De voetbalcarrière van Ronnie Brunswijk

Ronnie Brunswijk verwierf in de jaren tachtig bekendheid als leider van het Junglecommando in Suriname. De rebellenleider was in die periode de grootste tegenstander van het militaire bewind van Desi Bouterse. Tegenwoordig is hij naast zakenman en politicus de grote baas van Inter Moengotapoe, de landskampioen van Suriname.

ANP Fotoarchief

Brunswijk werd in maart 1962 (over de precieze datum bestaat discussie) geboren in Moengo, in het binnenland van Suriname. Vanaf eind 1984 overviel hij een aantal banken. Doordat hij een deel van de buit verdeelde onder de achtergestelde bevolking van het binnenland verwierf hij faam als een soort van Robin Hood. Hij werd opgepakt, maar wist begin 1986 te ontsnappen.

In diezelfde periode speelde hij al voetbal bij de plaatselijke club Inter Moengotapoe. Ondanks een opsporingsbevel stond hij op 30 Maart 1986 onder de lat in een wedstrijd ter gelegenheid van het vijftienjarig bestaan van zijn club, tegen nota bene een team van militairen en regeringsfunctionarissen. Ze lieten hem echter deze dag ongemoeid. Kort daarna begon de feitelijke binnenlandse oorlog tussen het leger en het Junglecommando. De vrede zou pas in 1992 getekend worden.

In de loop van de jaren negentig normaliseerden de verhoudingen in de Surinaamse samenleving zich. Brunswijk kon zich meer gaan toeleggen op zijn voetbalcarrière. Bij Inter Moengotapoe bekleedde hij vervolgens verschillende posities. In de loop der jaren was hij er speler, trainer-coach, technisch directeur, voorzitter, sponsor en eigenaar. In 2002 liet hij in Moengo een stadion bouwen, toepasselijk genoeg het Ronnie Brunswijkstadion geheten.

Actief als voetballer

Over zijn actieve voetbalcarrière doen vele geruchten de ronde. De als driftig bekend staande Brunswijk zou zich nog wel eens laten gaan op en naast het voetbalveld. Als wisselspeler betrad hij menigmaal het veld om zich in discussies te mengen. Het schijnt dat hij eens een tegenstander achternagezeten heeft met een spade. Wat hier van waar is blijft een beetje onduidelijk. Wel werd Brunswijk in november 2005 door de Surinaamse voetbalbond voor vijf jaar geschorst. Hij zou op 25 oktober met een pistool gezwaaid hebben naar de voorzitter van tegenstander Boma Star. In juli 2006 werd de straf teruggedraaid wegens gebrek aan bewijs.

In februari 2008 kwam Brunswijk wederom negatief in het nieuws. Voor wangedrag tijdens en na de wedstrijd tegen WBC werd hij voor onbepaalde tijd geschorst. Hier de beelden:

Volgens Brunswijk was er met de beelden geknoeid. Hij wees er al meerdere malen op dat de voetbalploegen uit de districten het altijd moesten ontgelden ten opzichte van de clubs uit Paramaribo, gezien het grote verschil in de strafmaat bij gelijksoortige misstappen. Maar de meerderheid van de voetbalvolgers was van mening dat deze beelden voor zich spraken. Daarbij werd er ook gewezen op de voorbeeldfunctie die Brunswijk als parlementslid bezat. Ironisch genoeg was hij kort voor het voetbalincident ook in het parlement betrokken bij een vechtpartij:

Twee kampioenschappen

Over de rol van Brunswijk bij Inter Moengotapoe bestond meer discussie. Eind 2006 wees Ronald Poelsingh, directeur sportzaken van het ministerie van Onderwijs, er op dat een hoop clubs gefinancierd werden met drugsgeld. “Het narco-kapitaal zit in het Surinaamse voetbal, honderd procent. Maar het valt niet te bewijzen.” Het is inderdaad moeilijk dit soort zaken te bewijzen, maar Brunswijk had wel de schijn tegen. Hij werd in 2000 in Nederland bij verstek tot zes jaar veroordeeld wegens cocaïnehandel. Het internationale opsporingsbevel tegen hem is nog steeds van kracht. Hoe dan ook, vanwege de inspanningen van Brunswijk, die zijn spelers goed betaalde met dollars, huizen en auto’s, werd Inter in 2006-2007 en 2007-2008 landskampioen, de eerste titels uit de clubgeschiedenis.

Clarence Seedorf en de Champions Leaguebeker op bezoek bij Brunswijk:

Sport en politiek · Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties