Allez Ludo Dierckxsens!

De populaire Belgische wielrenner Ludo Dierckxsens debuteerde pas op zijn negenentwintigste als prof. Hij fietste door tot zijn veertigste. Zijn eerlijkheid leverde hem in 1999 een schorsing van een half jaar op.

‘Omwille van zijn strijdlust en zijn goedlachse karakter bouwde hij een enorme populariteit op’, zegt het voor liefhebbers onmisbare naslagwerk Velo Gotha over Ludo Dierckxsens. Zo is het maar net. Op deze plek is al eens het kind beschreven op de schouders van vader langs de kant van de Ronde van Vlaanderen in 2005. Behalve ‘papa’ en ‘mama’ kon de peuter ook al ‘Allez Ludo!’ zeggen.

Het imponerende kaalhoofd Dierckxsens wordt nog wel eens neergezet als een naïeveling. Op de Belgische televisie was de zoals altijd breed lachende renner eens te zien op een gewone huis- tuin en keukenfiets, met een kindje voor op het stuur.

Dit doet meteen denken aan de sterke eenzame fietser uit ‘Jimmy’, gezongen door Boudewijn de Groot en geschreven door Ruud Engelander. Maar het filmpje roept ook het beeld op van iemand die geen echte renner is. Tim Krabbé merkte al eens op dat wielrenners niet op een gewone fiets horen te zitten, want ‘een wielrenner op de fiets, dat is geen gezicht.’

Het klopt misschien dat Dierckxsens als rasaanvaller met meer passie dan koersinzicht rondreed. Net zoals zijn soortgenoot Thomas Wegmüller een jaar of tien eerder. Ook de Zwitser was in zijn hart eigenlijk meer een hardfietser dan een ‘echte wielrenner’.

Echte wielrenners vallen namelijk niet te pas en te onpas aan, om vervolgens vlak voor de meet weer ingelopen te worden door het hongerige peloton. Echte wielrenners eten zoals bekend eerst het bordje van de ander leeg voordat ze aan hun eigen maaltijd beginnen. Maar Dierckxsens genoot waarschijnlijk vooral van het koersen om het koersen zelf. Als doel op zich.

Ludo Dierckxsens kon mede uitgroeien tot publiekslieveling en cultfiguur omdat hij pas prof werd op zijn negenentwintigste. Tot die tijd fietste Dierckxsens bij de amateurs en werkte hij daarnaast in de fabriek, bij DAF-Trucks. Het verhaal dat zijn toenmalige vrouw hem verbood om prof te worden versterkt het beeld van de brave en goedmoedige Ludo. Ook de naam van zijn eerste profploeg, Naessens Industriebouw, past perfect in de beeldvorming van de fabrieksarbeider die profwielrenner werd.

Later reed Dierckxsens voor grotere ploegen zoals Lotto en Lampre. In de Ronde van Spanje van 1998 reed hij zo’n beetje in elke vlakke rit lange tijd voorop. De hoogtijdag van zijn wielercarrière beleefde hij op 15 juli 1999, daags na de legendarische botsing van Giuseppe Guerini met een iets te enthousiaste fotograaf op L’Alpe d’Huez. Gekleed in de Belgische kampioenstrui won Ludo Dierckxsens de elfde Touretappe.

In de straten van Saint-Etienne reed de sterke Belg hard weg uit een kopgroep met onder meer Rik Verbrugghe, Dmitri Konysjev en de alweer bijna vergeten Aleksandr Vinoekoerov. Breed lachend en met wijd gespreide armen ging een zielsgelukkige Ludo Dierckxsens na een korte solo winnend over de streep.

Misschien was de renner direct na zijn overwinning inderdaad naïef, toen hij de dopingarts vertelde een cortisonenzalf te hebben gebruikt om een blessure tegen te gaan. Een echte wielrenner had natuurlijk gezwegen als het graf. Of de openhartige uitspraak achteraf net zo hard ontkend als een mens maar ontkennen kan. Maar de arme Dierckxsens werd uit de Tour gehaald en voor een half jaar geschorst. Gelukkig werd de fraaie etappezege in Saint-Etienne hem nooit officieel ontnomen.

Na het uitzitten van zijn straf stapte hij weer op, om nog tot zijn veertigste door te koersen. De Ronde van Vlaanderen van 2005 was zijn laatste grote wedstrijd als prof. Op 15 oktober van dat jaar won een ongetwijfeld luid aangemoedigde Ludo Dierckxsens in Tessenderlo zijn eigen afscheidswedstrijd.

Wielrennen

permalink | plaats reactie |

Reacties