Zoeken

Wat zegt Keith Harris als er een miljardair bij hem komt die een Engelse voetbalclub wil kopen? Harris doet een greep in de binnenzak van zijn smetteloze blauwe pak. ‘Het eerste dat ik doe’, zegt dealmaker nummer 1 uit de voetballerij, ‘is een denkbeeldig pakje sigaretten uit mijn zak halen en dan zeg ik dat het kopen, bezitten en echt leiden van een voetbalclub nog gevaarlijker is dan roken.’

Maar toch blijven de miljardairs komen. Harris was ooit een arme jongen die fan was van Manchester United; later werd hij topman bij de HSBC Investment Bank. Hij heeft nu al bemiddeld bij vijf overnames in de Premier League.

Zijn opvallendste wapenfeiten zijn dat hij, als voorzitter van de investeringsbank Seymour Pierce, Chelsea heeft bijgestaan toen het zichzelf aan Roman Abramovitsj verkocht, en de in onmin gevallen premier van Thailand, Thaksin Shinawatra, heeft geholpen bij de aanschaf van Manchester City. Nu is hij op zoek naar kopers voor Newcastle en Everton.

Vorige week verscheen Harris op de International Football Arena conference in Zürich om de andere onzichtbare geldschieters te vertellen hoe het er voor staat in het voetbal.

Ik vroeg hem hoe het zat met de hoeveelheid schulden waar de sport door overspoeld is. Lord Triesman, de voorzitter van de F.A., zei in oktober dat de totale schuld van het Engelse voetbal 4 miljard euro was en dat schokte de mensen wel.

‘De getallen die hij heeft gebruikt, kloppen niet helemaal’, zegt Harris; hij schat de schuld ‘maar’ op zo’n kleine 3 miljard euro. (Het zou ook kunnen dat de getallen van Triesman ná die van Harris zijn vastgesteld.) Maar Harris blijft er bij dat zelfs die 3 miljard euro overdreven is. Ongeveer 1,2 miljard euro, zegt hij, bestaat uit rentevrije leningen van de eigenaars aan hun clubs, vooral dan van Abramovitsj aan Chelsea.

‘De echte schuld is dus nog geen 2 miljard euro’, is Harris’ conclusie. En de Premier League-clubs hadden vorig jaar inkomsten rond de 2.6 miljard euro. Het leeuwendeel van die kleine 2 miljard bestaat uit leningen van Arsenal, Manchester United en Liverpool. Over Arsenal en United ligt hij niet wakker – de lening van Arsenal heeft een looptijd van meer dan twintig jaar en United heeft veel inkomsten.

Schuldeisers Liverpool

‘De enige waar ik een beetje mee zit is Liverpool,’ zegt Harris. In januari moet de club een bedrag terugbetalen van tussen de 260 en 455 miljoen euro; afhankelijk van wie je gelooft. Die lening kan nog zes maanden worden verlengd. Maar de schuldeisers, Wachovia en de Royal Bank of Scotland, hebben zelf ook problemen en kunnen hun geld dan best wel eens opeisen.

Harris: ‘Gewoonlijk moet je aandelen verkopen als de bank je niet wil financieren.’ Maar dat kan wel eens lastig worden in de huidige markt, toch? Harris haalt uitgebreid zijn schouders op: ‘Nou, je moet wel een dappere bank zijn om…’ Hij maakt zijn zin niet af, maar het is duidelijk dat niet veel banken het aan zouden durven om FC Liverpool ten onder te laten gaan. Een insider, die direct contact met de eigenaren heeft, zei vorige week nog dat de schuld van Liverpool ‘te overzien’ was.

Hoe zit het met de clubs die hij probeert te verkopen? De kredietcrisis zorgt er voor dat de Russen geen geld naar het buitenland willen brengen; zelfs het Midden-Oosten is door de crisis geraakt. Toch beweert Harris dat twee ‘rijke beleggingsfondsen’ geïnteresseerd zijn in Newcastle United. ‘Ze komen niet uit het Midden- Oosten. Er zitten eersteklas mensen achter.’

Het lukt alleen nog niet om een koper voor Everton te vinden. Harris moet toegeven: ‘De bevolkingssamenstelling van Liverpool is niet zo aantrekkelijk. Het is geen rijke stad. En ze moeten die ook nog delen met een andere club.’

Een divisie lager, in het Championship, zijn de clubs nog minder populair. ‘Ze maken bijna allemaal verlies – op de inkomsten, niet alleen in de boeken. Het is in deze wereld niet eenvoudig om voor zulke zaken geld bij elkaar te krijgen.’

Privédetectivebureau

Terugkijkend op de deal met Manchester City. Had Harris zo’n man nou wel moeten helpen om de club te kopen? De vroegere premier van Thailand is net tijdens zijn afwezigheid veroordeeld tot twee jaar gevangenisstraf wegens een landtransactie die zijn vrouw had afgesloten.

Harris moet toegeven dat hij ‘bij nader inzien’ misschien tot een andere conclusie was gekomen. Maar hij zegt dat hij een privédetectivebureau had gehuurd om onderzoek naar Thaksin te doen; zij rapporteerden dat de beschuldigingen tegen hem niet bewezen waren en bovendien afkomstig van het leger dat hem had afgezet. ‘De generaals hadden een enorme hekel aan hem. Ik dacht dat ik aan de kant van de underdog stond.’ Maar hij moet ook toegeven dat ‘er waarschijnlijk een verandering zal komen in de manier waarop de Premier League tegen deze dingen aankijkt.’

Dus wie wil er nog eigenaar zijn van een voetbalclub en waarom wil Mike Ashley Newcastle zo graag verkopen? Harris zegt hierover: ‘Laten we het zeggen zoals het is; als je veel geld hebt verdiend, wil je er ook van genieten. En als de massa, die eerst vóór je was, zich dan tegen je keert….’

Hij maakt zijn zin weer niet af en vertelt hoe hij bij de eerste thuiswedstrijd van het seizoen 1999/2000 op Old Trafford naast Martin Edwards, de voorzitter van Manchester United, zat. Voor de aftrap werden de drie bekers die United het seizoen daarvoor gewonnen had, rondgedragen. Toen maakte het team Sheffield Wednesday met 4-0 in. Het zag er allemaal goed uit. Maar toch, zo herinnert Harris zich, ‘riep de massa in spreekkoor verwensingen aan het adres van Martin Edwards. Waarom zou iemand zoiets willen?’

Kopen de mensen een voetbalclub om te laten zien hoeveel geld ze hebben of als investeerobject? Harris stelt een tegenvraag, ‘Halen de eigenaars hun geld eruit? We hebben de afgelopen tien jaar twee dingen kunnen aantonen: één, de clubs zouden zich zelf moeten kunnen bedruipen.’ Als de eigenaar de aankoopsom heeft betaald, zou hij er niet nog meer geld in hoeven te stoppen.

‘En twee, je mag verwachten dat je zo’n zeven tot tien procent per jaar verdient als je kijkt naar de waardestijging, genomen over tien jaar.’ Harris claimt niet dat de clubs winst maken, maar dat de eigenaren ze meestal met winst weer verkopen. Hij wijst naar de gebouwen van Zürich die door het raam te zien zijn: ‘Je kunt het vergelijken met het kopen van je huis; als je dat na tien jaar weer verkoopt is het in waarde verdubbeld.’ Hoewel… misschien is de huizenmarkt niet meer de beste vergelijking om als geruststellend voorbeeld te gebruiken.

Voetbal

permalink | ga naar reacties |