Zoeken

19 september 2004. Een potje nazomeravondvoetbal in Noorwegen. De competitiewedstrijd Stabaek IF – Frederikstad FK. Uitslag 1 – 1. Met een goeie Nederlandse vriend, die vanwege de liefde in Noorwegen terecht is gekomen, zat ik die avond op de tribune van het bescheiden Nadderud stadion (mét atletiekbaan) in Bekkestua.

Stabaek IF, bijgenaamd ‘de Blauwen’, is de club van de Baerum kommune. Een verzameling voorstadjes van Oslo, zeg maar dorpen, waar net als de plaats Stabekk ook Bekkestua deel van uit maakt. Het zijn de heuvelachtige suburbs, waar over het algemeen niet de minst bedeelde Noren wonen.

Op dat moment was de thuisclub bepaald geen hoogvlieger in de Noorse eredivisie. Niveau Helmond Sport was de indruk. Behalve de wedstrijd herinneren we ons de laagstaande zon, die maar niet achter de tribune aan de overzijde van het veld wilde verdwijnen. Verder veel Noorse gemoedelijkheid. Op de hoofdtribune zaten de blauwe en wit-rode supporters gewoon door elkaar.

Alleen de fanatiekere aanhang van Frederikstad had een eigen vak. Duidelijk de beste speler van Stabaek, ondanks een wat mindere tweede helft, was een middenvelder met rugnummer 8. Naderhand bleek dit Martin Andresen te zijn, die toen net was teruggekeerd van een Engels avontuur bij Blackburn Rovers. Andresen is inmiddels speler/coach bij Vålerenga in Oslo.

Hij debuteerde in 2001 als international voor Noorwegen (41 caps). Onlangs tegen Nederland ontbrak hij vanwege een blessure. Stabaek zou in 2004 degraderen naar de Noorse variant van de Nederlandse Jupiler League. De bescheiden club, opgericht in 1912, was meestal toch al terug te vinden in de lagere regionen van het Noorse voetbal. De bekerwinst in 1998 was een hoogtepunt in de clubgeschiedenis, net als de derde plaats in de Tippeligaen datzelfde jaar.

Maar kijk eens aan: aan de hand van de Zweedse trainer Janne Jönsson, die de club eerder al had teruggebracht naar de hoogste afdeling, werd datzelfde Stabaek anderhalve week geleden zomaar landskampioen van Noorwegen:

Hoog tijd dus om eens bij een Noorse voetballiefhebber te informeren naar het geheim achter de metamorfose van Stabaek.

“Of er een geheim is zou ik niet weten”, horen we van Tommy Maurud, zelf supporter van middenmoter Lyn Oslo. “Maar helemaal een verrassing is de landstitel niet, want vorig jaar werden ze al tweede in de competitie. Het afgelopen seizoen was Stabaek verreweg de best voetballende ploeg die we in het Ullevaal stadion (waar Lyn Oslo zijn thuiswedstrijden speelt, RvdB) aan het werk hebben gezien.”

Over de trainer: “Jönsson zit al drie jaar bij Stabaek. In Noorwegen is dat zo ongeveer een record. Hij is een uitstekende teambuilder die voor weinig geld verschillende goeie spelers heeft aangetrokken. Zoals de Zweedse topscorer Daniel Nannskog, de Braziliaan Alanzinho die een vrije rol heeft, en de IJslandse spits Pall Gunnarsson. Ze hebben een paar goede defensieve middenvelders die er voor zorgen dat creatieve spelers als Alanzinho voorin hun gang kunnen gaan. Veel Noren willen dat Jönsson de nieuwe bondscoach wordt.”

Het klinkt een beetje als het succes van FC Groningen. Een goed aankoopbeleid en een kundige trainer die een aantal jaar op zijn plek kan blijven zitten. Aardig om te weten is dat Stabaek één van de laagste begrotingen heeft van de Noorse eredivisie. Een traditionele topclub als Rosenborg uit Trondheim heeft bijna vier keer zoveel te besteden. Van een ‘gekocht kampioenschap’ lijkt dus geen sprake.

In de voorronde van de UEFA Cup werd Stabaek kort geleden nipt verslagen door het Franse Stade Rennes, de club die vervolgens door FC Twente werd uitgeschakeld in de eerste ronde. Komend seizoen mag de ploeg zich in een nieuw stadion proberen te plaatsen voor de Champions League.

In de plaats Fornebu, dat ook deel uitmaakt van de Baerum kommune, verreist op dit moment een gloednieuwe arena waar meer dan 15.000 toeschouwers een plaatsje kunnen vinden. De eerste landstitel van Stabaek IF lijkt dus ook nog eens bijzonder goed getimed.

Voetbal

permalink | ga naar reacties |