Zoeken

Het was weer net als vorig jaar: een weerzien van mensen die je normaal gesproken alleen op bruiloften en begrafenissen ziet. Nu kunnen we ook perconferenties van boksgala's aan dit illustere rijtje toevoegen.

De organisatoren, de trainers, de ringspeaker, de boksers en anderen die met de boksers of met het gala van doen hadden, zaten achter een stel tafels die neergezet waren zoals ze op een persconferentie horen te staan. Vóór een witte muur, in een horizontale rij naast elkaar, met de gezichten naar de pers gericht. Ik vermoed dat er voor de notabelen die er zaten niet genoeg tafels in huis waren, want drie man zaten niet achter maar aan de zijkant van de tafel. Er waren gelukkig wel genoeg stoelen.

Het weerzien met sommige journalisten en fotografen was leuk. Die zijn er toch ook bij geweest toen ik de wereldzeeën overvloog om het een en ander te presteren. Het viel mij op dat één van hen mij constant aankeek. In mijn herinnering heb ik hem nog nooit kunnen betrappen dat hij van de mannenliefde is, maar een mens is een mens en die kunnen wel eens van kamp veranderen. Het kan natuurlijk ook zijn dat hij elke keer toen hij mij aankeek dacht: 'Wat is die van Raamsdonk oud geworden zeg.'

Op een gegeven ogenblik kwam Aad Veerman en zijn gevolg binnen. Aad Veerman is de man binnen die er in zijn eentje voor heeft gezorgd dat het boksen in Nederland nog enige naam en faam mag hebben. Aad heeft de afgelopen tijd in zijn prive leven ernstige emotionele tegenvallers moeten verwerken. Met bewondering zag ik hem desalniettemin binnen komen als een man die ook die klappen kan incasseren. Met een rechte rug, zijn blik trots naar voren gericht, liep hij als een heer naar de plaats die voor hem gereserveerd was.

Aad Veerman (in pak) op de persconferentie voor de Bep van Klaveren Memorial in 2007.

Ronald Wustenberg, die tijdens het boksgala ook als ringspeaker zal fungeren, nam het woord en stelde iedereen die achter en naast de perstafel zat voor. Na het voorstellen legde Jan Lenten de pers en de overige toehoorders uit hoe hij samen met Martin Overste op het idee was gekomen om een boksgala te houden en het de naam te geven van één van Neerlands beste (zo niet DE BESTE) Nederlandse ringrechters ooit.

Ronald Wustenberg stelde wat retorische vragen aan de boksers in de trant van: 'Is het een moeilijke tegenstander die je krijgt?' Of: 'Is deze wedstrijd belangrijk voor je?'
In de traditie van het boksen kon ik niet verstaan wat beide boksers zeiden, maar dat zal wel aan mij gelegen hebben. Ik heb door de jaren heen ook de nodige klappen mogen incasseren. Ik vermoed dat de boksers geantwoord hebben dat het een hele goede tegenstander was en dat de wedstrijd heel belangrijk voor ze was.

Ik hoorde wel Bert Kops jr. steeds roepen: 'Praat Nederlands, praat Nederlands.' Het lag dus niet helemaal aan mij.

De bekende Belgische verslaggever Carl Huybrechts had iets van doen met Sugar Jackson, en nam het woord. Na het leek wel een uur, besloot hij zijn slaapwekkende monoloog met de woorden: 'Dit was een korte samenvatting over het leven van Sugar Jackson,' waarna de hele zaal opgelucht adem haalde.

Halverwege de persconferentie kwam de altijd goedlachse DDP (Don Diego Poeder) binnen. Hij was met zijn zoontje naar Carré gekomen om een herdenkingsplaat te plaatsen over de deuk die hij vorig jaar uit kwaadheid over zijn verloren partij tijdens de eerste Ben Bril Memorial in de kartonnen muur van zijn kleedkamer had geslagen.

DDP (foto: ANP)

Of Don blij was met de herdenkingsplaat kon ik niet goed peilen. Als hij nou een deuk had geslagen in een betonnnen muur... Daar kan je pas echt trots op zijn. Als een bokser uit kwaadheid tegen een kartonnen muur stompt, hoor je er toch minimaal een gat in te slaan.

Het herdenkingsteken is een aardig gebaar van de directie van Carré. De directie had het ook kunnen laten maken en de rekening richting Rotterdam kunnen sturen. Ik vind het sportief van Carré.

Don is een goede gozer die mooie prestaties in het boksen behaald heeft, en ik vind het jammer dat mede door de goedbedoelde geste van de directie van Carré DDP door niet bokskenners altijd herinnerd zal worden als de bokser die een deuk in een kartonnen muur heeft geslagen.

Een voordeel heeft dit nadeel weer wel. Niemand kan van Don Diego Poeder zeggen dat hij nog geen deuk in een kartonnen muur kan slaan. Hij heeft het tegendeel bewezen.

Boksen

permalink | plaats reactie |