Olympisch tennisgoud met een zwakke rug

Twintig jaar geleden won een Tsjecho-Slowaak tennisgoud op de Olympische Spelen van Seoul. Zijn spel en persoonlijkheid waren een raadsel, het land waarvoor hij de medaille won is inmiddels opgeheven. Hoe is het eigenlijk met Miloslav Mečíř? Een voorpublicatie uit Achilles 03. Sportverhalen van toen en nu.

Door Boudewijn Smid

De eerste keer dat ik Mečíř op televisie zag, liep een verdwaalde leraar klassieke talen over een tennisbaan. Hij sloeg de ballen terug, maar leek geen enkele interesse te hebben of ze in of uit gingen. Gedurende de rally wandelde hij heen en weer achter de baseline, en het gekke was: hoe hard zijn tegenstander ook sloeg, hij was telkens ter plekke om de bal terug te slaan. Aan het eind van elke game slofte hij naar zijn stoel, zijn racket bungelde als een AH-tas aan zijn hand. Hij ging zitten om na al die uitsloverij zijn boek weer op te pakken. Althans zo leek het.

Een gelijksoortige indruk kreeg ook Martin Simek, oud-coach van Michiel Schapers, cartoonist, radio- en tv-presentator, columnist en voormalig landgenoot van Mečíř. ‘Ik zag hem voor het eerst op een satelliettoernooi in Galatina in Zuid-Italië. Ik liep daar wat rond die baan om te kijken naar jong talent. Plots zag ik een jongen die er geen moer aan leek te doen. Mijn eerste gedachte was: weer zo’n kind van rijke ouders die moet tennissen van zijn vader. Maar toen ik beter keek, zag ik dat hij versleten schoenen en een verwassen outfit droeg en een merkloos racket hanteerde. Direct begreep ik dat het een jongen uit het Oostblok moest zijn.

Gefascineerd door zijn flegma bleef ik kijken. Na de verloren partij sprak ik hem aan en zei: “Als je zo blijft tennissen, word je top-10.” “Ik denk dat je gelijk hebt,” antwoordde hij. “Maar trainers willen steeds dat ik me meer uitsloof.” Een jaar later won hij het toernooi van Rome.’

Die eerste ontmoeting was het begin van een warme band tussen Mečíř, Simek en diens pupil Michiel Schapers. Schapers trainde wel eens met hem: ‘Maar eigenlijk was dat onmogelijk,’ herinnert Neerlands tennishoop van de barre jaren ’80 zich. ‘Als hij een mooie vlinder zag, liep hij zo van de baan. Zijn trainingsinzet was matig, meestal won ik van hem. Hij sloeg ook geen lekkere ballen terug. Mečíř was een echte wedstrijdspeler, dan ging bij hem de knop om. Op wat er in hem omging was geen pijl te trekken.’

Met dat mysterie ging ik praten, 20 jaar na zijn gouden medaille. We hadden afgesproken bij het National Tennis Centre, in een grauwe buitenwijk van Bratislava. De taxichauffeur begint te glimmen als ik hem vertel dat ik Mečíř ga ontmoeten. ‘Sehr gut, sehr gut.’ Meer Duits spreekt hij niet. De tennishal ligt naast het voetbalstadion van Slovan Bratislava. Het meisje van de receptie kijkt me glazig aan als ik naar Mečíř vraag. Dan wijs ik op de grote poster aan de wand, waarop hij figureert als Davis Cup-captain in de verloren finale van 2005. Een glimlach breekt door en ze verwijst me naar de naastgelegen Slovan Tennisclub. Daar vind ik hem.

Hij zit, of beter, hangt diep onderuitgezakt aan een picknicktafel onder een knalgele parasol aan de rand van de gravelvelden. Cowboyhoed, baard van een week, poloshirt, shorts en slippers. Simek had het al gezegd: fysiek zo sterk dat hij op zijn handen de trap op en af kon lopen, brede schouders aan een opvallend lang bovenlijf, korte stevige benen.

Voor me staat niet alleen de Davis Cup-captain van Slowakije, maar ook de president van Tenis Klub Slovan Bratislava. Hij slentert voor me uit naar het fris geschilderde clubhuis, de trap op naar boven naar de bestuurskamer. Dezelfde slenter als hij op de tennisbaan etaleerde. We zetten ons in knalrode fauteuils, Mečíř legt zijn hoofddeksel voor zich op de salontafel, slaat zijn benen over de armleuning en zakt onderuit.’

Lees verder over Mečíř in Achilles 3. Sportverhalen van toen en nu. Redactie: Ad van Liempt & Jan Luitzen. L.J. Veen, 164 pagina’s, € 12,50, ISBN 978-90-204-0943-7.

KOPEN?

Sportboeken · Tennis

permalink | plaats reactie |

Reacties