Zoeken

In 2002 was Jochem Uytdehaage de eerste die de magische grens van dertien minuten doorbrak op de langste schaatsafstand. Tijdens zijn gouden Olympische race kwam hij in Salt Lake City tot een tijd van 12.58,92. Drie en een half jaar lang bleef Uytdehaage de enige schaatser die deze grens slechtte. Tot 4 december 2005. Op deze dag doken maar liefst vier schaatsers onder de dertien minutengrens, op een laaglandbaan nota bene!

Pre-Olympische adrenaline

Eind 2005 stond alles al in het teken van de aanstaande Spelen in Turijn. Tijdens de wereldbekerwedstrijden in Heerenveen probeerden de schaatsers elkaar al een tik uit te delen met het oog op die Spelen. Dit leidde er toe dat een aantal van de elkaar opjagende schaatsers onder de dertien minuten doken.

De jonge Sven Kramer behoorde nog niet tot dit selecte gezelschap. Ook de latere Olympische kampioen Bob de Jong slaagde er niet in de dertien minutengrens te slechten, iets wat hem trouwens tot op de dag van vandaag nog niet gelukt is. De uitzonderlijke prestatie werd geleverd door twee Noren, een Amerikaan en een Nederlander.

Het baanrecord in Heerenveen stond op 4 december 2005 nog op naam van Gianni Romme, met een tijd van 13.03,40. De eersten die deze tijd aanvielen waren twee pupillen van Peter Mueller. In het Olympische seizoen beleefden deze Noren een opmerkelijke revival. Vol met pre-Olympische adrenaline kwamen Lasse Saetre en Eskil Ervik tot absolute toptijden, wel onder de dertien minuten maar net niet genoeg voor een wereldrecord, 12.59,47 voor Saetre en 12.59,69 voor Ervik.

Amerikaanse slimmigheid

Vervolgens was het de beurt aan de Amerikaan Chad Hedrick. Vlak voor de start gebeurde er iets opmerkelijks. Hedrick haalde een vinger open aan zijn schaats, en de start van zijn race werd uitgesteld om een pleister te plakken. Na afloop bekende Hedrick dat het geen ongelukje was.

“Het ijs was na de dweil nog erg nat. ‘Doe alles wat je kunt om tijd te winnen’ zei Bart [Schouten, zijn coach]. Dat heb ik gedaan, want nat ijs geeft veel weerstand.” Vervolgens schaatste hij een superrace, en dook onder het wereldrecord met een tijd van 12.58,25.

In de laatste rit waren het alleen Carl Verheijen en Sven Kramer die Hedrick nog konden bedreigen. Kramer eindigde net boven de dertien minuten, in een tijd van 13.01,67. Verheijen lag de hele race in de buurt van het schema van Hedrick, en stelde de zege en het wereldrecord veilig in de laatste ronde: 12.57,92. Eindelijk had Verheijen zijn wereldrecord.

Kort ervoor was het op de vijf kilometer nog misgegaan, omdat Kramer op het laatste moment nog terugkwam. “Dat niet weer. Dat Sven twee weken terug nog onderdoor kwam en het record pakte was zó zuur. Dat gevoel wilde ik niet weer hebben. Het gaf me een extra prikkel.”

Lang kon Verheijen niet van zijn record genieten. Nog geen maand later, op de laatste dag van het jaar, schaatste Hedrick in Salt Lake City naar een tijd van 12.55,11. Maar ook Hedrick bleef niet lang houder van de mondiale toptijd. Op 16 maart 2006 kwam het wereldrecord in het bezit van Sven Kramer, om het daarna nooit meer af te staan.
Kramer brak zijn eigen wereldrecord nog twee keer. De prestatie van 4 december werd echter nooit verbeterd of geëvenaard. En dus is Heerenveen de enige baan waar ooit vier schaatsers in één wedstrijd onder de dertien minuten doken.

Schaatsen

permalink | ga naar reacties |