Contrasten bij de Ben Bril Memorial

Gisteravond vond de tweede Ben Bril Memorial plaats, een groots boksgala in Theater Carré. Mooi boksen, prima programma en een geweldige sfeer. Dit alles in een setting van luxe en pluche, een schril contrast met de plek waar Ben Bril werd geboren en opgroeide, op een steenworp afstand van Carré, in de voormalige Amsterdamse Jodenbuurt.

Het goed gevulde pluche.

Boksen is geen sport van jongens die hun leven lang alles voorgeschoteld krijgen wat ze wensen. Die op hun zestiende verjaardag een brommer mogen uitpakken en twee jaar later van papa en mama een rijbewijs mogen halen.

Het is een sport van vechters, van jongens die moeten knokken om iets te kunnen zijn. Ook over de ruggen van de mannen met gladgekamde haren, met stropdassen, overhemden en jasjes was gisteravond te zien dat de boksers die anno 2008 de ring in gaan niet anders zijn dan Ben Bril, die in de jaren dertig het knokken van de straat meenam de ring in.

Ben Bril moest niet alleen vechten tegen zijn opponenten, maar ook tegen zijn afkomst en achtergrond, een arme Joodse vlieggewicht die het anti-semitisme op zag komen en in 1936 weigerde naar Berlijn te gaan om voor een publiek van Hitler-aanhangers de Olympische ring in te gaan.

Ben Bril leefde een leven van tragiek en de boksers na hem kennen stuk voor stuk deze tragiek. Ze waren er allemaal, gisteren in Carré: Arnold Vanderlyde, Raymond Joval en de gastheer van de Ben Bril Memorial was gisterenavond Pedro van Raamsdonk, de blonde Amsterdamse bokser die ook weet wat knokken is.

Van Raamsdonk trainde in de jaren tachtig in Los Angeles, in een gym die gelegen was in een van de gevaarlijke donkere buurten van deze stad en waar hij met de bus naartoe reed. Hij zag berichten in de kranten over de hockeyherenploeg die ter voorbereiding op de Olympische Spelen van 1984 een week in een hotel met zwembad mocht verblijven om te kijken hoe het nou werkelijk gesteld was met de smog in deze stad. Smog waar Van Raamsdonk al wekenlang doorheen pendelde, van gastgezin naar gym.

Pedro van Raamsdonk wacht tot hij de gladiolen kan overhandigen aan Richard Asare (l) of Faissal Belghanou (r). De partij eindigde onbeslist. Van Raamsdonk gaf beide boksers een bos gladiolen.

Aan de boksers die het massaal opgekomen publiek gisteren een mooie lange avond bezorgden kleven ook zulke verhalen. Op deze site heb ik al over Muhammet Uysal geschreven, de bokser van Turkse afkomst die met zijn broer vorig jaar bij een schietincident betrokken raakte. Hij maakte gisteren zijn rentree en verloor van Johan Visscher van Haagsche Directe, die beweeglijker en sterker was. Ook Visscher was zichtbaar verheugd dat Uysal weer kan boksen. De twee vechters omhelsden elkaar na afloop van de partij en de begeleiders van Uysal lieten merken dat de rentree van Uysal belangrijker was dan de uitslag.

Deze partij was een voorbode voor andere mooie gevechten. Joy Ignacia, de zwaargewicht van de Albert Cuyp, kwam helaas niet in actie omdat zijn Duitse tegenstander zich een dag voor de wedstrijd afmeldde. Een andere bokser van Haagsche Directe, Faissal Belghanou vocht heel goed tegen Richard Asare, in een partij die onbeslist werd, en daarna volgde een tweetal partijen die als halve finales golden voor de Carré Trofee; vier kickboksers van naam die zich op deze avond aan het boksen wagen met als inzet een cheque van 3.500 euro.

Perry Ubeda nam het in de finale op tegen de sterke Steve de Veth. Het werd een kraker die uiteindelijk door de Nijmeegse kickbokslegende Ubeda op punten werd gewonnen. Hartverscheurend was de entree in de ring van een fan van Ubeda die aan een spierziekte lijdt en die zijn idool een cadeau overhandigde. Het betrof een boksklok. Ubeda nam het woord en maakte duidelijk dat hij in Nijmegen kickboksles had gegeven aan zijn fan en dat hij vol waardering was over de manier waarop deze fan tegen zijn spierziekte knokte.

