PSV liet de wereldcup uit handen vallen

Deze week begint het WK voor clubteams in Japan, maar het is ook exact twintig jaar geleden dat PSV de kans miste op eeuwige mondiale roem. De ploeg van Guus Hiddink liet vrij knullig het wereldgoud een paar keer uit haar handen vallen op een zonnige dag in Tokyo en uiteindelijk raapte Nacional de hoofdprijs maar op. Een reconstructie.

Wim zag de waarde van de worldcup wel in...

Heeft PSV toen definitief de kans gemist om voor altijd in een adem te worden genoemd met Ajax en Feyenoord? Dat is een vraag die onbeantwoord zal blijven, maar PSV had zichzelf een enorme status kunnen geven door gewoon wel de wereldcup te winnen. De club en de ploeg hadden echter pas na de verloren finale door hoeveel impact die ene wedstrijd in Japan had op de rest van de wereld. De club wilde vooral de naam van de sponsor uitdragen, terwijl de ploeg vooral bezig was met een bizarre ervaring ver van huis.

Van de herinneringen aan de trip naar Japan staan er een paar scherp op mijn netvlies. Tijdens een tussenstop in Anchorage (er werd toen nog helemaal niet rechtstreeks naar Japan gevlogen, omdat het Sovjetluchtruim niet vrij was, en dus een omweg over de Noordpool werd gevolgd) zag Romario voor het eerst in zijn leven sneeuw.

De Braziliaan weigerde uit het vliegtuig te stappen. Hij wilde liever slapen en zich op die manier voorbereiden op de wedstrijd. Het Japanse cabinepersoneel was onverbiddelijk, ook Romario moest eruit. Vandaag zouden ze niets liever dan met hem op de foto willen, maar toen was de voetballer nog een ster in wording.

Het was buiten –20 graden en zijn ploeggenoten verschansten zich aan de bar. Ze waren meer bezig met een schoolreisje vol kattenkwaad en leerden Romario vieze Nederlandse woorden. De Braziliaan was vooral onder de indruk van een opgezette ijsbeer in de hal. Een vliegreis van bijna 24 uur was natuurlijk niet de ideale voorbereiding voor een sportploeg.

Weinig spelers slaagden erin om de jetlag te overwinnen. Daarbij had de sponsor geregeld dat er nog officiële bezoekjes waren, waardoor de spelers al helemaal niet in het juiste ritme konden komen. Eigenlijk wist alleen Wim Kieft vanwege zijn ervaringen in Italië hoeveel aanzien dit duel in de wereld had. Hij slaagde er nauwelijks in om zijn ploeggenoten ervan te overtuigen.

Op de terugreis baalde hij vooral omdat hij wist dat hij een unieke kans had gemist. ‘Er was helemaal geen sfeer in het stadion, maar als prof moet je zo’n wedstrijd altijd winnen. Toen ik die jongens met de beker een ereronde zag lopen, wist ik meteen dat we heel stom waren geweest om de wedstrijd niet voor vol aan te zien.’ Sören Lerby kon zich jaren later wel voor zijn hoofd slaan, maar op die dag vond hij de hele wereldcup maar niks. Pas toen hij een grote foto van zichzelf bij een tussenstop in Kopenhagen op de voorpagina van een plaatselijke krant zag staan, wist hij dat die ‘onzinwedstrijd’ wel in de hele wereld was gevolgd.

Hoe dicht was PSV niet bij de wereldcup? Heel dicht, wel twee keer had PSV die mooie beker eigenlijk al in handen. ‘Een wedstrijd om een hartaanval van te krijgen,’ kopte La Gazzetta dello Sport de volgende dag. Maar in Nederland leek die wedstrijd geruisloos voorbij te gaan, omdat hij diep in de nacht werd gespeeld. De NOS zond hem zelfs met een paar uur vertraging uit, want wie zou er ’s nachts voor opstaan?

De tegenstander was Nacional uit Montevideo. Een club die weinig bekendheid genoot in ons land ook al had het al twee keer de wereldcup gewonnen. De finale in Tokyo werd in Nederland afgedaan als een commercieel gedrocht, maar dat vond Philips nog wel interessant. De club wilde in het land van de elektronica graag als ‘Philips SV’ spelen en daarom nam voorzitter Ruts hoogstpersoonlijk roodwitte vlaggen mee om uit te delen aan Japanners, waarop alleen Philips stond in het PSV-logo.

