Vegetariërs in het wielerpeloton

Acteur Noah Valentyn werd onlangs uitgeroepen tot Nederlands Meest Sexy Vegetariër. Wielrenner Maarten Tjallingii kreeg een eervolle vermelding. Over vegetariërs in het wielerpeloton.

‘Sexy vegetariër’ Maarten Tjallingii (31) - in het dagelijks leven een nuchtere Fries - fietst tegenwoordig voor Rabobank. In het verleden reed hij behalve voor Skil - Shimano en Silence - Lotto ook voor het zeer internationale Marco Polo Team, waarin renners uit Afrika en Azië een kans krijgen. Tjallingii zegevierde in 2006 in de Ronde van België, maar hij won ook belangrijke wedstrijden in China en Burkina Faso. 

Toen een wielerblad hem eens vroeg naar zijn wens voor de wereld dacht hij aan een ‘schone en eerlijke wereld waarin iedereen tot zijn recht komt’. Dat de renner opgroeide in Mozambique zal hier ongetwijfeld mee te maken hebben. 

Afgelopen zomer vertelde de voormalige mountainbiker in het avondprogramma van Mart Smeets dat hij vegetariër is. Een levenswijze die hij van zijn ouders had meegekregen, maar in de conservatieve wielerwereld een zeldzaamheid is. 

Biefstuk 

Wielrenners zijn vleeseters. Biefstukken als ontbijt werden tot na het tijdperk van de zwart-wit televisie als onmisbaar gezien voor de wielrennende medemens. Een kleine digitale zoektocht naar andere vegetariërs in het wielerpeloton, levert naast geblader in het papieren archief en in het geheugen dan ook maar een paar namen op. 

De bekendste profrenner die er een vegetarische levenswijze op na hield was de Schotse klimmer Robert Millar. Ook Urs Zimmermann, een rustige en filosofisch ingestelde Zwitser, zou in ieder geval een gedeelte van zijn loopbaan geen vlees gegeten hebben. Of dit ook het geval was in zijn topjaar 1986, toen hij in de schaduw van het grote duel Lemond - Hinault derde werd in de Tour, is me niet bekend. 

Verder vinden we nog de namen van de Amerikaan Jonathan Boyer, de Australiër Alan Peiper, de Engelsman Sean Yates (dit wordt op een andere plek tegengesproken) en de Amerikaanse veldrijdster Christine Vardaros. Boyer stond bekend als een nieuwlichter. In het begin van de jaren tachtig nam hij een Zuid-Koreaanse acupuncturiste mee naar de Ronde van Frankrijk, wat voor enige opschudding zorgde in het peloton. 

Wat direct opvalt is het hoge percentage Engelstalige renners. Lees: renners afkomstig uit niet-traditionele wielerlanden. 

Vegetarische belofte 

Natuurlijk was er tussen 1998 en 2001 het ook nog het Linda McCartney Racing Team. De onbekende Britse coureur Julian Clark maakte Linda McCartney enthousiast voor het sponsoren van een wielerploeg. Kort na de ondertekening van het sponsorcontract overleed de vrouw van ex-Beatle Paul - en tevens naamgeefster van haar eigen vegetarisch-biologische voedingsproducten - aan de gevolgen van borstkanker. 

De gehele ploeg van ploegleider Sean Yates deed de belofte om ook buiten de koers geen vlees te eten. Hoogtepunt in de korte historie van het Team On The Run was de verrassende etappezege van de onbekende Aussie David McKenzie in de Giro van 2000. De volgende lente was het geld op en ging de stekker eruit. Het beoogde doel, een Tourstart voor het Team Linda McCartney, werd nooit gehaald. 

Mart Smeets vroeg zich in die tijd af of Pascal Richard, de Olympische Wegkampioen van Atlanta, al na de eerste Giro-etappe naar huis was vertrokken om een lamsboutje te eten. Weinig volgers geloofden dat de spierbonk Richard zich aan zijn vegetarische belofte zou houden. ‘Het zal niet het eerste leugentje in de wielerwereld zijn’, voegde Smeets er fijntjes aan toe. 

Kannibaal 

Is het mogelijk om als vegetariër topsport te bedrijven? Maarten Tjallingii bewijst van wel, maar hij is geen potentiële Tourwinnaar. Toen podiumkandidaat Robert Millar in de laatste Tourweek van 1986 compleet door het ijs zakte werd dat door critici gekoppeld aan zijn vegetarische levenswijze. Hij kreeg steun uit onverwachte hoek. Van alleseter Eddy Merckx. 

In een interview met de Belgische journalist Ronny de Schepper zei Merckx destijds: “Rood vlees heb ik afgeschaft … niet om medische redenen, maar gewoon omdat men mij in Amerika heeft verteld dat ik me op die manier veel beter zou voelen. En dat klopt. 

Maar nu wat Millar betreft, ik weet het niet. Dat men om sterk te zijn veel vlees moet eten, dat is alleszins al lang een fabeltje gebleken. Er is andere voeding die even sterk is en op de koop toe misschien beter verteerbaar.” Aldus de Kannibaal, die zelf in zijn gloriejaren zijn concurrenten bij het ontbijt at.

Wielrennen

permalink | ga naar reacties |

Reacties