De dochter van sportjournalist Leo Lauer

Panda Gielen is kleindochter van sportjournalist en vergeten sportheld Leo Lauer, die in 1931 door een motorongeluk om het leven kwam. Dankzij Sportgeschiedenis.nl weet ze nu eindelijk hoe hij eruit zag.

Leo Lauer zelf

De rubriek Vergeten Sporthelden van deze site levert regelmatig reacties op van familieleden van de beschreven persoon. Dat geldt ook voor het verhaal over Leo Lauer, die in 1907 de Revue der Sporten begon, het eerste geïllustreerde sporttijdschrift van Nederland.

Het werd gelezen door kunstenares en astrologe Panda Gielen. Haar moeder was buitenechtelijk kind van Lauer en een steenrijke Amsterdamse dame, die niets wilde weten van zowel Lauer als haar dochter. Lauer heeft zijn herinneringen hieraan in 1922 vastgelegd in het boek De oogen, die lachen. Het leven van Bob Lol, uit zijn nagelaten snippers tot boek verwerkt. Het is een triest verhaal, dat Gielen op haar site heeft geplaatst:.

‘In de De oogen, die lachen beschreef grootvader hoe hij moest bedelen om zijn dochtertje te mogen zien. Al was het maar voor één keertje. Dat ene keertje is hem uiteindelijk gegund. Al is hij bij die gelegenheid niet verder dan het portaal van grootmoeders huis gekomen.

'Dat was eens maar nooit weer' was haar driest besluit en een dag later liet ze haar zes weken oude lastpost achter bij een wildvreemde boerenfamilie. Hier zou mijn moeder tot haar vijftiende blijven. Doodsbenauwd voor de deftige mevrouw uit de stad die eens per jaar langskwam om, te mooie, cadeautjes te brengen.’

Liever dood

Gielen was tien jaar oud toen ze voor het de eerste keer hoorde van Leo Lauer. ‘Vader vertelde hoe hij was gestorven. In Zandvoort -waar hij aan zee woonde - was zijn motor door een auto geschept. Toen hij in het ziekenhuis bijkwam en hoorde dat zijn been moest worden geamputeerd heeft hij eigenhandig het verband afgerukt. Hij bloedde liever dood dan als een gehandicapte verder te moeten leven.

Zijn overlijden heeft indertijd alle kranten gehaald. Zevenenveertig jaar is hij geworden. Toen ik de geschiedenis hoorde begreep ik dat ik iets heel bijzonders leerde over de vrijheid van zelfbeschikking. Gruwelijk, maar groots! Zo vrij wilde ik ook worden.

De eerste berichten over Lauer. Hij bleek er dus toch niet zo goed vanaf te zijn gekomen

Ik heb toen een paar rozen geplukt en ben meteen, in mijn korte broekje, op mijn fietsje gesprongen. Zandvoort is slechts een paar kilometer van Aerdenhout vandaan waar wij indertijd woonden. Op de begraafplaats ben ik in het wilde weg wat gaan zoeken. Opeens stond er een verzorger naast me. Toen duidelijk werd wat ik zocht zuchtte hij: “Wat jammer! Er kwam nooit iemand en daarom hebben we het graf nog geen half jaar geleden geruimd.”

Een vergeten fortuin

Alhoewel Lauer het niet lukte contact te krijgen met zijn dochter heeft hij wel geld voor haar opzij gezet, om financieel voor haar te zorgen. Maar ook dit verhaal loopt droevig af: ‘Hij zette op een Zwitserse bankrekening een groeiend kapitaaltje vast om daarmee de toekomst van zijn dochtertje te verzekeren. Dat geld moet inmiddels een fortuin waard zijn, want het staat er nog. Niemand weet waar en hoe. Typisch iets voor grootmoeder om het enige reçuutje kwijt te raken!’

Met andere woorden: wie dat reçuutje vindt, is rijk.

Pas afgelopen zomer ontdekte Gielen dat haar grootvader een beroemd sportjournalist was. Sterker: toen ze het artikel op deze site las, zag ze voor de eerste keer een foto van Lauer! ‘Ik zal je vertellen dat het een schok was om opeens in mijn eigen gezicht te kijken. Dezelfde donkerbruine ogen, bouw van het gezicht en van datzelfde donkere haar.’

En nu is haar nieuwsgierigheid alleen maar toegenomen: ‘Misschien is er uiteindelijk toch een lieve vrouw en schattig dochtertje in zijn leven gekomen? Wat zou dat heerlijk zijn geweest. Hoogstwaarschijnlijk zal ik nooit de antwoorden te weten komen. Ach, dat zal echt geen gat in mijn hart slaan. Ik koester datgene wat ik nu weet. Maar toch, mocht er iemand zijn die meer weet, of het boek De oogen, die lachen ergens heeft liggen, hoor ik dat dolgraag.’

Sportjournalistiek · Vergeten sporthelden

permalink | plaats reactie |

Reacties