Zoeken

Voor Ajacieden van mijn leeftijd (rond bouwjaar 1975) geldt de start van het seizoen 1988-1989 als de moeder aller slechte seizoenstarten. Onder de nieuwe trainer Kurt Linder speelde Ajax ‘onherkenbaar voetbal’ in een formatie zonder buitenspelers, de eerste vier uitwedstrijden werden verloren en Linder was op 20 september al weg. Na vijf wedstrijden. Oproer in De Meer!

Lees ik zojuist op de website van Voetbal International dat we die belabberde sindsdien alweer voor de vierde keer aan het evenaren zijn, en voor de tweede keer aan het overtreffen: in 1996, 2000, en 2005 hielden we aan de eerste vijf wedstrijden ook maar zeven punten over en op basis van het doelsaldo is de manier waarop Ajax dit seizoen uit de startblokken is gestruikeld zelfs de op twee na slechtste seizoenstart ooit.

Geen feest

Grappig dat het ‘Linder-jaar’ voor mij toch het ijkpunt blijft. Dat valt wel te verklaren. In 1996 kon Ajax wel een potje breken bij de fans en werd de slechte start afgedaan onder het motto ‘het kan nu eenmaal niet altijd feest zijn’. In 2000, 2005 en 2008 waren we de ellende inmiddels gewend en was de beroerde seizoenstart in feite een keurige voortzetting van het seizoen dat eraan voorafging.

In de herfst van 1988 waren het baggervoetbal en de nederlagen schokkender. Oranje was Europees kampioen, Ajax was de Europacup II-winnaar van 1987, we hadden Blind, Jonk, Wouters, de Boertjes, Bergkamp, Mühren, Schippie, Roy en Pettersson. Dan zie je nederlagen bij Fortuna Sittard en PEC Zwolle niet aankomen.

Het seizoen ervoor was het óók een bende geweest, omdat Johan Cruijff plotseling was opgestapt, maar Ajax was uiteindelijk toch nog afgetekend tweede geworden en had de Europacup II-finale bereikt. Dát was ongeveer wat we ons toen bij een ‘slecht seizoen’ voorstelden. Veel gekker kon het niet worden, met goed fatsoen.

Twintig jaar later zijn we elke illusie voorbij. Dat Ajax geen Ajax-voetbal meer speelt, is amper nog een gespreksonderwerp. We praten hier over een stuk of twintig jongens die minimaal vijf, zes keer per week een paar uren met elkaar op een voetbalveld doorbrengen. Dan móet er toch haast wel iets meer samenhang ontstaan dan bij dit Ajax? Zo weinig lijn; het is gewoon knap.

Maar goed: liever klagen we voor de tweede keer in vijf duels over de rol van de scheidsrechter. De ten onrechte afgekeurde goal van Cvitanich zat trouwens niet in de samenvatting van de NOS, dus ik zou zeggen: meneer Van der Aat, kom er maar in! Bezorg deze supporter maar weer eens het schaamrood op de kaken.

Ondertussen gaat het bij jullie, zoals gebruikelijk, nóg slechter. Van de vijftien punten die tot dusver op het spel stonden, hebben wij er acht laten liggen. Jullie elf. Wij krijgen gemiddeld 1,8 tegengoal per wedstrijd; jullie 2,0. Wij verloren in een uitwedstrijd, met drie goals verschil, van een ploeg die tot zondag ‘zeven uit vier’ had. Jullie verloren thuis, met twee goals verschil, van een ploeg die voor zondag op ‘vijf uit vier’ stond. Onze trainer brandde zijn elftal tot de grond toe af; jullie trainer begon over de eerste 25 minuten, die zo goed waren.

Rechter rijtje

Kortom: het kan altijd nog triester. En dat geeft eigenlijk precies aan hoe triest de zaken er bij Ajax voorstaan: het enige dat we nog kunnen doen, is richting Rotterdam gluren en gniffelen om jullie. Omdat jullie nóg slechter zijn. Feit is dat we in het rechterrijtje staan, Jurryt. Allebei. Onder Heracles Almelo en ADO Den Haag. Allebei meer punten verloren dan gepakt. Wij hebben de afgelopen tien seizoenen twee landstiteltjes gepakt; jullie één. Zelfs als we ze op een hoop gooien, verliezen we nog met 7-3 van die lampen.

Maar weet je wat? Het heeft allemaal te maken met de blessures. En met de Olympische Spelen, die de voorbereiding doorkruisten. Niks aan het handje, joh, ben je mal.

Mazzel!

Menno

De Klassieker · Voetbal

permalink | plaats reactie |