Voetbalvrouwen overleven de crisis

Terwijl de economische crisis heerst, worden de Engelse voetbalvrouwen wat nerveus. En dat is niet nodig, adviseert Simon Kuper.

Danny Cruijff zelf, de moeder aller voetbalvrouwen. ANP Fotoarchief

Het is eigenlijk vreemd dat het woord Wag, afkorting voor de Engelse voetballers’ Wives and Girlfriends, pas vorig jaar in het woordenboek is opgenomen. De Wags lijken toch net zo bij de Engelse cultuur te horen als de supermarkt-aan-de-rand-van-de-stad of kipcurry.

Toch kwamen ze in 2006 pas in beeld, toen ze met hun mannen meekwamen naar het WK in Duitsland en er foto’s van ze in de pers verschenen: met een oranje zonnebankkleurtje, dronken en zwaaiend met boodschappentassen terwijl ze dansten op de bar in Baden-Baden.

Deze week zullen de Wags wel staan te trillen in hun Jimmy Choos. Lord Triesman, voorzitter van de Football Association, heeft de totale schuld van het Engelse voetbal geschat op zo’n 4 miljard euro. Hij is er vóór om een bovengrens aan de salarissen te stellen – gevreesde woorden voor de Wags. Liverpool heeft de bouw van een nieuw stadion uitgesteld. De sponsor van Manchester United, AIG, is min of meer genationaliseerd. Zou de kredietcrisis de Wags de das om doen, net als Lehman Brothers?

Slipje

Vrouw-van zijn is één van de oudste beroepen ter wereld. Sinds de regels van het voetbal in 1863 officieel werden vastgelegd en zelfs al eerder, zijn er vrouwen geweest die zich buitengewoon aangetrokken voelden tot voetballers.

Jan Mulder herinnert zich dat hij in de jaren zestig, toen hij als middenvoor bij Anderlecht speelde, ooit een taxi in Brussel deelde met Catherine Deneuve. Plotseling zag hij dat ze haar slipje had uitgedaan. Zoiets had hij nog nooit meegemaakt en dus deed hij maar net of hij het niet zag en reageerde niet. Bij een andere gelegenheid wees hij, in het toilet van een restaurant, beleefd de avances van danser Rudolf Nureyev af. Mulder: ‘Nou ja, het toilet was echt te klein voor ons beiden. Hij was vreselijk beledigd maar hoe kon ik die dingen weten? Ik was nog maar net in Brussel. Nureyev wankelde het restaurant weer in en riep dat het een schande was. Later hebben we het goedgemaakt en samen een biefstuk gegeten.’

Ook in andere sporten bestaat het fenomeen vrouw-van zijn. Mijn vrouw, die ooit als Wag mee is gegaan naar het WK voetbal voor schrijvers, heeft een boek geschreven over vreemdgaan; iets dat mijn zogeheten vrienden trouwens enorm leuk vinden. Daarin (titel: Lust in Translation, Penguin) schrijft ze over de paarrituelen van beroepshonkballers.

Het schijnt dat hun Wags zo dankbaar zijn als ze mee mogen op reis dat het gênant is. Ze pikken het dat ze op bepaalde plaatsen niet welkom zijn zoals achter in het vliegtuig of in de hotelbar; daar spreken de spelers af met de dames die het tijdschrift Private Eye SHAGS noemt (dat zijn de niet officiële vriendinnetjes van wie de nummers op de mobieltjes van voetballers verschijnen).

In Groot-Brittannië is de Premier League een soort afspiegeling van de City, de zakenwereld in Londen, voor de ‘gewone man’. Wags kun je dan het best zien als het equivalent van de ‘City’-vrouwen, maar dan voor de gewone man. Het is altijd zo geweest dat de City en de voetbalwereld de twee vijvers waren waar vrouwen die niet zo nodig hoefden te werken een jeugdige miljonair aan de haak konden slaan. 

Het is altijd een zwaar beroep geweest: John Lanchester beschreef onlangs de levenscyclus van een Cityvrouw. Eerst krijg je een man te pakken, daar ben je gelukkig mee; samen renoveer je een pastorie in een afgelegen dorpje; daar zit je met de kinderen terwijl je man een flat in Londen aanhoudt. Dan word je vervangen door een jongere versie en moet je de scheiding regelen. Maar nu lijkt er niet veel meer te vangen in de Cityvijver. Daar hebben het voetbal en z’n Wags helemaal geen last van.

Merknaam

Kort geleden kwam Warren Buffett in Duitsland met een verklaring hiervoor. Hij hield een gezellig praatje voor een groep investeerders en vroeg hen wat de criteria zouden zijn voor het al dan niet aankopen van een bedrijf.

Traditioneel is het belangrijkste criterium of de boekhouding er goed voor staat. Maar Buffett zette dat pas op de derde plaats. Zijn tweede criterium was of er een goed managementteam aanwezig was. Op de eerste plaats zette hij een sterke merknaam. En daarin is het Engelse voetbal onverslaanbaar.

Clubs als Liverpool en Newcastle werken al sinds de 19e eeuw wereldwijd aan hun naamsbekendheid. Hoe monsterachtig hun schulden ook zijn, deze clubs zullen nooit ten onder gaan. Stefan Szymanski, hoogleraar economie aan de Cass Business School in Londen, zegt: ‘Er staat een lange rij rijke mensen klaar om de schulden van de clubs over te nemen. Die mensen zijn voetbalgek en opgevoed met het Engelse voetbal.’

Szymanski wijst er op dat tientallen Engelse clubs geen geld meer hebben sinds het begin van de jaren negentig, maar nog wel bestaan. Het lijkt er op dat de wereld een bank hier of daar best kan missen, maar niet kan leven zonder AFC Bournemouth en al helemaal niet zonder Chelsea. Zelfs een depressie hoeft het aantal voetbalclubs niet terug te brengen, voegt hij er aan toe: ‘De jaren dertig waren zelfs een bloeiperiode voor het Engelse voetbal.’

De Wags mogen dan wel eens in elkaar storten in een bar maar dat heeft niets te maken met hun tegenstrijdige positie. Dit jaar zou zelfs wel eens het jaar kunnen worden dat ze op een rode fluwelen troon zittend gekroond worden, net als David en Victoria Beckham bij hun huwelijk in 1999. Studies naar het geluksgevoel van mensen tonen aan dat men niet gelukkig wordt van rijkdom op zich, maar van het feit dat je meer hebt dan een ander. De ellende van de Cityvrouw draagt bij aan het geluk van de Wag.

Maar Wags moeten wel opletten. Ooit waren ze bijzaak, maar nu kunnen ze wel eens de hoofdattractie worden, met uitzondering van de Loterij dan – die heeft al voor meer dan 2.000 miljonairs gezorgd. Door de afnemende mogelijkheden voor vrouwen die een miljonair als man willen, zal de onderlinge strijd steeds harder worden. Hun korte carrières zouden wel eens nog korter kunnen worden omdat vrouwen uit hogere sociale klassen en buitenlandse import zich verdringen om hun mannen in te pikken.

Misschien moeten ze zich niet meer alleen bezighouden met hun zonnebrillen maar hun geld gaan beleggen. Of misschien ook maar beter niet... 

Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties