Verdwenen koersen: het Kampioenschap van Zürich (deel 1)

Op het omvangrijke kerkhof van ter ziele gegane wielerkoersen vinden we ook het Kampioenschap van Zürich (1914-2006). In 1934 kreeg de jury hulp van de renners bij het vaststellen van de uitslag. De voorlopig laatste editie werd gewonnen door Samuel Sanchez, de huidige Olympische wegkampioen.

Financiële problemen bij de organisatoren zijn er de oorzaak van dat het Kampioenschap van Zürich in 2006 voor het laatst verreden werd. In ieder geval voorlopig. Dat is jammer, want het Meisterschaft von Zürich - de Zwitsers hebben het zelf liever over Züri-Metzgete wat zoveel als ‘slachtpartij’ betekent - is een echte klassieker. De wedstrijd telde al jaren mee voor de Wereldbeker en later de Pro Tour, en daarvoor ook al voor het prestigieuze jaarklassement Super Prestige Pernod. 

In 1988 verhuisde de wedstrijd van het voorjaar naar de nazomer. In 2005 en 2006 werd de koers in het najaar verreden, en dat leverde vanwege de abominabele weersomstandigheden inderdaad twee keer een soort van slagersbal op. Uitblinker in de boeiende en voorlopig laatste uitvoering was Fabian Cancellara, die in eigen land dezelfde rol vertolkte als in de laatste Ronde van Frankrijk. De rol van helper. Maar dan wel een zeer luxe helper, met een motor als van een Ferrari. 

Thuisrijder Cancellara bracht in de stromende regen zijn CSC-ploegmaat Stuart O’Grady terug bij een select kopgroepje. De sterke sprinter O’Grady moest de rol lossen op de lastige hellingen zoals die van de Pfannenstiel, maar met hulp van de krachtmens Cancellara kon de Australiër toch weer opnieuw aansluiten. Alleen ging op datzelfde moment één vogel vliegen, de latere Olympische wegkampioen Samuel Sanchez. 

Samuel Sanchez won dan ook solo. Een half minuutje later was O’Grady inderdaad de snelste van de achtervolgers. Cancellara zelf werd nog vijfde, achter het altijd en overal aanwezige tweetal Davide Rebellin en Michael Boogerd. De veteraan Cristian Moreni van Cofidis werd zesde. Deze Italiaan werd in de Tour van 2007 heel even héél erg belangrijk gevonden omdat hij werd betrapt op het gebruik van testosteron. Inmiddels is hij alweer door iedereen vergeten. 

Het Kampioenschap van Zürich dateert al van 1914, uit de tijd dat de meeste wielrenners nog een snor droegen. Daarmee is deze klassieker veel ouder dan bijvoorbeeld de Omloop Het Volk, Gent - Wevelgem of de Waalse Pijl. In het hetzelfde jaar dat de verschrikkelijke Eerste Wereldoorlog begon, waarin ook wielerkampioenen als Lucien Petit-Breton, Octave Lapize en François Faber de dood in werden gejaagd, won ene Henri Rheinwald in Zürich de eerste editie voor profs. 

De eerste jaren was de wedstrijd vooral een Zwitserse aangelegenheid. Zoals de meeste klassiekers in die jaren nog vooral nationale aangelegenheden waren, uitzonderingen natuurlijk daargelaten. Een van die uitzonderingen was Heiri Suter. Hij was de bekendste van een handvol fietsende broers uit Zwitserland. Deze Suter won in 1923 als eerste buitenlander de Ronde van Vlaanderen, en verder onder meer Parijs - Roubaix, Bordeaux - Parijs en Parijs - Tours. In eigen land was hij zes keer de sterkste in het Kampioenschap van Zürich. 

In ‘De Wielerklassiekers tot 2000’ van Fer Schroeders is een aardige anekdote opgetekend uit 1934. Dat jaar werd er volgens de overlevering op de Zwitserse wegen verschrikkelijk hard gereden. De juryleden waren dan ook nog niet geïnstalleerd toen een kopgroep van vijf renners over de finish stoof. 

Navraag van de jury bij de koplopers leerde dat de bekende Zwitserse renner Paul Egli - hij was vaak goed op het WK - waarschijnlijk net voor zijn concurrent August ‘Güsti’ Erne over de finish was gekomen. Naar aanleiding van de getuigenverklaringen van de renners zelf werd vervolgens keurig de uitslag opgemaakt: 1. Paul Egli 2. August Erne 3. Alfred Bula 4. Alfred Malmesi en 5. Walter Blattmann.

Wielrennen

permalink | ga naar reacties |

Reacties