Zoeken

OK, toegegeven, helemaal een naamgenoot is de Zwitser Armin von Büren niet, maar hij komt wel dicht in de buurt. De inmiddels tachtigjarige Von Büren was professioneel wielrenner van 1948 tot 1962. Hij kwam uit een echt wielergezin, want ook zijn jongere broers Oskar en Emil waren renner.

Succesvol op de baan

Von Büren was een baanwielrenner die zich vooral gespecialiseerd had in het rijden van zesdaagsen. In zijn carrière behaalde hij in totaal dertien zesdaagsenoverwinningen. Hij deed dat niet met de minsten. Zo behaalde Von Büren zeven zeges aan de zijde van de Tourwinnaar van 1951, zijn landgenoot Hugo Koblet. In 1957 zat er een Nederlands tintje aan één van zijn overwinningen. Hij won toen de zesdaagse in zijn geboorteplaats Zürich, samen met onze landgenoot Gerrit Schulte.

Naast zesdaagsen was Von Büren ook bij andere baanwedstrijden succesvol. In 1953 en 1954 won hij samen met Koblet de Europese titel op de ploegkoers, en in 1957 won hij het Europees Criterium Omnium. In 1957 en 1959 werd hij sprintkampioen van Zwitserland.

Op 16 december 1956 reed Van Büren in zijn thuisstad Zürich een nieuw wereldrecord op de één kilometer met vliegende start. Zijn tijd van 1:01,60 werd pas elf jaar later verbeterd door de Belg Patric Sercu. In 1960 was Zürich Von Büren minder goed gezind. Tijdens de zesdaagse kwam hij zwaar ten val. Hij herstelde daar nooit helemaal van, en beëindigde in 1962 voortijdig zijn carrière.

Von Büren reed ook wel op de weg, met name in eigen land. In 1951 en 1953 won hij de Tour du Lac Léman.

Baanwielrenners zijn net dj’s

Er is een parallel tussen de baanwielrenners van toen en de dj’s van nu. Beiden reisden stad en land af om hun kunstje te vertonen. Waar een populaire dj goed betaald wordt om een zaal aan het dansen te krijgen en te houden, verkreeg een baanwielrenner veel geld en status door zich op de baan helemaal leeg te rijden voor de overwinning. Net zoals de dj’s van nu beschikten de baanwielrenners van toen over een sterrenstatus.

In die hoedanigheid toerde onze landgenoot Jaap Eden in 1898 door de Verenigde Staten voor een zak met dollars. Dat dit niet altijd over rozen ging, blijkt uit onderstaande anekdote uit het boek Jaap Eden van Maarten Moll.

‘Bij wedstrijden om het kwartmijlskampioenschap rijdt Eden tegen Major Taylor, ‘de vliegende Neger’, die later wereldkampioen op de sprint werd. Eden wint, maar de jury heeft een andere visie. Zij zien Jaap Eden als vijfde over de meet komen en Major Taylor als eerste. Taylor protesteert bij de scheidsrechters. Niet hij, maar de Hollander is de snelste geweest. Ook deze onzelfzuchtige daad levert Eden niet de eerste plaats op. (..) De jury maakt er, uit de vele verklaringen dat Eden als eerste de streep passeerde, een tweede plaats van. Zijn prijzengeld ziet hij nooit.’

Eden ging uiteindelijk ten onder aan drank- en geldproblemen. Toen hij na het einde van zijn carrière uit de spotlights moest treden ging het mis, kernachtig en met een knipoog vergelijkbaar met de manier waarop de door Thom Hoffman gespeelde DJ Cowboy ten onder ging in de film Naar de klote!

In de tijd dat Armin von Büren successen boekte op de baan, was de glorietijd van het baanwielrennen echter al vervlogen. De Tour de France en het wegwielrennen hadden het koersen op de baan in de schaduw gezet. De dj’s van nu hoeven vooralsnog niet voor iets dergelijks te vrezen. Zij blijven immens populair onveranderd in het middelpunt van de belangstelling staan.