Zoeken

De naam Viola zal bij veel voetballiefhebbers niet gelijk een belletje doen rinkelen. De aanvaller speelde voor een groot aantal Braziliaanse clubs. Twee korte periodes was hij actief in Europa. In het seizoen 1995-1996 scoorde hij in dertig wedstrijden tien keer voor het Spaanse Valencia. In de jaren 2002 en 2003 speelde hij voor het Turkse Gaziantepspor, waar hij achttien keer scoorde in zesenveertig optredens.

Korte tijd behoorde Viola tot de Goddelijke Kanaries, het Braziliaanse elftal. In de periode 1993-1995 speelde hij acht interlands, waarin hij drie keer doel trof. In aanloop naar het WK van 1994 maakte hij zijn eerste interlanddoelpunten. Op 3 mei 1994 scoorde hij tweemaal in de met 3-0 gewonnen oefenwedstrijd tegen IJsland. De andere doelpuntenmaker was de piepjonge Ronaldo.

Het WK van 1994

Viola werd opgenomen in de Braziliaanse selectie voor het WK in de Verenigde Staten. Door de aanwezigheid van aanvallers als Romario, Bebeto en Ronaldo wist artilheiro da alegria Viola van tevoren dat hij waarschijnlijk niet veel aan spelen toe zou komen. Dat bleek ook wel, tot aan de finale speelde de aanvaller van Corinthians geen minuut.

Ook in de finale op 17 juli tegen Italië bleef Viola aanvankelijk op de bank zitten, net zoals Ronaldo overigens, die in Amerika geen speeltijd kreeg. Na negentig minuten stond het 0-0. Er vielen weinig kansen te noteren in de saaie eindstrijd. Bondscoach Carlos Alberto Parreira zag het met lede ogen aan, en bracht aan het begin van de tweede verlenging Viola in het veld voor Zinho.

Viola had een kwartiertje om wat te laten zien, en dat deed hij. In korte tijd stichtte hij meer gevaar dan de andere Braziliaanse aanvallers in de voorgaande vijf kwartier samen hadden gedaan. Met name door Viola’s dreigende acties en kansen leek het erop dat Brazilië ging winnen. Dat lukte niet in de verlenging, maar na de gewonnen strafschoppenserie konden Viola en zijn collega’s toch de cup omhoog houden.

Het temperament van Viola

Viola heeft zijn succesvolle optreden in de finale daarna nooit een passend vervolg kunnen geven. Hij speelde nog slechts twee keer voor Brazilië. Zijn slechte discipline en gebrek aan zelfbeheersing waren waarschijnlijk debet aan het mindere verloop van zijn carrière. In Brazilië stond Viola vooral bekend vanwege zijn opvliegende karakter. Twee incidenten, beide als speler van Santos in 1998, illustreerden dit temperament.

In een bekerwedstrijd tegen zijn oude club Corinthians weigerde hij het veld te verlaten na een rode kaart. Vervolgens achtervolgde hij de scheidsrechter over het hele veld, moest door zijn teamgenoten in bedwang gehouden worden, en werd uiteindelijk door drie agenten afgevoerd.

In de kwartfinale van het Braziliaanse kampioenschap tegen Sport Recife werd de wedstrijd twintig minuten onderbroken, na een door Viola begonnen massale vechtpartij. Viola viel een radioverslaggever aan, die zich na een in Santos ogen onterecht gegeven penalty bemoeide met een discussie van een aantal spelers met de grensrechter.

In 2005 speelde Viola voor het laatst op een serieus niveau voor de club Bahia. Daarna kwam er een einde aan de carrière van een speler die niet veel won, maar wel de wereldbeker omhoog had gehouden na zijn vijftien minuten op een WK.