Zoeken

In de winter van het seizoen 1994/1995 hadden Matthijs van Nieuwkerk en ik een ontbijtafspraak in het Londense Westbury Hotel in Bond Street met een vijfentwintigjarige redacteur van de Financial Times: Simon Kuper. Hij droeg een donkere krijtstreep waarvoor hij zich verontschuldigde. Zo Nederlands was hij nog wel. Het was zijn werkkleding, zei hij.

Kuper had het jaar daarvoor in Engeland de prijs voor het beste sportboek gewonnen met het inderdaad steengoede Football Against the Enemy. Hij was daarmee de opvolger van Nick Hornby met diens Fever Pitch.

Het was Nick Hornby die ons had getipt over die vloeiend Nederlands sprekende, Engelse jongen die naar zijn mening wel eens iets voor Hard gras zou kunnen betekenen. Ik herinnerde me meteen een artikel over Brian Roy in het fanzine When Saturday Comes en mijn verbazing over de gedetailleerde kennis bij een Engelse journalist over de loopbaan van Brian Roy. Zelfs zijn huwelijk met Nada van Nie werd behandeld. Toen wist ik nog niets van Simons verzameling Voetbal Internationals en zijn fotografische geheugen, waardoor hij nog steeds bizarre feiten kan oplepelen uit de eredivisie in 1982.

Zijn eerste stuk was een bewerking van een artikel over de Duitser Klopfleisch uit Football Against the Enemy. Het leerde me twee dingen: Simons grote journalistieke talent en een onwaarschijnlijke handigheid in het hergebruiken van materiaal. Een internationaal netwerk dat oceanen omspant, stelt hem in toenemende mate in staat zijn werk in verschillende werelddelen openbaar te maken. Het hoeft niet per se om nieuw werk te gaan. Ik heb nooit iemand ontmoet die coverstory’s heeft geschreven voor zowel de New York Times als de Titan Sports uit Beijing.

Hard gras heeft van meet af aan van Simons steeds uitdijende kring van talentvolle collega’s meegeprofiteerd: zonder hem zouden Christoph Biermann (Der Spiegel), Jimmy Burns (FT), Marcela Mora y Araujo (The Guardian), Santi Segurola (El País) en zijn vriend Jorge Valdano er nooit voor hebben geschreven.

De kwaliteit van Simons kennissenkring komt niet uit de lucht vallen. Hij is een van de beste sportjournalisten ter wereld. Elke zaterdagmiddag koop ik de Financial Times, vooral om zijn column te lezen: altijd een ongeëvenaard staaltje vakwerk, of hij nu over een ontmoeting met Kim Clijsters schrijft, over collegevoetbal in de Verenigde Staten, of over een van zijn bezoeken aan David Stern, de grote baas van de NBA bij wie hij op elk gewenst moment naar binnen mag lopen.

Simon heeft de efficiënte stijl van de columnist met zijn beperkte ruimte, datgeweldige geheugen en de razende intelligentie, de eruditie van de ex-Oxford- en Harvard-man die hij is en een antenne voor de absurde kanten van het bestaan die we gevoel voor humor noemen.

In Nederland kijken we wel eens jaloers naar de kwaliteit van de Angelsaksische journalistiek. Willen we de lat extra hoog leggen, dan is dat niveau ons streven. Simon Kuper neemt die lat dag in dag uit met gemak. Hij is een voorbeeld en een vriend.

De beste lange bal op aarde
Kopen?
€ 19,90 -
ISBN: 978 90 450 0688 6

Sportboeken · Voetbal

permalink | plaats reactie |