Trainer Guus Hiddink had een paar videobeelden van Nacional gezien, maar wist weinig van de tegenstander. Hij zag het duel vooral als een ontdekkingsreis voor zijn ploeg, die onder onbekende omstandigheden haar ware gezicht moest tonen. ‘Ik neem aan dat we individueel toch sterker zijn. Het is een goede test voor mijn ploeg om te weten waar we nu staan.’ De wereldcup stond nog in de schaduw van de Europa Cup en daarbij had PSV regerend wereldkampioen Porto net met 5-0 afgedroogd. De beker zou even opgehaald worden.

Dat in Tokyo maar twee keer in acht duels een Europese ploeg had gewonnen (en ook nog telkens met een verlenging of zelfs strafschoppen) was voor PSV geen reden voor twijfel. En dus begon PSV op een zonnige dag in de Japanse hoofdstad aan een historische klus. Met de EK-sterren Van Breukelen, Koeman, Van Aerle, Vanenburg en Kieft, met de olympische held Romario en natuurlijk ook met internationaal bekende spelers als Gerets en Lerby. Het elftal werd gecompleteerd door Adick Koot en Jules Ellerman. Kortom, een elftal dat een wereldtitel waardig is.

Nacional begon scherper voor 62.000 toeschouwers, die voor een monotoon geluid zorgden, en nam snel de leiding. Bij een hoekschop in de achtste minuut ging Van Breukelen in de fout en bij de tweede paal kopte Ostolaza raak. Een paar minuten later verzuimde Hugo de Leon om de wedstrijd in het slot te gooien, maar daarna ontwaakte PSV en begon het de wedstrijd naar zijn hand te zetten.

Hiddink nam risico’s en koos na rust voor een 4-2-4-opstelling. Een kwartier voor het einde maakte Romario met een kopbal gelijk uit een verre ingooi van Gerets (een van de attracties voor de Japanse toeschouwers). Vanaf dat moment was PSV de bovenliggende partij. Nacional bleef met kunst- en vliegwerk overeind, totdat het een dubieuze strafschop kreeg voor een val van invaller Gillhaus. Ronald Koeman zorgde beheerst voor een voorsprong in de 110e minuut. PSV leek nu zeker van de wereldcup. Het was een kwestie van de wedstrijd uit spelen.

Maar toen gebeurde het. In de laatste minuut kreeg Nacional een corner cadeau. Even was de concentratie zoek bij PSV en uit de indraaiende hoekschop kon Ostolaza de bal weer in het doel koppen, omdat Van Breukelen de bal verkeerd beoordeelde. Het was weer gelijk en strafschoppen zouden voor de beslissing zorgen.

Die serie is eigenlijk onvergetelijk en vooral bizar. Zelfs neutrale toeschouwers konden nauwelijks bevatten wat er gebeurde. Koeman opende de serie met een strak schot, maar daarna miste Kieft met een rollertje. Vervolgens faalden maar liefst twee spelers van Nacional en brachten Gillhaus en Romario PSV aan de leiding. Toen de Braziliaan scoorde begon hij zijn tegenstanders al uit te dagen. Hij kreeg een vermaning van de scheidsrechter, nota bene een werknemer van Philips in Colombia.

Het matchpoint moest worden benut door Sören Lerby, maar de Deen kogelde de bal tegen de lat. Eigenlijk spatte hier de mondiale droom definitief uiteen. Hugo de Leon, de bebaarde aanvoerder, bracht de stand in evenwicht. Nacional pakte de titel nadat Eric Gerets en Berry van Aerle ook misten. Pas bij de 20e penalty besliste rechtsback Tony Gomez deze finale. Heel Montevideo ging de straat op, maar toen moesten de meeste mensen in Eindhoven nog wakker moeten worden om naar de uitgestelde uitzending te kijken.

Hier de beelden:

Op de lange terugreis zei Hiddink eerlijk, dat zijn ploeg een enorme kans had laten liggen. Tien jaar later zou de coach de wereldcup wel pakken met Real Madrid. Toen was hij wel overtuigd van het belang van de wereldcup. ‘Je kunt hem toch maar beter winnen, want de terugreis na een nederlaag duurt heel lang,’ zei hij bij die gelegenheid.

Voetbal

permalink | ga naar reacties |

Reacties