Eerherstel voor wielrenner Eddy Bouwmans

Stefan Schumacher en Bernard Kohl zijn Cera-positief. Afgelopen zomer werden deze valsspelers nog hartstochtelijk toegejuicht door de wielerliefhebbers. Eerlijke verliezers moeten het vaak doen met de hoon van het onwetende publiek. Daarom vandaag aandacht voor Eddy Bouwmans, een schone renner uit Nederland.

Tijdens een wielerverslag wordt er wat afgepraat door Maarten Ducrot, Herbert Dijkstra en consorten. Als het gaat over een beloftevolle renner die het niet heeft gemaakt of dreigt te mislukken, valt vaak de naam Eddy Bouwmans. Hij wordt in Nederland gezien als het prototype van de renner die niet uithaalde wat er in zat. Onterecht.

Op weg naar de Tour

In 1990 werd de in Aarle-Rixtel geboren timmerman prof in de ploeg van Peter Post. Hij was toen pas vier jaar actief als wielrenner. In zijn eerste profseizoen bewees Bouwmans zijn kwaliteiten als klimmer en klassementsrenner. Hij werd zevende in het eindklassement van zowel de Ronde van Zwitserland als de Ronde van de Europese Gemeenschap. In 1991 zette deze lijn zich voort. Bouwmans werd veertiende in de Ronde van het Baskenland, en zesde in de Dauphiné Libéré en de Ronde van Zwitserland.

In januari 1992 verhaalde ploegleider Peter Post enthousiast over de 24-jarige Bouwmans: “Een echte klimmer. Dit jaar zullen wij hem voor het eerst in de Tour de France brengen. Ik heb al gelezen dat er veel van hem verwacht wordt, maar ik doe daar niet aan mee. Bouwmans is nog jong, die moet eerst nog een Tour leren rijden. Toen Indurain voor het eerst in de Tour kwam, reed hij ook achteraan. Bovendien mist Bouwmans het specialisme van het tijdrijden, zoals Breukink dat wel heeft. Maar hij is op de goede weg en we zullen hem op speciale wijze voorbereiden op de Tour.”

In de aanloop naar de Tour werd Bouwmans tiende in de Ronde van Zwitserland. In de Tour ging het voortvarend. Zijn ploeg won de ploegentijdrit, en Bouwmans vond zichzelf op dat moment terug als beste Nederlander op de achtste plaats in het klassement.

“Er is nu al zo vaak geschreven en gezegd, dat ik de opvolger in de generatie ronderenners moet worden, ik moet dat toch een keertje zien waar te maken. Ik heb voor ik hierheen kwam nooit gezegd: ik ga voor een goed klassement, en ook niet dat ik dat eerste jaar vooral wilde leren. Misschien kan ik het beste maar voor beide kiezen.”

Die keus pakte goed uit. Uiteindelijk eindigde hij op de veertiende plaats in de eindrangschikking, en won hij het jongerenklassement.

De ommekeer van 1993

In 1993 werd er vanwege zijn goede eerste Tour veel verwacht van Bouwmans. In het voorjaar won hij de Classique des Alpes, en maakte toen bekend in de Tour voor een top tien-klassering te gaan. Zijn voorbereiding was veelbelovend. In de Ronde van Zwitserland eindigde hij als vierde, zijn beste klassering ooit. Maar in de Tour ging het helemaal mis. Hij kon niet meer met de besten mee bergop, en eindigde uiteindelijk als vijfenveertigste in het eindklassement, waarmee hij overigens wel de beste Nederlander was.

In 1994 won Bouwmans etappes in het Criterium International en de Tour du Limousin. Hij reed echter een teleurstellende Dauphiné en werd in de Ronde van Zwitserland slechts vierenveertigste. Post maakte daarop bekend dat Bouwmans niet in de Tour zou starten.

“Hij is niet ziek, hij is kerngezond, fysiek is er niks aan de hand, maar hij is uit vorm. Op de momenten dat hij er moet staan, als het bergop gaat, wordt hij zomaar weggereden. Daar hoeven we niet omheen te draaien, dat weet Eddy zelf ook. Samen vinden we het beter als hij even rust houdt. We willen graag de oude Eddy terug, volgend jaar in de Tour. Dat kan alleen als hij nu even wat gas terugneemt.”

Aan het eind van dat seizoen vertrok hij bij Post. In 1995 reed hij voor de ploeg van Jan Raas. Dat jaar werd hij zesenveertigste in de Ronde van Zwitserland, en vijfenveertigste in de Tour. Iets beter was zijn presteren in Spanje, in de Vuelta eindigde hij als zevenentwintigste. Zijn contract bij Raas werd echter niet verlengd. Hij reed nog twee jaar bij de kleine ploeg Foreldorado-Golff, tot hij in 1997 zijn carrière beëindigde.

Mislukt of niet?

Waarom ging het vanaf medio 1993 zoveel minder met de carrière van Bouwmans? Was hij bezweken onder de druk? Volgens Post stak Bouwmans mentaal gezien juist ijzersterk in elkaar. Of speelden de slopende trainingsschema’s hem parten? Mogelijk.

Maar nu we sinds een tijdje weten dat Epo in 1993 op grote schaal zijn intrede deed in het wielerpeloton is het teruglopende presteren van Bouwmans ook op een andere manier te verklaren. Waarschijnlijk reed minimaal een deel van het peloton hem met behulp van Epo voorbij. Een renner als Bjarne Riis was tot aan 1993 95e en 107e geworden in de eindrangschikking van de Tour. Met behulp van Epo werd hij in 1993 vijfde. En hij was lang niet de enige die op die manier Bouwmans passeerde.

De moraal van dit verhaal? Bedenk voordat je renners beschimpt of toejuicht dat in de wielerwereld niets is zoals het lijkt, en dat de waarheid altijd achteraf komt, of soms ook niet, dat kan ook. Que Cera Cera, whatever will be will be..

Wielrennen

permalink | plaats reactie |

Reacties