoor staan de opslagplaatsen van het oranje fruit.

Het is typisch zo’n stadje, waarvan je er in Spanje veel tegenkomt: opgetrokken in een schaakbordpatroon met veel baksteen en beton en bijna geen mooie gebouwen. Niemand zou er ooit van hebben gehoord als elf jaar geleden Fernando Roig niet de plaatselijke voetbalclub onder zijn hoede had genomen.

Breiende grootmoeders

Sindsdien is Villarreal uitgegroeid tot een begrip in het topvoetbal. Het stadje, dat eigenlijk Vila-Real heet, maakt zich op voor een nieuw avontuur in de Champions League. Bij het debuut reikte de gele formatie tot de halve finale. En toch is er weinig veranderd. Hier is alles nog puur. Een uur voor een competitiewedstrijd spelen kinderen zonder vrees in het stadspark, maken oude mannetjes een praatje met elkaar terwijl hun vrouwen op een bankje een trui breien voor een kleinkind en jonge moeders achter een kinderwagen een sigaretje roken.

Pubers rijden rond op een scooter en mannen staan vrolijk in een kroeg. De meeste van deze mensen zitten een uur later in het knusse Madrigal-stadion, want bij de aftrap lijkt de gehele gemeenschap verzameld in het stadion. Dat is letterlijk niet helemaal het geval maar uit een recent onderzoek blijkt dat één op de vier inwoners van de 48.000 inwoners een seizoenkaart bezit.

Fernando Roig maakte afgelopen week niet zonder trots bekend dat Villarreal dit seizoen op een vaste aanhang van twintigduizend mensen kan rekenen. Het is een onwaarschijnlijk aantal maar ook een beloning voor een club, die vorig seizoen op de 2e plaats achter Real Madrid eindigde in de lastigste competitie van Europa en waarvan drie spelers (Capdevila, Cazorla en Senna) met Spanje Europees kampioen werden.

Boven zijn stand

Men zou bijna vergeten dat in 1997 iedereen ervan overtuigd was dat Villarreal boven zijn stand leefde met een plaats in de Segunda Division. Roig nam de club toen over van een plaatselijke ondernemer. Hij was zelf de eigenaar van een keramiekfabriek maar vooral ook de broer van de voorzitter van de naburige voetbalclub Valencia. In die stad brak net onrust uit onder de aanhang. Omdat de prestaties tegenvielen werd Paco Roig min of meer Mestalla uitgepest door de fans. Fernando vond het daarom een uitdaging om bij Villarreal te doen wat zijn broer werd onthouden bij Valencia.

Valencia

In Valencia haalden ze hun neus op voor Villarreal. Men lachte hard om de grootse plannen van Fernando Roig. Hij verkondigde dat hij zo snel mogelijk met de veredelde dorpsclub naar de hoogste klasse wilde. Op 24 mei 1998 was het zover. Compostela werd in een promotie/degradatieduel verslagen op basis van een uitgescoord doelpunt. Thuis werd het 0-0, maar de return in het bedevaartsoord eindigde in 1-1. Doelman Andres Palop (tegenwoordig bij Sevilla) werd de held van de avond met enkele prachtige reddingen. Opeens hoorde Vila-Real erbij.

Het stadje was helemaal niet klaar voor een promotie en moest voor de thuiswedstrijden tegen de topclubs uitwijken naar Valencia. Maar Villarreal won wel met 3-1 in Nou Camp van het ‘Hollandse’ Barcelona. Het was waarschijnlijk de eerste keer dat de internationale media Villarreal serieus aan het werk zagen. De Roemeen Craioveanu was de grote held met twee treffers, al ging de meeste aandacht uit naar de witte zakdoekjes in de richting van Van Gaal.

Degradatie

Villarreal degradeerde na een seizoen, maar Roig zorgde ervoor dat de club binnen een jaar weer terug was. ‘En nu om er voor altijd in te blijven,’ beloofde hij de gele aanhang. Op 30 januari 2001 werden zijn ambities pas echt duidelijk. Roig zorgde ervoor dat de Argentijnse sterspeler Martin Palermo, die een maand eerder met zijn club Boca Juniors Real Madrid had verslagen in de strijd om de wereldcup, bij zijn club kwam spelen. Dat zo’n bekende speler kon tekenen voor een onbekende provincieclub riep overal verwondering op.

Doodleuk zei Roig op een persconferentie: ‘We hebben ons tot doel gesteld om permanent in de Primera Division te blijven en verder hebben we geen limiet. Parma is ons voorbeeld. Die club is er ook in een paar jaar tijd na een promotie uit de Serie B in geslaagd om Europese hoofdprijzen te winnen. Ik denk dat je met een goed beleid heel ver kunt komen. Ik zou het leuk vinden wanneer Villarreal over een paar jaar een begrip is in het Europese voetbal.’

Goed aankoopbeleid

Deze woorden zouden uitkomen, want Villarreal handhaafde zich in de hoogste klasse en hoorde al snel tot de middenmoters. Dankzij een zeer goed aankoopbeleid (na Palermo kwamen o.a. Riquelme, Senna, Forlan, Pires en Nihat) steeg de club steeds hoger op de ladder. In 2003 mocht de club via de Intertoto (Heerenveen) deelnemen aan de UEFA Cup en twee jaar daarna zelfs aan de Champions League. Grote tegenstanders als Galatasaray, AS Roma, Celtic, HSV, Atletico Madrid, Everton, Manchester United, Benfica, Glasgow Rangers en Inter worden te kijk gezet en alleen een gemiste strafschop van Riquelme voorkwam dat dit clubje in 2006 de finale van de Champions League bereikte.

Fernando Roig weet zeker dat zijn club nu nog verder kan komen: ‘We spelen niet om mee te doen maar om te winnen, ook in de Champions League.’ Nog altijd is de prijzenkast leeg, maar in feite is er sprake van een wonder. ‘Ik was met Valencia een keer bij een uitwedstrijd in de Champions League bij Manchester United en toen nam ik me voor dat ik zoiets ook met Villarreal wilde meemaken. Als ik dat die avond hardop had gezegd, zou ik door iedereen zijn uitgelachen. We nemen financieel geen grote risico’s, maar we hebben deze club van onderaan af beetje bij beetje opgebouwd.’

Yellow Submarine

Met twintigduizend seizoenkaarthouders heeft Villarreal alweer een nieuw record gebroken. De Yellow Submarine, een bijnaam die de club kreeg in 1969 toen het kampioen in de vierde klasse werd ten tijde dat de beroemde tekenfilm van the Beatles in de plaatselijke bioscoop werd vertoond, blijft verbazen.

Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties