Zoeken

Miljoenen mensen zaten die bewuste dag, 24 oktober 1976, over de hele wereld voor de TV om de ontknoping in het wereldkampioenschap mee te maken tussen Niki Lauda en James Hunt. Lauda had door zijn horror crash op de Nürburgring dat seizoen enkele races moeten missen en had nog slechts drie punten voorsprong op Hunt.

Het enige dat men echter op TV zag was een hele grote plens regen en discussierende officials, coureurs en teambazen. De race werd afgeblazen. De Europese TV-kijkers konden weer naar bed.

Op het laatste moment besloot de wedstrijdleiding de wedstrijd toch door te laten gaan. Een radioboodschap op de vroege zondagmorgen haalde de Europese fans weer uit bed om toch getuige te kunnen zijn van de ontknoping.

De race zou echter uitmonden in een bizar sluitstuk van het wereldkampioenschap. De omstandigheden op het circuit waren nog steeds zeer slecht en velen vonden het onverantwoord om te rijden. Zo ook Niki Lauda, hij besloot na twee ronden vrijwillig de race te verlaten en verdween meteen met zijn vrouw van het circuit. Dit tot grote onvrede van zijn team. Ook Carlos Pace, Larry Perkins en Emerson Fittipaldi zetten vrijwillig hun auto aan de kant vanwege de bizarre omstandigheden.

James Hunt had dus aan vier punten genoeg om de titel binnen te slepen. Halverwege de race droogde de baan echter zeer snel op en begonnen de zachte regenbanden snel te slijten. Het McLaren-team twijfelde of men Hunt’s banden moest wisselen. Een lekke band zorgde er echter voor dat er niets meer te kiezen viel. Hunt kwam binnen en belandde na zijn pitstop op plaats zes, in die tijd goed voor slechts één punt. Hij klom op naar plaats vijf en in de laatste ronden wist hij ook nog Clay Regazzoni en Alan Jones in te halen en belandde zo op plaats drie, goed voor vier punten én de wereldtitel.

Lang leek het er op dat Patrick Depailler de race zou winnen in de zes-wieler Tyrrell P34, maar ook hij kreeg een lekke band en finishte uiteindelijk tweede. Mario Andretti ging het beste met zijn banden om en wist de race te winnen met het complete veld op één ronde.

De race op Fuji in 1976:

Een jaar later werd de Japanse Grand Prix voor de tot dan toe laatste maal op Fuji verreden. De zege ging ditmaal naar James Hunt. De titel was dat seizoen voor Niki Lauda.

De race op Fuji in 1977:

Daarna was er pas tien jaar later, in 1987, weer een Grand Prix van Japan, op Suzuka. De race werd altijd aan het einde van het seizoen verreden en was vaak het decor van de ontknoping in de titelstrijd. Zo reden Alain Prost en Ayrton Senna er elkaar van de baan voor de titels in 1989 en 1990.

Na vele jaren in Suzuka keerde de Grand Prix van Japan in 2007 weer terug in Fuji. De race kende meteen veel gelijkenis met de races uit de jaren ’70. Met regen, veel regen. Vanwege de zware regenbuien besloot de organisatie dat iedereen op regenbanden moest vertrekken. Dit bericht kwam bij Ferrari echter niet goed door, waardoor beide wagens op intermediates vertrokken. Dit kostte de Ferrari-coureurs een extra pitsbezoek en waarschijnlijk ook de overwinning. Lewis Hamilton profiteerde en won de regenrace. Achter hem eindigde Heikki Kovalainen, die aan het einde van zijn debuutseizoen eindelijk een plaatsje op het podium had gevonden. Kimi Raikkonen wist de schade nog enigszins beperkt te houden door derde te worden.

De race op Fuji in 2007: