Zoeken

Aan die koude januaridag ging veel diplomatiek getouwtrek vooraf. Bij geheime onderhandelingen in het Franse kuuroord Plombières had de premier van het koninkrijk Sardinië zich verzekerd van de steun van de Franse keizer om de Oostenrijkers uit Noord- Italië te verjagen. Het republikeinse leger zou Sardinië helpen bij het verwerven van zoveel grondgebied dat er een nieuw rijk onder de naam ‘Italië’ zou ontstaan. De keizer beloofde tweehonderd duizend Franse soldaten naar de andere kant van de Alpen te sturen.

Lodewijk Napoleon III wilde zeker helpen maar stelde een paar voorwaarden aan de steun van Frankrijk voor een vrijheidsoorlog. Allereerst wilde hij het graafschap Nice bij zijn land voegen en ten tweede wilde hij dat zijn neef op stand zou trouwen. Kortom, met de dochter van koning Victor Emmanuel II.

Na de geheime onderhandelingen rapporteerde Cavour aan de koning: ‘De keizer zette de huwelijkskwestie een paar keer op de agenda en kwam er telkens uitvoerig op terug. Ik denk niet dat het pact wordt verbroken wanneer U geen toestemming geeft aan het huwelijk, maar het lijkt me verstandig om Uw dochter toch uit te huwelijken aan prins Napoleon.’ In feite werd de koning door de ‘parvenu uit Corsica’ gechanteerd om zijn dochter uit te huwelijken, voor de goede zaak van de Eenwording van Italië.

De koning stemde uiteindelijk toe en een paar maanden later werd in het Koninklijke Paleis van Turijn het huwelijk gesloten. Op de avond voor de bruiloft ondertekenden Victor Emmanuel en Lodewijk Napoleon de diplomatieke coalitie en eigenlijk werd op die avond het moderne Italië geboren. En Nice kwam in Franse handen.

Beide vorsten konden niet vermoeden dat hun vriendschap tot een vreemde rivaliteit op het voetbalveld zou leiden. Frankrijk en Italië beschouwen elkaar als zeer bevriende naties, maar soms lopen de emoties hoog op. Sinds een paar jaar is de rivaliteit naar een hoogtepunt gestegen, omdat eerst Frankrijk Italië altijd net op een detail (strafschop of gouden doelpunt) aftroefde op de grote toernooien en daarna omdat Italië het een tikje beter deed.

De echte animositeit werd geboren toen Zinedine Zidane zich bezondigde aan een domme kopstoot op de borst van zijn bewaker Marco Materazzi:

Zo maakte de populairste Franse voetballer aller tijden op zeer originele wijze een einde aan zijn eigen loopbaan. In Italië heeft men het Zidane wel vergeven dat hij zo’n onsportieve fout maakte, vooral omdat de Squadra Azzurra daarna wereldkampioen werd en het incident als een klein detail werd afgedaan.

In Italië richtte de aandacht zich vooral op bondscoach Domenech, die sinds die avond geen goed kan doen op het schiereiland, omdat hij de Italianen verdenkt van vals spel zonder dat hij er bewijzen voor heeft. ‘Laat hij maar eerst met bewijzen komen, voordat hij ons beschuldigt,’ luidde een felle reactie van een Italiaanse bobo, toen Domenech de Italianen weer eens uitdaagde. De bondscoach werd voor zijn provocerende woorden door de FIFA geschorst. In de afgelopen zomer deed het er niet toe dat Italië faalde op het EK nadat Frankrijk (en vooral Domenech) was verslagen in de groepswedstrijd.

In Frankrijk is het slachtoffer Marco Materazzi de gebeten hond, omdat hij het Franse idool zou hebben geprovoceerd. Daarmee bracht de verdediger nu precies de belangrijkste les van Lodewijk Napoleon in de praktijk. De Franse keizer gaf Cavour als tip om de Oostenrijkers te provoceren. ‘Als je er voor zorgt dat Oostenrijk jullie de oorlog verklaart, dan schieten we jullie meteen te hulp. Daag die Oostenrijkers eerst maar uit, want dan happen ze zeker.’

En zo geschiedde. Oostenrijk verklaarde Italië de oorlog, Frankrijk schoot te hulp en binnen een jaar werd het Italiaanse koninkrijk uitgeroepen en had Frankrijk er een aartsrivaal bij….

Sport en politiek · Voetbal

permalink | ga naar reacties |