Eindelijk weer trots op Ajax

In de columntwist De Klassieker is het nu de beurt aan Ajacied Menno Pot. Hij is trots. Niet op Nederland, maar op Ajax.

Beste Jurryt,

Nee, ik ga vandaag geen lange neus richting Eindhoven maken omdat we van ze hebben gewonnen, of allerlei denigrerende dingen over PSV roepen. Daarmee zou ik me verlagen tot het niveau Ibrahim Afellay, en daar pas ik voor. En o ja: mocht er voor de aftrap van PSV – Ajax ooit worden stilgestaan bij het overlijden van een geliefde PSV-clubman, dan hoop ik dat het Ajax-vak wél het fatsoen kan opbrengen om een minuut stil te zijn. Als je maar zo weinig supporters op de been krijgt voor Ajax – PSV (één treintje, goed voor een halfvol uitvak), moet je kennelijk een herdenkingsmoment voor een clubicoon van de tegenstander aangrijpen om te laten horen dat je er bent.

Het winterkampioenschap is nog niet vergeven, laat staan de kampioensschaal. Volgende week kunnen we zo verliezen van AZ. Dat elftal sla ik namelijk wat hoger aan dan Ajax: tien procent minder individuele klasse, maar twintig procent beter teamspel.

Wel is het altijd lekker om van een trauma verlost te zijn. Want ja, zeker, ‘PSV thuis’ was een trauma voor ons. In bekerduels en wedstrijden om de Johan Fruitschaal doen we het de laatste jaren goed tegen PSV, en ook in het Philips Stadion zijn we sinds een paar jaar bevrijd van onze moedeloosheid (laatste nederlaag was in oktober 2005), maar PSV in de ArenA... dat was een pijnlijk punt. Niet gewonnen sinds 8 februari 2004. Die dag scoorden we tevens ons laatste thuisdoelpunt tegen ze. Fijn om daarvan verlost te zijn.

Nog fijner is het dat ik eindelijk weer eens trots op mijn club kon zijn. Dat was lang geleden. Ik was trots op het voetbal, trots op de schoonheid van de goals, trots op de teamgeest van het elftal, trots op de sfeer in het stadion.... trots om Ajacied te zijn. Dat soort momenten zijn zeldzaam geweest, de laatste jaren. De club had zo’n moment weer eens nodig. We zijn de hooghartigheid voorbij, neem dat van me aan. Dit voelde goed; niet meer, niet minder.

En daar wilde ik het even bij laten, voor wat Ajax – PSV betreft. Ik wil namelijk nog even twee huishoudelijke mededelingen doen.

Ten eerste! Zou er een kwaliteitssportjournalist zo vriendelijk willen zijn om op te tekenen dat Luis Suárez dit seizoen zes gele kaarten heeft verzameld voor dom gedrag van uiteenlopende aard, maar dat hij slechts één van die kaarten ontving voor een zogeheten fopduik, en dat uitgerekend die kaart bij bestudering van de beelden nogal discutabel bleek te zijn? Ik citeer Iwan Tol in De Pers: “Zoals een ex-roker op een feestje gemakkelijk voor een sigaret zal zwichten, zo kan Suarez het niet laten om over uitgestoken benen te vallen. Met als resultaat dat hij tegen Sparta alweer zijn zesde gele kaart te pakken had. Want schwalbes, dáár moeten we niets van hebben in Nederland.”

En dat is dan een journalist. Fopduiken geteld aan de hand van wedstrijdbeelden? Überhaupt nagezocht waar Suárez zijn zes gele kaarten precies voor gekregen heeft, tot dusver? Ik wed van niet. Journalisten horen geen stukjes op te hangen aan de waan van de dag, maar bij dit soort ingesleten reputaties automatisch te denken: ho even, voor ik met de massa mee ga lullen, ga ik eerst checken of dit eigenlijk wel waar is. Om met een goede vriend van me te spreken: de manier waarop Iwan Tol over Suárez heenviel – dát was pas een schwalbe. Journalistiek met een hele grote A ervoor.

Ten tweede! Zouden de heren Van der Wiel en Vermeer (Emanuelson had het geloof ik al gedaan) zo vriendelijk willen zijn zich vandaag even bij de heer J. Neeskens af te melden voor Nederland B? Hartstikke leuk bedenksel, maar voor die flauwekul moet de firma AFC Ajax beslist geen ledematen van selectiespelers beschikbaar stellen. Dank u.

Mazzel!

Menno

De Klassieker · Voetbal

permalink | ga naar reacties |

Reacties