Perry Ubeda (l) en Steve de Veth (r) wachten op de uitslag.

De eerste hoofdpartij van de avond was die tussen de Fransman Mihad Boukedim en Innocent Anyanwo, een jongen die bij Kops traint, aan de Amstel. Dat is ongeveer een kilometer van Carré vandaan. Een thuiswedstrijd, al lijkt dat vreemd voor een bokser die in 2000 als asielzoeker uit Nigeria naar Europa kwam en nog altijd geen Nederlands paspoort heeft. Hij heeft een speciaal sportvisum. Voor zijn geld bakt hij kip in een fastfoodrestaurant. Hij is getrouwd met een Nederlandse vrouw en wordt binnenkort vader. Genoeg om voor te vechten.

Nadat Innocent zijn tegenstander lang in de ring had laten wachten, kwam Raymond Joval, aan Kops verbonden als trainer, zijn pupil een hart onder de riem steken en daarna liet Innocent in acht rondes zien vreselijk te kunnen incasseren en uitdelen. Zijn langere tegenstander werd murf gebeukt en moest zijn meerdere erkennen. Geëmotioneerd ging Innocent door de knieën. Hij kan nu opgaan voor de Europese titel.

In de afsluitende hoofdpartij versloeg de Belgische bokser Sugar Jackson tot verrassing van het publiek de Franse bokser van Roemeense komaf Gjeorge Danut, die een zeer sterke indruk maakte. De jury besliste in het voordeel van Sugar.

Een vol programma dat tot diep na middernacht duurde en waarvan ook de donderende stem van spreekstalmeester Ronald Wustenberg me bij zal blijven. Een voortreffelijke dwingende stem die voor het begin van iedere ronde meldde 'Helpers weg'. Bij het opdienen van een schaal bitterballen en vlammetjes op de tafels rondom de ring dacht ik even dat Wustenberg riep: 'Hapjes weg.'

Dat was eigenlijk het mooiste contrast in Carré: jonge boksers die vechten voor hun brood omringd door dure zitplaatsen met mensen die op deze avond hun eigen maag, maar ook de pot van de organisatie spekken. Het hoort allemaal bij elkaar.

Met dat contrast in gedachten verliet ik Carré, fietste ik weg van de Amstel, aan de rand van de voormalige Jodenbuurt die in vooral glamour uitstraalt, en zocht ik in het midden van de nacht het geboortehuis op van Ben Bril, de legendarische bokser en scheidsrechter die Bergen-Belsen overleefde.

Ben Bril als scheidsrechter. Foto Guus de Jong.

Het huis staat aan de donkere Valkenburgerstraat, de verkeersader tussen het Waterlooplein en de IJ-tunnel. Ik trof een vervallen pand. De deur was geblokkeerd door een fiets en het zag eruit dat deze deur niet eens meer in gebruik is. Links is nieuwbouw, de panden rechts van nummer 108 zijn gekraakt.

Het geboortehuis van Ben Bril, Valkenburgerstraat 108.

Even heb ik naar deze gevel staan kijken. Terwijl achter me het nachtelijke verkeer de stad uitzoemde, daaronder waarschijnlijk ook een paar Ben Bril Memorial-bezoekers die hun auto in de parkeergarage van de Stopera hadden staan, bedacht ik me dat volgend jaar dit pand er hopelijk beter uitziet. Eigenlijk mag er hier wel een gedenkteken aan de muur komen waarop staat dat onze bokslegende hier het levenslicht zag.

Het boksgala brengt de naam Ben Bril opnieuw onder de aandacht, op een respectvolle manier, zodat we misschien af en toe nog aan zijn verhaal denken. Hopelijk zullen we, als we volgend jaar weer aan de bitterballen in Carré zitten, ook de verhalen van de huidige boksers niet vergeten.

Boksen

permalink | plaats reactie |

Reacties