Zoeken

Beste Jurryt,

Het is nog niet eens zó lang geleden dat onze cluppies lekker tegen elkaar op zaten te bieden, qua prijzen. Wij haalden als eerste Nederlandse club de finale van de Europacup I (1969). Dat lieten jullie niet op je zitten: jullie werden een jaar later de eerste Nederlandse club die ‘m won (1970).

Ho, zei Ajax, dat gaat zomaar niet, en hopsa: drie van die dingen achter elkaar (1971-1973). Jullie met je bek vol tanden, maar: toch even laten zien nog meededen (UEFA Cup 1974). De landstitels in die jaren? Die verdeelden we netjes: jullie die van ‘69, wij die van ‘70. Jullie ‘71, wij ‘72 en ‘73, jullie ‘74 weer.

Leuke tijd. Toch?

Fast forward naar de tweede helft van 2008. Na zes competitieronden staan jullie vijftiende, één plek boven de degradatiestreep. Wij lachen natuurlijk, want zelf staan we zes plaatsen hoger. Het heeft een paar centen gekost (dertig miljoen euro), maar dan sta je dus wel mooi in het linkerrijtje: negende, precies tussen ADO Den Haag en Willem II in.

Ik moet zeggen dat het went: supporter van een gewezen topclub zijn. Het went om geen kampioen te worden. Het went om in Europa alleen nog van de D-garnituur te winnen (FK Borac, IK Start), tegen de C-garnituur serieus rekening te houden met een tragedie (Sparta Praag, FC Kopenhagen, Club Brugge, Dinamo Zagreb) en het tegen de B-garnituur (Werder Bremen, Espanyol) vrij kansloos af te leggen. De A-garnituur? Hebben we domweg niks meer mee te maken.

PSV

Nogmaals: dat went allemaal wel. Het begon vertrouwd aan te voelen om PSV vlak na de start voor te laten gaan, en er de rest van het seizoen zo’n beetje achteraan te joggen. Ze waren gewoon wat beter dan wij. Dat wil zeggen: in de competitie. In Europa waren ze véél beter.

Maar nu staat PSV óók voor lul in de Champions League. Dat wíj op dat niveau niets te zoeken hebben wisten we al een tijdje, maar om nu ook PSV kansloos nat te zien gaan in de groepsfase… Dat is even wennen. Ook in de competitie is het allemaal net even anders.

Wij doen gewoon wat we altijd doen (PSV in staat stellen om met kerst acht tot twaalf punten voor te staan), maar nu bakt PSV er óók niks van en dreutelen we met zijn allen een beetje achter Groningen, Heerenveen en NAC aan. Bizar, eigenlijk. Zou dit dan het jaar worden waarin één van de groeiende, aanstormende subtoppers landskampioen kan worden?

Klassieker

Eén ding is zeker. In deze verwarrende tijden, waarin de topclubs geen topclubs meer zijn en een ambitieuze subtopper die écht in zichzelf durft te geloven zomaar zou kunnen toeslaan, heb je als ex-topclub iets nodig waaraan je je kunt vastklampen. Iets dat vertrouwd aanvoelt. Iets dat je doet denken aan vroeger, toen de dingen nog overzichtelijk waren.

Iets als De Klassieker tegen Feyenoord dus. In tijden als deze realiseer ik me pas hoe dierbaar die potjes me zijn: ergens in het begin van het seizoen De Kuip schuimbekkend van frustratie achterlaten en vervolgens in de ArenA, in maart of april, eroverheen met een nulletje of drie, en even proberen te vergeten dat PSV ondertussen negen punten voor staat. Heerlijk.

Degraderen

Daarom, Jurryt, wil ik jou en je club vragen om niet te degraderen (hoor je dat mijn stem een beetje trilt?). Ik meen het. Als jullie dit allemaal doen om ons in de maling te nemen, dan is het gelukt. Hartstikke geestig, we zijn erin getrapt.

Maar nu is het genoeg. Zonder jullie vind ik er niks meer aan. Lijkt het je soms leuk om me volgend seizoen te schrijven over Veendam en TOP Oss? Nou dan!

Mazzel!

Menno

De Klassieker · Voetbal

permalink | plaats reactie |