Zoeken

Zelfs de Fransen durven volmondig hun lof te uiten over de Ronde van Lombardije, getuige de volgende inleiding uit het oorspronkelijk Franse boek ‘De Klassiekers’ uit 2007: “In Italië, het land van de komedie, de tragedie, de lyrische kunst, kan het vallen van het doek niet anders dan een bijzondere gebeurtenis zijn. De laatste klassieker van het seizoen, en de mooiste, ontsnapt niet aan deze heilige regel.”

Tussen 1980 en 1989 stonden er zonder uitzondering grote renners als winnaar op het podium. Toch begon de Ronde van Lombardije in die periode, in vergelijking met Milaan - San Remo, de Ronde van Vlaanderen, Parijs - Roubaix en Luik - Bastenaken - Luik, iets van haar vroegere glans te verliezen. Een aantal uitvoeringen waren niet bijzonder spectaculair.

Behalve dat er nogal gesleuteld werd aan het parkoers, lag het traditionele Italiaanse wielrennen in de jaren tachtig een beetje op haar gat. Natuurlijk was er Francesco Moser, winnaar in Lombardije in 1975 en 1978, die in 1984 zijn wederopstanding beleefde met de verbetering van het werelduurrecord en het winnen van de Giro.

Maar zijn grote concurrent Giuseppe Saronni, die in 1982 als wereldkampioen de Italiaanse herfstklassieker won, bleef net als veel van zijn generatiegenoten meestal veilig binnen zijn eigen landsgrenzen. In de jaren tachtig durfden naast Moser eigenlijk alleen Moreno Argentin en sprinter Guido Bontempi volop de concurrentie over de grens aan. Vooral Argentin stond bekend als een moderne renner. Hij won de Ronde van Lombardije in 1987.

Onze landgenoot Hennie Kuiper won in 1981 na een achtervolging op een andere bekende Italiaan; Gianbattista Baronchelli. Maar zonder afbreuk de willen doen aan deze overwinning - Kuiper is er terecht bijzonder trots op - was net als in het jaar dat Argentin won de bezetting nogal mager. Het duo Moser en Saronni was er natuurlijk wel, maar ze kwamen niet in de buurt van de prijzen. Kuiper had dat jaar in het shirt van Daf Trucks trouwens ook al de Ronde van Vlaanderen gewonnen.

In 1983 won de Ier Sean Kelly in Lombardije zijn eerste echt grote koers. De mondialisering van het professionele wielrennen, dat tot dan toe toch vooral een West-Europees onderonsje was, kwam dat jaar goed op gang. Tweede werd de kersverse Amerikaanse wereldkampioen Greg Lemond, die meteen ook het jaarklassement Super Prestige Pernod binnenhaalde. Eerder dat jaar had de Australiër Phil Anderson de Amstel Gold Race gewonnen. Ook al een primeur.

Kelly won opnieuw in 1985, voor één keer weer op de houten Vigorelli-wielerbaan van Milaan. Adri van de Poel werd tweede. Een jaar later had de Ier na een bijzonder succesvol seizoen ook voor de derde keer kunnen winnen. Opmerkelijk genoeg liet hij als grote favoriet de thuisrijdende veteraan Baronchelli in de slotfase nogal gemakkelijk wegrijden uit de kopgroep.

In ‘De Klassiekers’ vinden we een verklaring voor het passieve gedrag van Kelly: “Achteraf bleek dat de Ier zijn kansen niet optimaal had kunnen verdedigen na een gesprek tijdens de koers met de fabrikant Ernesto Colnago, één van de sponsors van Baronchelli.” Eufemistischer kunnen we het hier niet uitdrukken.

Ronduit saai waren de laatste twee edities van het decennium. In 1988 won de altijd wat onderschatte Fransman Charly Mottet na een fraaie solo over honderd kilometer. Een jaar later reed ook de Zwitser Toni Rominger urenlang alleen voorop. Ver achter de eenzame koplopers waren er nog wat schermutselingen om de ereplaatsen.

Bij de overwinning van Mottet mopperden de verslaggevers en televisiekijkers over het eentonige wedstrijdverloop. Maar de toen vierenzeventigjarige Gino Bartali, de grote Italiaanse vedette uit het heroïsche tijdperk van vóór de televisie merkte op: “Kijk, zo wonnen wij vroeger onze wedstrijden.”

Wielrennen

permalink | plaats reactie |