De Barack Obama van het Europese voetbal

Olympique Marseille is met Pape Diouf de enige Europese club met een Afrikaan als voorzitter. ‘Of dat met discriminatie te maken heeft, moet jezelf maar bepalen.’ Hij ziet zichzelf als de Barack Obama van het Europese voetbal.

Pape Diouf zelf

Olympique Marseille is de volgende tegenstander van PSV. Een opmerkelijke club, alleen al vanwege Pape Diouf. In Marseille is hij een gevierd man, want hij is de eerste voorzitter sinds de onvergetelijke président Bernard Tapie, die l’OM twee seizoenen achter elkaar aan een plaats in de Champions League heeft geholpen.

De start van de trotse club lijkt net zo dramatisch als die van PSV, maar twee keer verloor Marseille vrij ongelukkig. Daarom worden de duels met de Nederlandse kampioen nog niet gezien als een strijd om een plaats in de UEFA Cup na de winterpauze. ‘In principe kunnen we nog tien punten halen, dus is er nog niets verspeeld. Maar het was beter geweest als we tenminste een punt hadden behaald. Ik ben niet ontevreden want tegen de clubs uit Engeland en Spanje kunnen de Fransen in principe toch niet concurreren.’

Boos

Pape Diouf is boos dat de uitwedstrijd bij Atletico werd ontsierd door rellen op de tribune, die vooral werden uitgelokt door de Spaanse politie. ‘Er zijn dingen gebeurd waarvan ik aannam dat die in Europa niet meer zouden voorkomen. Laat ik er niet teveel over zeggen, omdat de kwestie nog in behandeling is, maar ik kan begrijpen dat Fabio Capello liever niet met de donkere voetballers van de Engelse ploeg in Madrid speelt.’

Discriminatie. Het is een thema dat altijd opduikt bij een gesprek met Pape Diouf. Hij voelt zich de vleesgeworden uitzondering van een systeem waarin voor Afrikanen te weinig plaats is in het Europese voetbal.

‘Het is toch een beetje raar dat ik de enige neger ben die voorzitter is van een topclub. Dat zegt wel iets over de integratie. Iedereen waardeert al meer dan een kwart eeuw de inbreng van de Afrikaanse voetballers in Europa. Roger Milla, Abedi Pele, George Weah, Samuel Eto’o en Didier Drogba, dat zijn vooral topvoetballers en dan maakt de huidskleur niet uit. Misschien moeten we zelfs teruggaan tot Coluna en Eusebio.’

Het stadion van l'OM

Vergissing van de integratie

Hij vervolgt: ‘In dat licht bezien is het vreemd dat er anno 2008 zo weinig Afrikaanse trainers werkzaam zijn in Europa en dat ik de enige voorzitter ben. Laat ik maar zeggen dat het een vergissing is van de integratie. Het is logisch dat je van onderen moet beginnen om ooit bovenaan te komen, maar op gegeven moment heeft onze ladder geen treden meer. Het heeft te maken met de westerse maatschappij, want er zijn voldoende Afrikaanse voetballers die zich hebben ontpopt als leiders in hun elftal. Waarom zouden ze dan geen trainer of voorzitter kunnen worden? Omdat ze nooit worden gevraagd. Ik ben de uitzondering want ik heb geluk gehad. Ik merk dat er toch vaak vreemd tegen me wordt aangekeken.’

Pape Diouf heeft een te mooi levensverhaal om niet kort te vertellen. Hij is in 1951 geboren in Tsjaad, maar heeft een Senegalees paspoort omdat zijn vader uit dat land kwam en hij in Dakar opgroeide. Op zijn achttiende stuurde zijn vader hem naar de militaire academie van Marseille. Eenmaal in Europa zocht hij ander werk en via een stage bij de posterijen kwam hij in contact met een journalist, die hem als freelancer liet werken voor een lokale krant. Pape Diouf kwam op de sportredactie terecht, omdat hij een verwoed basketballer was. Maar in Marseille houdt de sportkrant zich vooral bezig met l’OM. En zo betrad hij voor het eerst het Vélodrome-stadion.

Pape Diouf mocht na de wedstrijden in de kleedkamer op jacht naar uitspraken van trainers en spelers. Hij deed dat zo goed dat hij een vaste baan kreeg bij Le Provençal. ‘Ik maakte de jaren onder Tapie van dichtbij mee en leerde enkele Afrikaanse spelers kennen, zoals Marcel Desailly en Abedi Pele. Die begonnen op een gegeven moment mij om advies te vragen en wilden dat ik hun zaakwaarnemer werd. En daarna werd me door Roger Milla gevraagd om hem te helpen bij de organisatie van een benefietwedstrijd voor Afrika. Opeens werd ik door meer spelers gevraagd en heb ik mijn baan bij de krant opgegeven.’

In 2004, bij de zoveelste reorganisatie van Olympique Marseille, werd Pape Diouf gevraagd om deel uit te maken van de directie van de club. De steenrijke eigenaar Robert Louis Dreyfus, die zelf geen voorzitter wil zijn, was zeer onder de indruk geraakt van de manier waarop Diouf als zaakwaarnemer van Didier Drogba zaken had gedaan met hem en daarna met Abramovitsj. Daarbij sprak Diouf de meeste spelers aan.

In 2006 werd Diouf tot voorzitter gekozen. Het past zeker bij een stad als Marseille, dat er een Afrikaan de voorzitter van de plaatselijke voetbalclub is. ‘Ik geloof dat dit een van de weinige steden in Europa is waar dat mogelijk is. Er zijn hier veel immigranten en l’OM heeft een grote traditie met Afrikaanse voetballers. Maar het is vooral mogelijk omdat de eigenaar het goed vindt. Je mag zeggen dat ik geluk heb gehad.’

Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties