Zoeken

We pakken er de Seizoengids van 1999 eens bij. Daarin lezen we in het voorwoord dat de professionele wielerteams, verenigd in de AIGCP, zich zouden gaan onderwerpen aan een ethische code. Ze beloofden onder meer ‘hun renners elk jaar voorafgaand aan het seizoen medisch te keuren en vervolgens periodiek te controleren. Ten slotte onderschrijven zij het heilige doel: bestrijding van doping in al haar verschijningsvormen.’

Manolo Saiz was behalve ploegleider bij Once ook voorzitter van die AIGCP. De volledige Once-ploeg was in de hete zomer van 1998 uit de Tour gestapt als protest tegen het optreden van de Franse justitie. Zo werden de renners van TVM kort na een loodzware bergetappe zonder douche of massage als criminelen afgevoerd, omdat de Franse douane in maart Epo had gevonden in een auto van de ploeg. Once zou in 1999 de wedstrijden in Frankrijk nog enige tijd blijven boycotten.

Bij bepaalde acties van de Franse justitie mogen zeker kritische vragen worden gesteld. Net als bij het plotselinge morele besef van de wielerploegen in die dagen trouwens. De ervaren wielervolgers zullen in ieder geval niet van verbazing van hun stoel zijn gevallen toen Manolo Saiz in 2006 betrokken bleek bij de ‘zaak Fuentes’.

Boogerd en Armstrong

Op sportief gebied viel de transfer van Michele Bartoli op. De lijstaanvoerder van de UCI-ranking verruilde na een zeer succesvol seizoen het kleinere Asics voor het grote Mapei van Patrick Lefevere. De Italiaan deed dat samen met zijn jongere landgenoot Paolo Bettini, die later de carrière van zijn kopman nog zou overtreffen. Bartoli zelf liep in mei een kniebreuk op in de Ronde van Duitsland, zodat hij lang aan de kant moest blijven.

Michael Boogerd stond begin 1999 vijfde in de UCI-ranking, één plaats achter Tourwinnaar Marco Pantani. Ondanks een teleurstellende Ronde van Frankrijk zou het voor Boogerd een bijzonder goed seizoen worden. Hij won onder meer Parijs - Nice en de Amstel Gold Race. Ook werd hij tweede in Luik - Bastenaken - Luik, na een gedenkwaardig duel met Frank Vandenbroucke op de Côte de Saint Nicolas.

Lance Armstrong had in 1998 bij US Postal een sterke come-back gemaakt na zijn ernstige ziekte. Zo werd hij vierde op het WK in Valkenburg en in de Vuelta. Bij hetzelfde US Postal debuteerde Johan Bruyneel in 1999 als ploegleider van de Amerikaan. In de seizoengids lezen we dat Armstrong ‘in ieder geval zijn opwachting wil maken in de Tour de France, die hij in 1996 voor het laatst reed.’ Inmiddels is wel bekend hoe dat afliep.

Fair Play

Veteraan Rolf Järmann reed dat jaar voor het bescheiden Post Swiss. Hij zou later getuigen over zijn eigen Epo-gebruik in die dagen. De Zwitser zelf over het ‘morele offensief’ van tien jaar geleden:

“Tot aan de Tour van 1998 gold het als fair-play om doping te gebruiken, omdat iedereen dat deed. Maar pas in het voorjaar daarna was er weer sprake van werkelijke fair-play. Ik ben er van overtuigd dat bij de seizoenstart van 1999 bijna honderd procent van de profs zuiver reed … Spoedig kwam er echter weer twijfel. Waarom rijdt deze of gene plotseling zo sterk?”

Drie hoofdrolspelers in het Festina-schandaal zouden in juli weer keurig in de top tien van de Tour eindigen. Alex Zülle (tweede) en Laurent Dufaux (vierde) hadden er een relatief korte schorsing opzitten nadat ze het gebruik van Epo hadden toegegeven. Richard Virenque (achtste) ontkende op dat moment nog hardnekkig elke betrokkenheid en werd niet geschorst. In het vroege voorjaar had stofzuigerfabrikant Franco Polti nog uitgebreid staan pronken met zijn Franse aanwinst.

Schoon

Ook spijtoptant Jörg Jaksche gaf in 2007 in Der Spiegel veelvuldig gebruik van Epo toe. In tegenstelling tot Järmann wees Jaksche ondanks de naam van het blad vooral met de beschuldigende vinger naar anderen. Interessanter dan alle beschuldigingen zijn daarom zijn uitspraken over zijn eigen Tour van 1999. Deze zou Jaksche in dienst van Telekom wel ‘schoon’ hebben gereden.

Als de Duitser de waarheid sprak geeft dat mogelijk een aardig beeld van de verhoudingen in het peloton. Jaksche - in het eindklassement van de Tour meestal goed voor een klassering tussen de vijftiende en de dertigste plaats - werd dat jaar tachtigste.